MANUEL
ALTOLAGUIRRE
Ο ΕΡΩΤΑΣ
Πως δεν θα υπήρχε δέντρο επίστευα
με τόσο βαθιές τις ρίζες του,
που θά ’παιρνε τροφή από εμένα.
Ήμουν τόσο καταποντισμένος,
που για ν’ ανατείλει η ψυχή μου
στις καταπράσινες
κορυφές της χαράς,
τα κλαδιά σου έπρεπε εσένα
να σηκώσουν στον αέρα
την ερειπωμένη μου αγαλλίαση.
Μέσα σου, τώρα, απλώνομαι,
παραδίνομαι, σε κυκλώνω,
και, σκοτεινά λαβωμένος,
άφησα τ’ όνειρό μου ν’ ανεβεί
στα κλαδιά σου επάνω.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου