Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

ΚΑΒΑΦΙΚΟ




ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ


ΚΑΒΑΦΙΚΟ

Θυμάμαι κάποτε τα βράδια εκείνα της νεότητας
που – μόνος, κατάμονος – γυρνούσα σπίτι μεθυσμένος.
Πολύ μετά τα μεσάνυχτα, απ’ τον παράκτιο δρόμο,
μουρμουρίζοντας τραγούδια ή σκέψεις.
Με βήμα αργό απολάμβανα την ερημιά της πόλης,
την ηχώ και θέα της θάλασσας.
Η μέθη του ποτού γινόταν μέθη της μοναξιάς
κι αισθανόμουν μια ομορφιά σ’ αυτή την πλάνη
όπου καμιά ισχυρή απόφαση, κανένας έρωτας
δεν ήρθε να την αλλάξει. Σα να μ’ έπαιρνε απ’ το χέρι
η μοναξιά κοιτώντας με στα μάτια. Και τώρα
καταλαβαίνω, με τον τρόπο της με παρηγορούσε·
γινότανε δικιά μου, η ζωή κι η ποίησή μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου