ΤΕΛΙΚΗ ΟΨΗ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

ΤΕΛΙΚΗ ΟΨΗ

 

Η παρακμή προσθέτει αλήθεια, μα δεν κολακεύει.

Α, και οι όποιες αντιξοότητες

δεν πρόκειται ν’ ακυρωθούν, αφού τα πάντα είναι χρόνος.

Αλλά ναι, είναι και το οδυνηρό τους λάθος, το θλιβερό τους κατακάθι, και μοιάζει μάλλον με τη βλοσυρή τους εικόνα,

με το εντυπωμένο τους στον νου απομεινάρι: εκεί απαντάται και ο τρόμος χωρίς προσωπείο.

Λοιπόν, ο γέρος άνθρωπος δεν είναι το προσωπείο – είναι κάποιο άλλο αναιδές γυμνό·

είναι κάτι που βρίσκεται πέρ’ απ’ το δέρμα και συνεχώς κρυφοκοιτάζει,

χωρίς αξιοπρέπεια. Διαταραχή: δεν είναι όψη που τη βλέπουμε.

Επομένως, όταν ο γέρος άνθρωπος εκθέτει το ιλαρό του όραμα, βρίσκεται πίσω από τα κάγκελα·

υποβαθμίζοντας την ανάμνηση κάποιων ζωντανών όντων, προβάλλει

την κοφτερή του μύτη, φαγωμένη ή τραγανισμένη, τα μαλλιά που του ’χουν απομείνει και τα ρυμουλκεί,

τη θολή σταγόνα που χύνουν τα μάτια του, και την τρύπα ή το χάσμα

όπου πριν ήταν το στόμα που τώρα πια λείπει. Εκεί υπάρχει μια πληγή

στεγνή ακόμα, που ανοίγει και μιμείται κάποιον ήχο από λυπημένο ακορντεόν.

Το κάνει με γάντζους δεμένους στα σίδερα, μασουλώντας

ήχους τσακισμένους από μεγάλα, κίτρινα δόντια,

που είναι άλλου είδους, εφόσον υπάρχουν. Και δεν είναι πια ανθρώπινα.

Εκεί πίσω απ’ αυτή την όψη μένει μια κραυγή, ένα κρεμάμενο ξεφωνητό, οι χειρονομίες οι άχρονες...

Και εκεί, ανάμεσα στα σίδερα, βλέπουμε το τελευταίο ψέμα. Που κι αυτό δεν έχει πια ζωή.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΩΝΗ

 

Πονάει του φωτός η ουλή,

πονάει στο έδαφος ακόμα και ο ίδιος των δοντιών ο ίσκιος,

τα πάντα πονάνε,

ώς και το θλιβερό παπούτσι που το επήρε το ποτάμι.

 

Πονάνε τα φτερά του κόκορα,

με τα τόσα χρώματα

και τώρα πια  η όψη δεν ξέρει ποιά θέση να πάρει

μπρος στης δύσης το βάναυσο κόκκινο.

 

Πονάει η κίτρινη ψυχή ή κάποιο βελανίδι βραδύπορο,

αυτό που κύλησε μπρούμυτα, όταν ήμασταν μες στο νερό

και τα δάκρυα γίνονταν αισθητά, μόνο αν τ’ άγγιζες.

 

Πονάει και η επιρρεπής στους δόλους σφήκα –

μερικές φορές κάτω από την αριστερή θηλή

μιμείται καρδιές ή παλμούς,

κίτρινη όντας σαν ανέγγιχτο θειάφι

ή σαν τα χέρια του νεκρού που αγαπούσαμε τόσο.

 

Το δωμάτιο πονάει σαν στέρνο,

όπου λευκά σαν αίμα περνούν τα περιστέρια

κάτω από το δέρμα, χωρίς να σταματούν στα χείλη,

και με τα φτερά τους κλεισμένα βουλιάζουν στα σπλάχνα.

 

Πονάει η μέρα, πονάει η νύχτα,

ο άνεμος που μουγκρίζει πονάει,

πονάει η οργή, πονάει  και το ξερό σπαθί,

αυτό που το ασπάζονται,  όταν είναι νύχτα.

 

Θλίψη. Πονούν η ειλικρίνεια, η γνώση,

το σίδερο, η ζώνη,

τα όρια και οι ανοιχτές αγκάλες, ο ορίζοντας

σαν άλλο στέμμα κατεβασμένο ώς στους κροτάφους.

 

Και ο πόνος πονάει. Σ’ αγαπώ.

Πονάει, πονάει. Σ’ αγαπώ.

Πονάει το χώμα όπως πονάει και το νύχι

που ’ναι καθρέφτης όπου αντανακλώνται τούτα τα γράμματα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΥΣΙΑ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΥΣΙΑ

 

          Το φεγγάρι είναι απουσία

            Καρολίνα Κορονάδο

 

Το φεγγάρι είναι απουσία.

Και αναμένεται πάντοτε.

Τα φύλλα είναι της σάρκας θροΐσματα.

Οτιδήποτε άλλο εκτός από άλογα χλομά αναμένεται.

 

Όπως βεβαίως και τούτα τα ατσάλινα κράνη

(το φεγγάρι στις βλεφαρίδες),

τούτα τα ατσάλινα κράνη πάνω απ’ το στήθος

(το φεγγάρι ή ασαφής γεωμετρία)...

 

Αναμένεται πάντοτε σαν άλλη ελπίδα

ότι το στήθος δεν θα είναι στο τέλος-τέλος κοίλο.

Μα το φεγγάρι είναι απουσία,

οδυνηρό κενό της ολοστρόγγυλης νύχτας,

που δεν φτάνει να είναι κερί, αλλά ούτε και μάγουλο είναι.

 

Τα μακρινά άλογα, η μακρινή θάλασσα, οι αλυσίδες που βροντάνε,

εκείνη η ξαπλωμένη άμμος που πάντοτε υποφέρει,

εκείνη τη μαραμένη παραλία, που είναι νύχτα

στην άκρη-άκρη των ξερών και κίτρινων ματιών.

 

Αναμένονται πάντοτε.

Φεγγάρι, θαύμα ή απουσία,

ουράνια περγαμηνή στο χρώμα των χεριών

που βρίσκεται έξω,

στην άλλη πλευρά όπου το κενό του διαστήματος είναι φεγγάρι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

MNHMH

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

MNHMH

 

Απουσιών κοιλάδα διάφανη

και δροσιά έτοιμη από σύννεφα

χαρίζουν παρουσία σ’ ένα ζωντανό

τοπίο που ανακαλύφθηκε μόλις.

 

Η μοναξιά μέσα του

υγρή

με ηρεμεί,

με αφήνει να αιωρούμαι

πάνω από τη ροή του χρόνου.

 

Το απόγευμα υπήρξε στρεβλό

απ’ τα φώτα στον καθρέφτη,

όπου και θα τα δουν τα μάτια μου

να παίζουν μέσα στη σιωπή

τη θαμπή και γλυκιά φάρσα

των μαζών: την αντανάκλασή σου.

 

Πιάνω έτσι την αβέβαιη

του κορμιού σου τη δίοδο

πάνω στη βάση την ευχάριστη,

τη ρευστή του καθρέφτη.

 

Και κοιτάζω στο περιθώριο

τα χέρια σου, με την ομιχλώδη

της φυγής χειρονομία

να με κλέβουν, όντας διψασμένος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

ΑΠΟ ΤΟ ΣΩΜΑ ΣΟΥ ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ

 

Ανάλαφρη, χαριτωμένα πανάλαφρη, και μου χαμογελάς ακόμα. Να φιλάς άραγε κιόλας;

Από σἐνα ξυπνάω, αγαπημένη, απ’ την αγκαλιά σου σηκώνομαι

και βλέπω ότι είναι κάποιο ποτάμι και τραγουδάει τη μοναξιά του.

Όμορφο κορμί ξαπλωμένο – μα εγώ έχω δει τον εαυτό μου μόνο στα δικά σου τα κύματα,

ή μήπως είναι το αίμα μου ό,τι κουβαλάς εσύ στα κύματα σου;

 

Μα από σένα σηκώνομαι όρθιος. Από σένα αναβλύζω.

Λες ερωτικός να ήταν κόμπος;  Να ήταν λες σιωπή δαιμονισμένη; Ποτέ δεν θα το μάθουμε.

Ακρωτηριασμό αποκαλώ τον εαυτό μου. Δεν έχω όνομα: μόνο μνήμη σπασμένη είμαι, από σένα αποσπασμένη την ίδια. Ω πατρίδα μου,

ω κορμί απ' όπου εξόριστος ζω,

ω γη μου και χώμα μου,

διεκδίκησε με, πάρε με.

Στο εύφορο πρόσθεσέ με στήθος σου. Γεμάτος εγώ εσύ ζωντανή,

με όνομα, με αίμα, για να διακρίνεται η ένωσή μας, σωστά να σημαίνεται.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ ΕΙΜΑΡΜΕΝΗ

 

Όχι, δεν είναι αυτό, όχι. Δεν κοιτάζω

απ’ την άλλη πλευρά του ορίζοντα κάποιον ουρανό.

Δεν σκέπομαι μάτια ήσυχα και δυνατά,

που ηρεμούν όσα άγρια ​​νερά εδώ βρυχώνται.

Δεν κοιτάζω αυτόν τον καταρράκτη των φώτων που κατεβαίνουν

από το στόμα ίσαμε το στήθος, στα χέρια τα αβρά,

σε φώτα πεπερασμένα, που αποθησαυρίζονται σε τούτον εδώ τον κόσμο.

Παντού ολόγυρα βλέπω γυμνά κορμιά νά ’ναι πιστά

στην κόπωση του κόσμου. Σάρκα φευγαλέα το καθένα τους που μάλλον

γεννήθηκε για να γίνει σπίθα φωτός, να καίει

από έρωτα και να είναι το τίποτα στερημένο από μνήμη, η όμορφη του φωτός στρογγυλάδα.

Και ό,τι είναι εδώ είναι εδώ, μαραίνεται όντας αιώνιο,

διαδοχικό, στέρεο, και όντας πάντα, πάντα κουρασμένο.

 

Είναι άχρηστο όσο κι ένας μακρινός άνεμος με φυτική μορφή ή όσο και μια γλώσσα

που γλείφει τον όγκο της σιγά-σιγά και για ώρα, τον ακονίζει,

τον γυαλίζει, τον θωπεύει, τον εξυψώνει.

Ανθρώπινα σώματα, κουρασμένοι βράχοι, γκρίζοι σβώλοι

που έχετε στην ούγια της θάλασσας πάντοτε συνείδηση

τού ότι η ζωή δεν τελειώνει, όχι — η ζωή κληρονομείται.

Σώματα επαναλαμβανόμενα αύριο, σώματα άπειρα, κυλάτε, πάντοτε κυλάτε

σαν αργός αφρός, βγαλμένος απ’ την πλάνη — πάντοτε κυλάτε.

 

Και πάντα σάρκα του ανθρώπου, δίχως φως! Και πάντα να κυλάει

από εκεί, από έναν ωκεανό χωρίς καταγωγή που στέλνει

κύματα, κύματα, αφρούς, σώματα κατάκοπα, γιαλούς

μιας θάλασσας που δεν τελειώνει και που πάντοτε στις άκρες της αγκομαχάει.

 

Όλοι, πολλαπλασιασμένοι, επαναλαμβανόμενοι, διαδοχικοί, στοιβάζετε τη σάρκα,

τη ζωή, χωρίς ελπίδα, τα πάντα μονότονα ίδια κάτω από τους σκυθρωπούς ουρανούς που απαθώς κληρονομούνται.

Πάνω σε τούτη τη θάλασσα από σώματα που χύνονται εδώ ακατάπαυστα, που σπάνε εδώ

στρογγυλά και παραμένουν θνητά στα παράλια,

δεν φαίνεται, όχι, εκείνο το γρήγορο σκαρί, το σβέλτο ιστιοφόρο,

αυτό με την ατσάλινη καρίνα, νά ’ρθει και να σκίσει λοξοπηγαίνοντας,

ν’ ανοίξει και να χύσει αίματα φωτός και να φύγει αμέσως

προς τον βαθύ ορίζοντα, προς τις απαρχές

του βίου, προς το έσχατο όριο του αιώνιου ωκεανού

όπου όντα ανθρώπινα

τα γκρίζα κορμιά τους χαλαλίζουν. Προς το φως, προς αυτήν την στιλπνή κλίμακα

που ανεβαίνει από στήθος καλοκάγαθο προς στόμα,

προς μεγάλα, ολόκληρα μάτια που στιοχάζονται,

προς τα σιωπηλά, πεπερασμένα χέρια που φυλακίζουν,

όπου μονίμως κουρασμένοι και γεμάτοι ζωή

εξακολουθούμε να γεννιόμαστε και πάντα θα γεννιόμαστε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτἠς.

ΜΑΥΡΗ ΚΟΜΗ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

ΜΑΥΡΗ ΚΟΜΗ

 

Τί θέλω και σε κοιτάζω, που έχεις ολοσκότεινα τα μάτια,

ζωηρό βελούδο όπου τη ζωή μου βασανίζω;

Μαύρα μαλλιά, πένθος όπου θάβω το στόμα μου,

οδυνηρός κυματισμός όπου πεθαίνουν τα φιλιά μου,

ακτογραμμή όπου η φωνή μου σβήνει στο τέλος και υγραίνει

τη μεγαλειότητά σου, ω κόμη, που βασιλεύεις σε προσκέφαλο χυμένο.

 

Στις άκρες σου τσακίζονται,

σαν σε σκοτεινό γιαλό, οι αέναοί μου πόθοι.

Ακόμα και πλημμυρισμένη υπάρχεις, επιζείς, ηγεμονεύεις!

Και είσαι ακέραιη και νικηφόρα σαν αξίνα ή και σαν ράμφος στις θάλασσες.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Σ’ ΕΝΑ ΓΥΜΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

Σ’ ΕΝΑ ΓΥΜΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

 

Τί λεπτοφυές κορίτσι, μα τί λεπτεπίλεπτο —

για σένα λέω που με κοιτάζεις με τα σκοτεινά σου μάτια.

Από την άκρη αυτού του ποταμού, και μ’ όλα τα ενδιάμεσα κύματα,

το περίγραμμά σου βλέπω το ακριβές επάνω σ’ ένα πράσινο εναρμόνιο.

Δεν είναι το γυμνό σαν φλόγα που μαραίνει τα χόρτα,

ή σαν θράκα απότομη και ξαφνική που προμηνύει στάχτες,

αλλά κάτι άλλο: ήρεμη, χυμένη, ολόδροση,

η άνοιξη είσαι η εωθινή που έφτασες εδώ με μία μόνο ανάσα.

 

Εικόνα δροσερή της άνοιξης που κατακάθεται απαλά-απαλά.

Κλίνη παρθένας χλόης που αγκαλιάζει το κορμί σου,

και ξεκουράζονται οι όχθες της σαν ποταμός κατευνασμένος.

Ξαπλωμένη τώρα είσαι πολύτιμη, και το γυμνό σου τραγουδάει

αβρότατο σαν πνοή από αύρες φερμένες από ποιος ξέρει ποιά κοιλάδα.

Αχ κορίτσι μουσικό, μπορεί να προσφέρεσαι με χάρη,

αρνιέσαι όμως, αντιστέκεσαι εκεί πέρα στην ακτή τη μακρινή, την άφταστη.

Μεσολαβούν τα γρήγορα και άσπρα κύματα που με χωρίζουν από σένα,

αιώνιε πόθε μου γλυκέ, κορμί εσύ και της ευδαιμονίας κόμπε,

που είσαι στο γρασίδι και αναπαύεσαι σαν άλλο ουράνιο αστέρι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

 

Τί χαμογελάει στη δίχως τοιχώματα σκιά που κουφαίνει

την καρδιά μου; Ποιά μοναξιά σηκώνει

τα ασέληνα βασανισμένα χέρια της και ουρλιάζει πληγωμένη

στη νύχτα; Στα κλαδιά ποιός τραγουδάει υπόκωφα;

 

Όχι πουλιά: μνήμη πουλιών. Είσαστε αντίλαλος,

μόνο αντίλαλος, απλό και ποταπό φτερό, θολή σκουριά, νεκρή κωφή ύλη

στα χέρια μου, εδώ. Φιλώντας στάχτες

δεν φιλάς τον έρωτα. Δαγκώνοντας ξερόκλαδα

δεν σημαίνει ότι ακουμπάς τα λαμπερά σου χείλη σε στήθος

που σπέρνει φως η θερμή του ταραχή σε τούτο το απαστράπτον

φίλντισι. Ο ήλιος, ο ήλιος τυφλώνεται!

 

Διάλεξε ένδυμα που σέρνεται και κροταλίζει, απομεινάρι

μιας πόλης άχρηστο. Βάλε γυμνή

την πηγή, το φωτεινό, το ρέον σώμα,

όπου θα νιώθεις της ζωής τον πυρετό ανάμεσα στα τροπικά

κλαδιά, να τα σπρώχνει κάποιος ισημερινός, όπως φλέγονται.

 

Πιείτε, πιείτε το σπασμένο πάθος ενός τυχαίου μεσημεριού

που ανατινάζει στην κορύφωσή του τα φώτα του όλα και σας καίει

ολόκληρους, και σας λειώνει. Όμορφος θάνατος γεμάτος ζωή,

της ημέρας χόβολη! Δάσος παρθένο που σε κατατρώει μες στις φλόγες!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΔΕΝΤΡΟΥ

 

Είναι όπως ο ίδιος ο φλοιός κάποιου δέντρου.

Τραχιά μες στην υπομονετική του ύλη,

που συσσωρεύτηκε με αυστηρότητα, αλλά και με αμείωτη επιμονή –

υπάρχει μόνο η ύλη, η ύλη η λυσσαλέα, που δεν θα έφτανε ποτέ να γίνει σαν πυρκαγιά,

αλλά σαν ό,τι μένει έπειτα από αγνώστου προελεύσεως ανάφλεξη.

Η καύση κατάγεται

απ’ τις πρωτόγονες πνοές, όταν ανοίγει η γη και αναπνέει

με φωτιές πάνω απ’ τους κρατήρες του κάμπου –

φωτιές μυστηριώδεις που υποκινούνται από τη γεωλογική μεταμόρφωση, σαν γλώσσες βρίθουσες ήχων.

Μάλλον ικετεύουν ή θρηνούν… μάλλον επιπλήττουν ή ακόμα και καταγγέλλουν, και με κόπο όλο λαχανιάσματα σβήνουν.

Όλα του κόσμου τα έλαια, τα ελαιώδη ορυκτά όπως το αίμα, κυκλοφορούν και βλέπεις να εμφανίζονται και εκπνέουν, και αναπνέουν και παραμένουν βουβά και αμίλητα.

Γαλάζιες γλώσσες σιωπηλές, και βεβαίως στοιχημένες αναπαριστούν πάνω από τη μεγάλη έρημο την πιο βαθιά μετουσίωση.

Εκεί όμως η ύλη είναι αέρας, λάμψη, φλεγόμενο πέπλο, απλώς και μόνον άνεμος.

Μα όποτε απλώνεται ο καχύποπτος σιμούν και καλύπτει την επίμονη επικράτειά του, τα πάντα ευθύς σκοτεινιάζουν.

 

Οι κομψές στιγμιαίες γλώσσες παραιτούνται και η μαυρίλα αποκαθίσταται,

έχοντας μόνο προς στιγμήν διακοπεί ή, καλύτερα, στεφθεί

από των αστεριών την καψαλισμένη νύχτα.

 

Το δέντρο όμως δεν είναι γλώσσα, κι ας υψώνεται με κόπο.

Δεν είναι άνθρωπος, αν και είναι σχεδόν ανθρώπειο. Του ανθρώπου

η φαντασία δεν θα μπορούσε να επινοήσει την ύλη του δέντρου.

Την επίμονη ζωή του και την άτρεπτή του ακινησία. Ούτε την κίνησή του την αδιάκοπη.

Η δε προκλητική του δύναμη έχει πια παραδοθεί.

Εδώ, και χωρίς την όποια σύγκριση, το ξύλο

δεν είναι σάρκα, αν και μπορεί να πληγωθεί ή και να σκοτωθεί ακόμα.

Ούτε νερό, μολονότι ο οπός του υποφέρει όπως ρέει στάζοντας, με σταγόνες διάφανες γυάλινες.

Ούτε κι αίμα είναι, αν και μπορεί να τρέξει ώς στη θάλασσα και να τη βάψει

σαν ποτάμι που μπήγει το σπαθί του στον θάνατο,

κάτι που σημαίνει δίνω ζωή.

 

Το δέντρο όμως είναι ιδέα και προηγείται της ιδέας.

Ιδέα ομόκεντρη που, όπως και μια βραδυπορούσα σκέψη, σχηματίζεται γεωμετρικά έως ότου λάβει μορφή πυρηνική.

Ιδέα πάρα πολύ αργή, ιδέα ακριβέστατη σε ό,τι αφορά τη διάσωσή της, ιδέα εκτιθέμενη εκεί.

Λέξη; – όχι, δεν θα το έλεγα: η λέξη είναι ανθρώπεια.

Τη μεταφράζει ωστόσο αυτό το όν. Την εκφράζει και τη διαμορφώνει.

Και αποτελεί ακριβή ορισμό στη σαφή του γλώσσα: «Είναι το Δέντρο».

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΚΕΦΑΛΙ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

ΚΕΦΑΛΙ ΠΟΥ ΚΟΙΜΑΤΑΙ

 

Ήσαν άπαντες εκεί, διάσπαρτοι, μαζεμένοι, σε μια γωνιά της παλιάς πλατείας της πόλης.

Άλλοι γέροι, άλλοι νέοι, άλλοι κατάκοποι, καταπονημένοι όλοι τους

από τις αλλεπάλληλες πετριές που είχαν φάει κατά την πολύωρη αναμονή.

Μερικοί κουβάλαγαν σχοινιά στους ώμους, παλαμάρια τραχιά κουλουριασμένα και άχρηστα,

μερικοί κουβάλαγαν σάκους, ή ήσαν απλώς και μόνον

(εκείνο το προχωρημένο πρωινό)

κάτι χέρια μακριά πεσμένα.

Έχοντας στις κόρες των ματιών το γαλάζιο, το καστανό, το χρυσό που υψωνόταν, το ζωηρότατο πράσινο,

κοιτόταν αόρατο σάμπως σκεπασμένο από λεπτό στρώμα σκόνης.

Άπαντες ανάσαιναν στην ήσυχη πλατεία, καθιστοί ή ξαπλωμένοι στα παγκάκια, με τον ήλιο να καίει την πέτρα.

Στης πέτρας τον ήλιο.

Εκείνο, πάλι, έδειχνε τον σφιχτό του πηλό, ελαφρώς θρυμματισμένο, σκεπασμένο στον ύπνο με όνειρα.

Και ξανθίζουσα την κόμη του  –μαλλιά φτενά, υπόλευκα ή κοιμώμενα

και συνάμα απαλά και σκληρά–  έβλεπες να έχει το κεφάλι.

Κεφάλι όλο θαμπωμένο ασήμι… Μα πού το είχαν ξαναδεί; Ναι, μια μέρα αλά Βελάσκεθ σε καμβά!

«Οι μεθυσμένοι», «Το παιδάκι στις Βαγιέκας», «Ο ηλίθιος της Κορίας», «Η παράδοση της Μπρέντας»... Κεφάλι που κοιμάται,

στην πλατεία της πόλης.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΕΥΡΕΣΗ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

Η ΕΡΩΤΙΚΗ ΣΥΝΕΥΡΕΣΗ

 

Ι

Σε τούτον τον κορμό κρέμεται

δίκην ενωτίου ο καρπός – καρπός που έχει ζωή.

Η ύλη του δεν είναι άλλη

από κάποια μόνιμη αλήθεια, αλήθεια που διαρκεί.

Στη σκιά του εντός ωριμάζει ο ίδιος,

ναι, επί αιώνες και αιώνες, επ’ άπειρον,

και δεν πέφτει παρά μόνο όταν πέσει

και το δέντρο, και κυλάει στο χώμα.

Είτε καρπός σάρκινος είτε μάζα, ζύμη

από ζωή αντίστοιχη, δεν είναι

με τον ωχρό του φλοιό κάτι άλλο

παρά σκληρό καρύδι στον λαιμό συμπαγές.

Κυλάει το αίμα και περνά

καυτό συνέχεια και ακατάπαυστα,

ενώ ο άνεμος φυσώντας βάζει

φωτιά στη ζωή και καίει μονίμως

το διπλά ρουφηγμένο σκοτάδι.

Του ήλιου άξονας είναι, και κάποιος κεραυνός του

θ’ αδειάσει μονομιάς και δίχως πόνο ό,τι έχει

και θα εκραγεί στη μάχη,

στο σκότος μέσα το ακριβέστατο.

Ω, της φωτιάς συνδυασμός

με την πρόσφορη ύλη της.

Φωτιά του ήλιου είναι, ή καρπός

που με την έκρηξή του σπέρνεται.

 

II

Στα τρυφερά τα πόδια ανάμεσα περνάει ένα ποτάμι,

σαφέστατος υπαινιγμός μιας κοίτης για το ζωντανό νερό –

ανάμεσα στη δροσερή σκιά ή σ’ έναν ήσυχο καπνό

που μένει ακίνητος μες στο ρευστό λυκόφως.

Ανάμεσα δε στους μηρούς μόνο ο αθόρυβος είναι χρόνος,

ο χρόνος εκείνος που δεν περνά, και αιώνια μένει εκεί,

αθάνατος, χωρίς να γεννάει, ζώντας μες τους ίσκιους.

Στα όμορφα τα πόδια ανάμεσα είναι μόνο ένα ποτάμι

και βαθιά μέσα σου νιώθεις ότι είναι το μόνο που κυλάει –

νερό σκοτεινό και άχρονο που δεν γεννάει καθόλου

και που στο χώμα εκβάλλει επάνω.

 

Ω, τί όμορφος συνδυασμός αίματος και ανθέων,

και μυστικός κανθός που χύνει μες το φως αρώματα

για του φωτός τη γέννηση που όλο μεγαλώνει

ανάμεσα στους δυο μηρούς της όμορφης ζαριάς.

Νόμισμα κίβδηλο ή ήλιος που πετυχαίνει την ημέρα

και που γεννιέται απ’ αυτό το πονεμένο σώμα

το πανέτοιμο γι’ αγάπη, όποτε η κορύφωση ωθεί

προς ό,τι αντίθετο και αντίπαλο που προχωράει επιθετικά.

Μυστήριο, εντέλει, ενίοτε του φλογισμένου δειλινού

όποτε σαν γλυκιά θωπεία μπαίνει ο κεραυνός

στο αδηφάγο χάσμα και πέφτει η νύχτα:

των δύο εραστών όταν πέφτει η τέλεια νύχτα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΟ ΡΟΔΟ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

ΤΟ ΡΟΔΟ

 

Ξέρω ότι είσαι εδώ, σε κρατώ

στο χέρι μου, σε έχω, ρόδο ψυχρό.

Γυμνή σε φτάνει του ήλιου

η αδύναμη αχτίδα. Μοσχοβολάς,

σκορπάς μόσχους. Μα από πού έρχεσαι,

παγωμένο εσύ ομοίωμα, που σήμερα

μου λες όλο ψέματα; Από βασίλειο

κάλλους μυστικού άραγε,

όπου σκορπάς τ’ αρώματά σου,

για να εισβάλλουν σ’ έναν ουρανό

απόλυτο, εκεί όπου ανασαίνουν

ευτυχείς τις μονήρεις πνοές σου,

τις φωτιές, όλα τα μύρα σου;

Αχ, μόνο που εκεί μεθάς

μόνο ουράνια πλάσματα!

 

Αλλά εδώ, ρόδο ψυχρό,

είσαι μυστικό, ασάλευτο·

ρόδο μικροκαμωμένο και χλομό

και σε τούτο τώρα εδώ το χέρι

την εικόνα σου επί γης προσποιείσαι.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΓΙΓΜΑ ΧΕΡΙΟΥ

 

VICENTE ALEIXANDRE

 

ΑΓΓΙΓΜΑ ΧΕΡΙΟΥ

 

Αλλά να κι άλλη μια μέρα που αγγίζω το χέρι σου. Χέρι ζεστό.

Το λεπτό σιωπηλό σου χέρι. Καμιά φορά κλείνω

τα μάτια μου και αγγίζω ελαφρά-ελαφρά το χέρι σου, άγγιγμα ελαφρό

που ελέγχει τη μορφή του, που δελεάζει

τη δομή του, ενώ νιώθω κάτω από το φτερωμένο του δέρμα το σκληρό οστό,

το αδυσώπητο, το θλιμμένο κόκκαλο να είναι εκεί που ποτέ δεν φτάνει

ο έρωτας, Ω γλυκιά σάρκα, σάρκα βαπτισμένη στον όμορφο έρωτα.

 

Από το δέρμα το μυστικό, το κρυφά ανοιχτό, το αοράτως μισάνοιχτο

ξεδιπλώνει η χαμηλή ζέστη τη φωνή της, τον γλυκό της πόθο·

από εκεί περνάει η φωνή μου στις ζεστές σου φλέβες,

να κυλήσει μέσα τους και να φτάσει στο κρυμμένο σου αίμα,

σαν κάποιο άλλο αίμα που ακουγόταν σκοτεινό και που τόσο γλυκά σκοτεινό θα σε φιλούσε

από μέσα, και ταξίδευε αργά-αργά σαν ήχος καθαρός

το σώμα εκείνο, που τώρα αντηχεί δικό μου, γεμάτο από εμένα και από τις μυχιότατες φωνές μου,

ω ηχηρό κορμί του έρωτά μου, ω κορμί δαιμονισμένο, ω κορμί που είσαι μόνο ήχος της φωνής μου που σε κυριεύει και σ’ έχει.

 

Γι' αυτό, όταν σου χαϊδεύω το χέρι, ξέρω ότι μόνο το κόκαλο αντιστέκεται

στον έρωτά μου – το ουδέποτε πυρακτούμενο κόκκαλο του ανθρώπου .

Ξέρω ότι μόνο μια θλιβή περιοχή της ύπαρξής σου αντιστέκεται,

ενώ ολόκληρη η σάρκα σου φτάνει σε μια διαυγή στιγμή

όπου και φλέγεται, και χάρη σε αυτή την αργή επαφή του χεριού σου,

του απαλότατου χεριού σου που από τους πόρους του μέσα βογκάει,

και από το λεπτό σιωπηλό σου χέρι μπαίνω

αργά, πολύ-πολύ αργά και κρυφά στη ζωή σου,

φτάνω σε όλες τις βαθιές σου φλέβες, όπου κωπηλατώ,

και όπου σε κατοικώ και τραγουδάω όλα μου τα τραγούδια από τη σάρκα σου μέσα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.