ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ

ΔΙΑΒΑΣΜΑΤΑ ΠΑΡΑ ΘΙΝ' ΑΛΟΣ

ΑΝΡΙ ΜΙΣΩ

HENRI MICHAUX

DANS LA NUIT

Dans la nuit

Dans la nuit

Je me suis uni à la nuit

A la nuit sans limites

A la nuit

Mienne, belle, mienne

Nuit

Nuit de naissance

Qui m'emplit de mon cri

De mes épis.

Toi qui m'envahis

Qui fais houle houle

Qui fais houle tout autour

Et fume, es fort dense

Et mugis

Es la nuit.

Nuit qui gît, nuit implacable.

Et sa fanfare, et sa plage

Sa plage en haut, sa plage partout,

Sa plage boit, son poids est roi, et tout ploie sous lui

Sous lui, sous plus ténu qu'un fil

Sous la nuit

La Nuit.

ΑΝΕΜΟΣ ΦΥΣΑΕΙ ΤΡΟΜΕΡΟΣ

HENRI MICHAUX

ΑΝΕΜΟΣ ΦΥΣΑΕΙ ΤΡΟΜΕΡΟΣ

Άνεμος φυσάει τρομερός.
Και αν δεν είναι παρά μια μικρή τρύπα στο στήθος μου,
Παραταύτα άνεμος φυσάει τρομερός...
Στην τρύπα υπάρχει μίσος (πάντοτε) αλλά και φόβος
και είσαι ανίσχυρος:
Είσαι ανίσχυρος και ο άνεμος εκεί είναι πυκνός,
είναι ισχυρός όπως οι στρόβιλοι,
Έσπασε μι’ ατσάλινη βελόνα,
Και ας μην είναι παρά μόνο άνεμος, κενό...

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΝΡΙ ΜΙΣΩ!

HENRI MICHAUX

IL SUFFLE UN VENT TERRIBLE

Il souffle un vent terrible.
Ce n’est qu’un petit trou dans ma poitrine,
Mais il y souffle un vent terrible…
Dans le trou il y a haine (toujours), effroi aussi
et impuissance :
Il y a impuissance et le vent en est dense,
Fort comme sont les tourbillons,
Casserait une aiguille d’acier,
Et ce n’est qu’un vent, un vide…

Ο ΑΝΕΜΟΣ

HENRI MICHAUX

Ο ΑΝΕΜΟΣ

Ο άνεμος αποπειράται ν’ απομακρύνει τα κύματα απ’ τη θάλασσα. Τα κύματα όμως (φανερό δεν είναι;) τραβούν στη θάλασσα, ο δε άνεμος όλο να φυσάει ορέγεται... όχι, καθόλου δεν ορέγεται να φυσάει, ακόμα κι όταν θύελλα γίνεται ή μπουράσκα, καθόλου μα καθόλου δεν ορέγεται φυσήματα. Τραβάει στα τυφλά, κάνει σαν τρελός, σαν κανένας κάνει μανιακός, και τραβάει σ’ ένα μέρος τέλειας γαλήνης, σ’ έναν τόπο με μπουνάτσες, όπου θα μπορέσει επιτέλους να ηρεμήσει, να ηρεμήσει.

Της θαλάσσης τα κύματα πόσο του είναι αδιάφορα! Είτε είναι στη θαλασσόνερο καβάλα, είτε σε καμπαναριό, είτε σε οδοντωτό τροχό επάνω, είτε στον αθέρα του μαχαιριού λίγο τόνε νοιάζουνε.

Αυτός τραβάει σ’ ένα μέρος με ησυχία, με ειρήνη, όπου και παύει επί τέλους νά ’ναι άνεμος.

Πλην όμως ο εφιάλτης του αυτός κρατάει χρόνια και χρόνια τώρα.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΝΡΙ ΜΙΣΩ!

HENRI MICHAUX

DANS LA NUIT

Dans la nuit
Dans la nuit
Je me suis uni à la nuit
A la nuit sans limites
A la nuit.
Mienne, belle, mienne.
Nuit
Nuit de naissance
Qui m’emplis de mon cri
De mes épis
Toi qui m’envahis
Qui fais houle houle
Qui fais houle tout autour
Et fume, es fort dense
Et mugis
Es la nuit.
Nuit qui gît, nuit implacable.
Et sa fanfare, et sa plage,
Sa plage en haut, sa plage partout,
Sa plage boit, son poids est roi, et tout ploie
  sous lui
Sous lui, sous plus ténu qu’un fil,
Sous la nuit
La Nuit.

ΑΝΡΙ ΜΙΣΩ!

HENRI MICHAUX

JE SUIS GONG

Dans le chant de ma colère il y a un oeuf,
Et dans cet oeuf il y a ma mère, mon père et mes enfants,
Et dans ce tout il y a joie et tristesse mêlées et vie.
Grosses tempêtes qui m'avez secouru,
Beau soleil qui m'as contrecarré,
Il y a haine en moi, forte et de date ancienne,
Et pour la beauté on verra plus tard.
Je ne suis en effet devenu dur que par lamelles;
Si l'on savait comme je suis resté moelleux au fond.
Je suis gong et ouate et chant neigeux,
Je le dis et j'en suis sûr.



Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Patricia Manterola.

Η ΛΙΜΝΗ

HENRI MICHAUX



Η ΛΙΜΝΗ

  Όσο κι αν πλησιάζουμε τη λίμνη, οι άνθρωποι δεν γίνονται γι’ αυτό βατράχια ή λαβράκια.
  Χτίζουν τις βίλες τους τριγύρω της, μπαίνουν συνέχεια στο νερό, γίνονται γυμνιστές... Αδιάφορο. Προδοτικό και άπνευστο για τους ανθρώπους το νερό, πιστό και θρεπτικό για τα ψάρια, συνεχίζει ν’ αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως ανθρώπους και τα ψάρια ως ψάρια. Και μέχρι τώρα, κανείς φυσιολάτρης δεν μπορεί να καυχηθεί ότι αντιμετωπίστηκε αλλιώς.



Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης.
Από το βιβλίο: Henri Michaux, «Με το αγκίστρι στην καρδιά», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2003, σελ. 47.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΛΑΧΙΣΤΟ

HENRI MICHAUX


ΖΩΗ ΜΟΥ

Φεύγεις χωρίς εμένανε, ζωή μου.
Κυλάς,
Κι εγώ δεν έχω κάνει ακόμη ένα βήμα.
Μεταφέρεις αλλού τη μάχη.
Μ’ εγκαταλείπεις έτσι.
Δεν σ’ ακολούθησα ποτέ.

Οι προσφορές σου είναι σκοτεινές.
Το ελάχιστο που θέλω, ποτέ δε μου το φέρνεις.
Φταίει αυτή η έλλειψη που τόσα επιθυμώ.
Τόσο πολλά, σχεδόν τα πάντα…
Φταίει αυτό το ελάχιστο που λείπει και που ποτέ δε φέρνεις.



Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης.
Από το βιβλίο: Henri Michaux, «Με το αγκίστρι στην καρδιά», επιλογή από το έργο του, εισαγωγή – μετάφραση Αργύρης Χιόνης, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2003, σελ. 65.

ΑΝΡΙ ΜΙΣΩ!

HENRI MICHAUX (1899-1984)


EMPORTEZ-MOI

Emportez-moi dans une caravelle,
Dans une vieille et douce caravelle,
Dans l'étrave, ou si l'on veut, dans l'écume,
Et perdez-moi, au loin, au loin.

Dans l'attelage d'un autre âge.
Dans le velours trompeur de la neige.
Dans l'haleine de quelques chiens réunis.
Dans la troupe exténuée des feuilles mortes.

Emportez-moi sans me briser, dans les baisers,
Dans les poitrines qui se soulèvent et respirent,
Sur les tapis des paumes et leur sourire,
Dans les corridors des os longs et des articulations.

Emportez-moi, ou plutôt enfouissez-moi.

ΣΤΗ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑ

HENRI MICHAUX (1899-1984)


ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Στο δρόμο του θανάτου
Η μάνα μου απαντήθηκε μ’ ένα παγόβουνο
Θέλησε να μιλήσει,
Μα ήταν αργά,
Ένα μπαμπακωτό παγόβουνο
Μας κοίταξε κι εμένα και τον αδερφό μου
Κατόπιν έκλαψε.
Της είπαμε –ψέμα χαζό– πως καταλάβαμε.
Και τότε χαμογέλασε τόσο χαριτωμένα σαν κορίτσι δροσερό,
Που ήτανε πάντα,
Μ’ ένα χαμόγελο τόσο όμορφο, περίπου κατεργάρικο.

Κι ύστερα χάθηκε μέσα στη Σκοτεινιά.



Μετάφραση: Τάκης Σινόπουλος.