ΚΟΡΙΝΝΑ Η ΤΑΝΑΓΡΑΙΑ

 

ΚΟΡΙΝΝΑ Η ΤΑΝΑΓΡΑΙΑ

 

ΓΕΡΟΙΑ, Α΄

 

1.

[…………………………]

Τὴ δόξα ἐπιθυμῶ νὰ ψάλω τὴν ἀρχαία

τρανῶν ἡρώων καὶ μεγάλων ἡρωίδων.

 

Ἡ Τερψιχόρη σὰν μὲ κάλεσε καὶ μοῦ ’πε

γεροῖα ὑπέροχα νὰ βγῶ νὰ τραγουδήσω

γιὰ τὶς λευκόπεπλες, τὶς ταναγραῖες  κόρες,

ἡ πόλη τότε σύγκορμη τινάχτηκε ριγώντας

ἀπ’ τὶς γλυκόλαλες, τὶς λιγυρὲς μολπές μου.

 

Γιατί ὅ,τι ἀνώτερο καὶ πιὸ μεγάλο ὑπάρχει

[…………………………]

στὶς θάλασσες καὶ στὴν πλατύστερνη στεριὰ τριγύρω

τὸ πῆρα καὶ τὸ στόλισα μὲ λόγια ποὺ ἀνακρούονταν

ἀνέκαθεν στῶν πατεράδων μας τοὺς ὕμνους.

 

Τραγούδι τώρα ξεκινῶ γιὰ τὶς καλὲς παρθένες.

Τὸν ἀρχηγέτη Κηφισὸ τὸν ὕμνησα

μὲ ποικιλία λόγων· τὸν μέγα Ὡρίωνα ὁμοίως,

κι αὐτὸν καὶ τὶς πενήντα θυγατέρες του

 

ποὺ μὲ τὶς νύμφες συντροφιὰ μὲς στὴ Λιβύη

[…………………………]

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.