Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ




MARIO BENEDETTI


ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΔΕΝ

Όταν ερωτευόμαστε οι μπάρες
του χρόνου σημαίνουν στάση στη λήθη
η δυστυχία γεμίζει θαύματα
ο φόβος μεταμορφώνεται σε τόλμη
και ο θάνατος δεν βγαίνει απ’ τη σπηλιά του
ερωτεύεσαι και είναι ένας οιωνός δωρεάν
έν’ ανοιχτό παράθυρο που βλέπει νέο δέντρο
είναι των συναισθημάτων κατόρθωμα
καλοσύνη σχεδόν ανυπόφορη
και εξάσκηση κόντρα στην όποια αναποδιά
αν αντίθετα πάψεις να ερωτεύεσαι
βλέπεις το σώμα όπως είναι και όχι
όπως το επινόησε το ‘άλλο βλέμμα
επιστρέφεις φτωχότερος στο πανάρχαιο αίνιγμα
και μες στον καθρέφτη ανταμώνεις τη θλίψη.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΛΙΟ ΠΑΛΙΑΡΑΝΙ!




ELIO PAGLIARANI


SONO MOMENTI BELLI: C’È SILENZIO

Sono momenti belli: c'è silenzio
e il ritmo d'un polmone, se guardi dai cristalli
quella gente che marcia al suo lavoro
diritta interessata necessaria
che ha tanto fiato caldo nella bocca
quando dice buongiorno

è questa che decide
e son dei loro
non c'è altro da dire.

E questo cielo contemporaneo
in alto, tira su la schiena, in alto ma non tanto
questo cielo colore di lamiera
sulla piazza a Sesto a Cinisello alla Bovisa
sopra tutti i tranvieri ai capolinea
non prolunga all'infinito
i fianchi le guglie i grattacieli i capannoni Pirelli
coperti di lamiera?

È nostro questo cielo d'acciaio che non finge
Eden e non concede smarrimenti,
è nostro ed è morale il cielo
che non promette scampo dalla terra,
proprio perché sulla terra non c'è
scampo da noi nella vita.

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ, ΔΗΛΑΔΗ, ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ




CATULLUS


ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ, ΔΗΛΑΔΗ, ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ

Πιστεύεις, δηλαδή, πως θα μπορούσα
εγώ ποτέ εσέ, ζωή μου, να σε βρίσω;…
εσένα που αγαπάω παραπάνω
(το ξέρεις δα!) κι από τα δυό μου μάτια;

Δεν θα μπορούσα, βέβαια! Αδύνατο είναι
με διαβολές τον έρωτα να στέργω!
Και δεν καταλαβαίνω πώς μπορείτε
να τερατολογείτε εσύ και ο Τάππων!...



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.



Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ




ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗ ΧΟΥΝΤΑ

Ο πατέρας μου Μίμης, που δεν είναι πια στη ζωή, ήταν αντιχουντικός. Θυμάμαι ότι δεν υπήρξε ούτε μία βραδιά επί εφτά χρόνια που να μην ακούσουμε στο σπίτι «Λονδίνο» και «Ντώυτσε Βέλλε». Είχαμε ένα πολύ καλό ραδιόφωνο «Γκρούντιχ» και από εκεί «πιάναμε» τους ξένους σταθμούς, για να ακούσουμε το «ελληνικό δελτίο» και «να μάθουμε την αλήθεια». Στην πλατεία των Μολάων Λακωνίας, όπου συζητούσε με τον φίλο του, τον δικηγόρο Κωνσταντίνο Ροζάκη, είχα δει κι εγώ ουκ ολίγες φορές από πίσω τους να τους κρυφακούνε οι χαφιέδες. Άλλαζαν αυτοί θέση στο καφενείο του Κότσαλη, άλλαζαν θέση και οι χαφιέδες. Πήγαιναν αυτοί μετά στο καφενείο του Διακόπουλου, πήγαιναν εκεί και οι χαφιέδες. Σε δικαστήρια είχε εμφανισθεί ως μάρτυρας υπερασπίσεως θεωρουμένων «κακών αριστερών» και με τη μαρτυρία του είχε συμβάλει στην αθώωσή τους. Ο πατέρας μου ήταν δεξιός και φιλομοναρχικός, αλλά δημοκρατικός πολίτης. Παρά τις συστάσεις, που του είχαν επανειλημμένως κάνει, είχε πει ότι τους χουντικούς (έτσι τους είχε χαρακτηρίσει από την πρώτη φορά) δεν τους είχε καλέσει κανείς «να σώσουν την Ελλάδα» και ότι είναι «ολετήρες της πατρίδος». Αγόραζε και διάβαζε δημοσίως τη «Βραδυνή», πράγμα αδιανόητο για δημόσιο υπάλληλο. Η Χούντα τον έστειλε με μετάθεση στη Νεμέα Κορινθίας – αν ήταν αριστερός, θα είχαμε ξαποσταλθεί στο Σουφλί ή στο Διδυμότειχο. Κι εκεί τα ίδια, αλλά σε μικρότερο βαθμό: μόνο συστάσεις. Σε μία ομιλία του Παττακού στην Κόρινθο αρνήθηκε να πάει. Μικροπράγματα, θα πει κανείς. Και ως «μικροπράγματα» τα γράφω εδώ κι εγώ, απλώς για να είναι γραμμένα. Εξ άλλου από την επαύριο της Μεταπολίτευσης δεν ξανακούσαμε στο σπίτι «Λονδίνο» και «Ντώυτσε Βέλλε». Και ούτε ασχολήθηκε ο πατέρας μου άλλο πια με την πολιτική.




Στη φωτογραφία είναι ο πρώτος από αριστερά.