Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΘΕΡΙΝΗ




ΝΙΚΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ


ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΘΕΡΙΝΗ

Αυτός ο λόφος δεν ήταν εδώ
αυτά τα δέντρα μας κοίταζαν από άλλη θέση
αυτά τα μισογκρεμισμένα σπίτια στο βάθος
είδαν τη στέρηση, είδαν την αδικία
κι έβγαιναν τώρα λες
από ένα βαθύ χάσμα μνήμης,
λάμποντας παράξενα στο δειλινό
σαν επιτάφια νησιά ανθισμένα.
Μέσα στους έρημους δρόμους μια σκιά,
ύστερα άλλη κι άλλη
και το φτερούγισμα μιας μακρινής υπόσχεσης
― ήχος ξερός στην αδειανή λεκάνη της καρδιάς.
Απροσδόκητα τότε ερχόταν
τεντωμένος εκείνος ο μεγάλος άνεμος
και μας έσπρωχνε όλους
πολυκατοικίες, ανθρώπους, αυτοκίνητα
και θερινά σινεμά,
ολοένα με μεγαλύτερη δύναμη
προς την τρικυμισμένη θάλασσα.



Από το βιβλίο: Νίκος Λάζαρης, «Η ένταση είναι διαρκής – ποιήματα 1975-2002», Τυπωθήτω, Αθήνα 2007, σελ. 97.


Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ




JUAN GELMAN


[ΤΟ ΠΟΥΛΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ]

το πουλί εγκαταλείπεται στο
πέταγμά του / θέλει να ξεχάσει τα φτερά /
ν’ ανεβεί από το τίποτα στο κενό όπου θα είναι ύλη και ξεκουράζεται

όπως το φως μέσα στον ήλιο / είναι
αυτό που δεν είναι ακόμη / ισούται με τ’ όνειρο
απ’ όπου βγαίνει και δεν ανεβαίνει / σμιλεύει
την καμπύλη του έρωτα με θάνατο / πηγαίνει

από τη σύμπτωση στον κόσμο / αλυσοδένεται
στους κόπους της σειράς του / αποσύρει
τον πόνο από τον πόνο / σχεδιάζει

το σαφέστατο παραλήρημα του
με τα μάτια του ανοιχτά / τραγουδάει
χωρίς να πολυξέρει το τραγούδι




Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΑΡΙΟ ΒΕΝΕΔΕΤΤΙ!




MARIO BENEDETTI


DEFENSA DE LA ALEGRÍA

Defender la alegría como una trinchera
defenderla del escándalo y la rutina
de la miseria y los miserables
de las ausencias transitorias
y las definitivas

defender la alegría como un principio
defenderla del pasmo y las pesadillas
de los neutrales y de los neutrones
de las dulces infamias
y los graves diagnósticos

defender la alegría como una bandera
defenderla del rayo y la melancolía
de los ingenuos y de los canallas
de la retórica y los paros cardiacos
de las endemias y las academias

defender la alegría como un destino
defenderla del fuego y de los bomberos
de los suicidas y los homicidas
de las vacaciones y del agobio
de la obligación de estar alegres

defender la alegría como una certeza
defenderla del óxido y la roña
de la famosa pátina del tiempo
del relente y del oportunismo
de los proxenetas de la risa

defender la alegría como un derecho
defenderla de dios y del invierno
de las mayúsculas y de la muerte
de los apellidos y las lástimas
del azar
y también de la alegría.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

ΣΥΝΗΘΙΖΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΜΟΣ




ALBERTO LUIS PONZO


ΣΥΝΗΘΙΖΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΝΕΜΟΣ

Βγαίνω από τα χέρια.
Νύχια είναι τα λόγια μου
πάνω στο χώμα, δάχτυλα
αδέξια, κατάκοπα.

Από εκεί
νιώθω ό, τι συμβαίνει
και επιμένω να κοιτάζω,
να σκάβω στα κρυφά τον ορίζοντα,
ν’ αρχίζω να πιστεύω σε ό,τι λέω.

Από τα χέρια μιλάω
και τρέφω το δέρμα,
μαθαίνω τη φλούδα του,
ανασαίνω και λέω μέσα μου:
με τα λόγια θέλω την ύπαρξη,
περιγράφω την ελπίδα μου, κραυγάζω
ή αποκηρύσσω ό,τι όνομα μου επιβάλλουν
και σιγά-σιγά
από τούτο ’δώ  το διπλανό και κινούμενο κατώφλι
συνηθίζω να είμαι άνεμος,
της μνήμης μι’ απόφαση θολή, έωλη.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.