ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ
ΔΙΕΘΝΕΣ
Δεν λέγω
λόγια σπέρνω στο χαρτί
Δεν ασχολούμαι με
την μοίρα ή την λίρα
Και βλέπω πάντα στα
μάτια την ζωή
Σαν νά ’ταν όμορφη
παρθένα ή ζωντοχήρα.
Καμμιά φορά στον
δρόμο σταματώ
Στραγάλια ν’ αγοράσω
ή φουντούκια
Και λέγω καμμιά
φορά έναν σκοπό
Που τραγουδιέται –δόξα
τω Θεώ–
Χωρίς μπουζούκια.
Και όταν το βράδυ
πέφτει η σιγαλιά
Πηγαίνω τα’ άλογά
μου να ποτίσω
Και ως κατουράν ή
πίνουνε νερό
Τα ραδιόφωνα
τριγύρω μου σκορπούν
Πότε του Χαίντελ το
«Αλληλούια»
Πότε μιαν άρια από
την «Κάρμεν» ή την «Τόσκα»
Κ’ αίφνης –σε άλλες
στιγμές–
Σαν ξέσπασμα μιας
προσευχής
Ακούω τον ύμνο της
Διεθνούς από την Μόσχα.
Από το βιβλίο: Ανδρέας
Εμπειρίκος, «Αι γενεαί πάσαι ή Η σήμερον ως αύριον και ως χθες», Άγρα, Αθήνα
1984.
Ο πίνακας είναι της Θάλειας Ξενάκη.
ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΡΥΓΓΑΚΗΣ: ΔΙΕΘΝΕΣ
