ΖΩΗΡΟ ΑΙΜΑ

 

ENRIQUE MOLINA

 

ΖΩΗΡΟ ΑΙΜΑ

 

Στον Λουίς Σεοάνε

 

Αφού σε είδα ν’ ανοίγεις το παλιό σπίτι του πλανήτη και να φορτώνεις τον ουρανό σου με πουλιά και τη γη σου με τάφους

και να βάζεις τις αμνήμονες ατραπούς σου να γλιστρούν στα γεγονότα της άνοιξης για να μπάσεις μια φοραδίτσα όλο φωτιά στο δωμάτιο που αιωρείται στα ρυάκια του ουρανού με το νωθρό ξύπνημα δίπλα στον απαστράπτοντα θησαυρό άλλου κορμιού κάτι ασύγκριτα πρωινά μ’ε ένα τρομερό κόψιμο στο λαιμό

σε νομαδικές πόλεις και σε μέρη που στραγγίζουν κάτω από τα πόδια μου και η φήμη των αιώνιων τροχών του χρόνου πάνω από κάθε περιοχή και ύπαρξη και σε ακτές του οποιουδήποτε νεκροταφείου και σε οποιοδήποτε κρησφύγετο εραστών βαλμένο σαν μπογαλάκι στους ώμους της γης και πάνω στο οποίο υπάρχουν γάμπες που μπλέκονται και γδύνονται για να λάμψουν σαν τον ωκεανό ελεύθερες μέχρι το κόκαλο και πολύ πιο μετά στην κορνίζα της ημέρας το γυμνό μπράτσο διπλώνεται ψηλά πάνω από το κεφάλι της γυναίκας με μια σπίθα του ήλιου στον αγκώνα της ενώ αυτή χτενίζει τα μαλλιά της μπροστά στον κόσμο με το υγρό του μπλε και με το αβυσσαλέο κόκκινο των φιλιών

 

Ω αίμα ζωηρό όλα τα περιμένω τότε από τον τρόμο και από την πείνα σου!

τον λευκό φωσφόρο των νεκρών στα θολά πεζούλια τους όπου ουρλιάζουν τα σκυλιά και τόση ζοφερή απόλαυση στην οσφύ του ενστίκτου

την ειδωλολατρία την αποκάλυψη τον αισθησιασμό

εκείνα τα φλογερά χέρια που θέτουν ξαφνικά σε κίνηση του φεγγαριού το αμύγδαλο και την οσμή της νύχτας!

 

Συντετριμμένο και αιώνιο μου αίμα στη λαμπερή και αμείλικτη καρδιά σου

θύελλα σκαντζόχοιρε ιερέ

δεν θέλω άλλο έλεος από την απειλή σου άλλον νόμο από την κραυγή σου πάντοτε υπό τo βλέμμα του κυνηγού πάντοτε στα πρόθυρα να ξεπέσει στην αποφυγή του να στυφτεί κάτω από το φυτό του θεού

λαγούμι πλοκάμι

με το τσάκισμα του κυματοθραύστη και τους δρόμους κορεσμένους από τον κρόκο των μπαρ και δίνοντας βήμα στη θερμή ευλάβεια του κρασιού και εκείνων των γρήγορων φερέτρων που κυκλοφορούν στην κίνηση ανάμεσα στη σαρκική σου φλόγα μέσα στην οργισμένη της απόγνωση και ένας τρελαμένος εν μέσω αγίων αγνώστων ανθρώπων στη μοναξιά των ζυμώσεών σου και ο άθλιος μάρτυρας των αλλόκοτων απολαύσεων σε απέραντες κλίνες απλωμένες πάνω στην ηφαιστειακή λαγνεία του κόσμου που φυσάει όλο του το ανέφικτο και όλο του το πάθος που εκπληρώνεται μόνο στην πείνα την γεμάτη συναντήσεις επιδρομών και πραγμάτων που την κοπανάνε και φεύγουν

 

Ω όμορφο αίμα κυνηγημένο στην ψυχή μου από τόσα θεϊκά οράματα από όνειρα και εξορκισμούς! Και πάνω από τους μαγαζάτορες με τις μαύρες φλέβες τις τρομαγμένες από την αγνή κραυγή σου

στην απόλυτη ζωική ζούγκλα του κορμιού μου

αγαπώ μόνο το βασίλειό σου

τον σπαραχτικό σου μορφασμό στο γρασίδι

εκείνους τους άγριους συντρόφους που μοιράζονται μαζί μας το ψωμί της ερήμου!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

 

ΝΥΧΤΑ ΝΥΧΤΑ

 

ENRIQUE MOLINA

 

ΝΥΧΤΑ ΝΥΧΤΑ

 

Μπόγος αθλίου υγρού δικαστηρίου μπόγος του κατηγορουμένου στην ξύλινη πλατφόρμα του ζελατινένιου σοκακιού στην ποταπή πέτρινη αίθουσα συζητήσεις σανατορίων και ξενοδοχείων η αποβάθρα και τα παγωμένα πόδια του νεκροταφείου κολλημένα στο έδαφος και να μη λεν να ξεκολλήσουνε

αλλά πιο μακριά είναι μια χούφτα φλόγες στην κουζίνα του κυματοθραύστη ένα υπνοδωμάτιο άρρωστο και γυμνό στη στιλπνότητα του ταρσανά ένα βαθούλωμα απουσίας καθώς ανοίγεται σε κάθε όψη και σε κάθε χειρονομία και δίνει στο στήθος το μακρουλό φύλλο και την ικεσία του με όλον τον τρόμο των χαμένων μεταλήψεων και των αλυσιτελών ανταμωμάτων

 

Μπόγος με τρίχωμα με ρίγη

επάνω στο κόκκινο γάλα του μόλου

Έλα βιαστή κλέφτη κυμάτων τυλιγμένε στη βροχή του ενστίκτου σου όταν αναζητά τούτο το αφάνταστο κλειδί

που ανοίγει τον κήπο των πλοίων και τις παρυφές του λιμανιού

με ωραίες αιρέσεις

εξαγνίζοντας όλες τις αμαρτίες με μία μόνο πυρά από εκείνα τα σαρκικά στόμια που αποστάζουν το ποτό των αστεριών και επαναλαμβάνουν προσβολές και αναφωνήσεις

επειδή είμαστε ζωντανοί!

Αχ είμαστε ζωντανοί ζωντανοί!

Έλα επιδρομέα και άρπαγα έλα να λεηλατήσεις τούτο τον μπόγο που μας πνίγει και που κάτι κρύβεται με μια αποτρόπαια παράκληση που απειλεί και κλαίει γοερά και γυρίζει τον παλιό του φωνογράφο απ’ το δεσμωτήριο

η δε μυρμηγκοφωλιά του ανοίγει διάπλατα και αποκαλύπτονται ξάφνου εκείνα τα λευκά στήθη και τα μελωδικά μπράτσα που υψώνονται από την ψεύτικη κλίνη των παλιών νεροποντών της λαγνείας και όλα τούτα τα ζοφερά ικριώματα του έρωτα και των ονείρων κάτω απ’ αυτό το διαβρωμένο μουλαρίσιο δέρμα του αντίσκηνου στο υψίπεδο που σκεπάζει τα πράγματα!

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

 

ENRIQUE MOLINA

 

ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ

 

Είναι ξερή η περιοχή; Εκεί παραμένω εγώ

Απολιθωμένος στον πυθμένα μιας λιμνοθάλασσας αμνησίας

Εμφανίζονται αντικείμενα απόντα

Μια μικροσκοπική γυναίκα στο τέρμα κάποιου πολύ μακριού δρόμου

Κάτι γέροι που παίζουν χαρτιά

Ένας αναβάτης

Μερικά λαμπάκια απ’ το υπόγειο που φωτίζουνε το αποξηραμένο χωριουδάκι

Ερειπωμένοι σομιέδες γύρω απ’ τους οποίους

Ο τόπος υποχωρεί όλο υποχωρεί ασταμάτητα

Εξαφανίζεται

Σαν του αρουραίου την ουρά στην τρύπα του

 

Ίσως ο καπνός εκεί είναι άλλο πράγμα:

Η άφθαρτη παρουσία σου στις άσβηστες  βροχές

Σε σκηνές μετάγγισης αίματος –στο άκρον άωτον της χλομάδας–

Δεν υπάρχουν πια

Τα ιερά άδυτα της ακτής τα νύχια των κλεφτών

Τα γνωστά πρόσωπα (Ω τα τόσο γνωστά...)

 

Ξέρει όμως κανείς εκείνα τα στόματα που τρίζουν σαν παραθυρόφυλλα

Σαν σκονισμένη ξύλινη σκάλα που οδηγεί σε μέρος μηδενικό;

Εκείνα τα μάτια με την ενότητα ενός αχανούς χερσότοπου με φώτα από άλλους αιώνες;...

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

 

ENRIQUE MOLINA

 

ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

 

Από λάμπα σε λάμπα, από ημέρα σε θάνατο, με προσευχές ριζών που ξεκολλάνε, διαμοιράζεται η φωτιά των προσώπων σε πεινασμένους τόπους που ουρλιάζουν, σε χείλη που παροτρύνονται από ονόματα ειδώλων, κατοικιών, φερέτρων, ξενοδοχείων του ήλιου και δη σαν θαλάσσιος βραχίονας απλωμένος προς τη μεριά των δεισιδαιμονιών και της λήθης.

 

Τα πρόσωπα, που σε οδηγούν μακρύτερα απ’ οποιονδήποτε δρόμο, καίγονται ανάμεσα στις ταπισερί, οριοθετούν τις άκρες του κόσμου.

 

Πρόσωπα στραμμένα προς τη γη σαν νεκρός, προς τη νύχτα σαν φανοστάτης, προς την ψυχή σαν γαλαξίας πάθους, ποικίλων χηρειών, ξινών ειδυλλίων, κλιμάτων, χωρισμών.

 

Πρόσωπα σαρωμένα από τον άνεμο, τα ξόρκια των οποίων όμως επανακάμπτουν σαν ζώδιο από παλλόμενα λιθάρια, και του οποίου η στυγνή τρυφερότητα τσουλάει μια φοβέρα τοπίων, έναν κυματισμό σεντονιών και αναθυμιάσεων, φωνές συνυφασμένες με τη γεωγραφία και την ιεροσυλία, ερέβη της καρδιάς των νεκρών, εκφράσεις συνουσιών, παθιασμένες χαραυγές, βροχερά στόματα που μεγαλύνουν τον παλιόκαιρο, χαμόγελα μισοϊδωμένα σαν αιφνίδια χόβολη επάνω στης στιγμής τη ζωντανή παλάμη.

 

Φατρίες ναυαγίων στην αξιολάτρευτη κόλαση των επιφανειών του εδάφους, ανάμεσα στις ξαφνικές εμπνεύσεις τόπων που αποφεύγονται με τις σπερματικές συλλαβές, ανάμεσα στο κλίμα των μεταναστευτικών τους ανθέων, σε διάφορα άστρα, και στα περιπλανώμενα θεμέλιά τους που τα λειώνουν τα δάκρυα.

 

Πρόσωπα δρακουλίσια στη μυρωδιά του αίματός μου.

 

Πρόσωπα αφρώδη κόντρα στη λάμα του Θεού, ενός θεού με καύκαλο χελώνας από πυρόλιθο, ω πρόσωπα όμορφα και δίχως κανέναν άλλο κριτή εκτός απ’ τις χειρονομίες τους τις βαμμένες με τα λάδια της γης, τα μοναδικά μας τρόπαια στην ατέρμονη κατάρρευση των εγκωμίων, ανάμεσα στου βίου μας τις μεθυστικές ματαιώσεις.

 

Τώρα να! λάμπουν στη σάρκα τους κάτω από την αυγή της κόμης τους, τώρα γυμνώνουν τα αιώνια χαρακτηριστικά τους ανάμεσα στης συγκομιδής τους ατμώδεις θησαυρούς, στ’ ατμηρά λογάρια τους.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.