ΣΑΝ ΟΝΕΙΡ' ΑΓΕΡΟΠΛΑΣΤΑ

ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΠΡΟΒΕΛΕΓΓΙΟΣ (1850-1936)


ΕΙΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ

Από τα δέντρα πέφτουνε τα φύλλα ένα-ένα
στης μάνας γης την άχαρη και μαύρη αγκαλιά,
στέκουν τριγύρω τα κλαδιά ψυχρά, σκελεθρωμένα,
και λυπημένα κι άλαλα κουρνιάζουν τα πουλιά.

Η καταχνιά σηκώνεται μέσ' απ' τα δάση
αγάλια κι απλώνεται σαν μυστική νεράιδα του βοριά,
και μοιάζει η φύση θάλασσα με δίχως ακρογιάλια,
που κύμα δεν ακούεται ν΄ αντιλαλεί βαριά.

Κάπου και κάπου βιαστικός περνάει ένας διαβάτης
και σαν σκιά μες στην πυκνή χωνεύει καταχνιά.
Να η ζωή! φαινόμαστε στα ψεύτικα φτερά της,
σαν όνειρ' αγερόπλαστα, και σβήνομε με μια.

ΠΕΡΙ ΛΥΧΝΩΝ ΑΦΑΣ

ΑΡΙΣΤΟΜΕΝΗΣ ΠΡΟΒΕΛΕΓΓΙΟΣ (1850-1936)


ΔΕΙΛΙΝΟ

Κατάκορφα το βράδυ στα βουνά
όταν ο ήλιος βασιλεύει δοξασμένος
με φωτοβόλα σύννεφα στεφανωμένος
και πλέει ο κόσμος σε πελάγη φωτεινά,

το βράδυ στ’ ουρανού την αγκαλιά,
σαν σε καθρέφτη ξάστερο ζωγραφισμένα,
στέκουν τα δέντρα του βουνού σκοτεινιασμένα,
ακίνητα στα ύψη τους, στη σιγαλιά.

Μοιάζουν με μαύρους, ρασοφόρους καλογήρους,
που στέλνουνε τη βραδυνή τους προσευχή
από την άγια, την ολόφωτη ψυχή,
ορθοί στους αναρίθμητους των χρόνων γύρους.



William-Adolphe Bouguereau: "Evening Mood", 1882.