Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2022

Η ΔΑΝΑΗ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΝΕΡΟΥΔΑ

 


Η ΔΑΝΑΗ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΝΕΡΟΥΔΑ

εδώ

LOS MARINEROS BESAN Y SE VAN

 

Amo el amor de los marineros
Que besan y se van
Dejan una, dejan una promesa
No vuelven nunca más
No vuelven nunca más


Amo el amor de los marineros
Que besan y se van
Dejan una, dejan una promesa
No vuelven nunca más
No vuelven nunca más


En cada puerto una mujer espera a los marineros
Besan y se van
En cada puerto una mujer espera a los marineros
Besan y se van

Besan y se van
Y se van

Una noche se acuestan con la muerte
En el lecho del mar
Una noche se acuestan con la muerte
En el lecho del mar

Amo el amor de los marineros
Que besan y se van
Que besan y se van
Besan y se van
Y se van

 

 

Παρασκευή 4 Φεβρουαρίου 2022

Η ΔΑΝΑΗ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΝΕΡΟΥΔΑ

 



Η ΔΑΝΑΗ ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΝΕΡΟΥΔΑ

εδώ

 

Pablo Neruda

 

Adiós, otoño de París

 

Adiós, otoño de París,

navío azul, mar amoroso,

adiós ríos, puentes, adiós

pan crepitante y fragante,

profundo y suave vino, adiós

y adiós, amigos que me amaron,

me voy cantando por los mares

y vuelvo a respirar raíces.

Mi dirección es vaga, vivo

en alta mar y en alta tierra;

mi ciudad es la geografía;

la calle se llama «Me Voy»,

el número «Para No Volver».

 

https://www.youtube.com/watch?v=UKb6f93Row8

 

Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2020

 


JORGE LUIS BORGES

 

ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ

 

Γιατί επιμένεις τόσο, ασίγαστε καθρέφτη;

Γιατί, αδελφέ μυστήριε, διπλασιάζεις, πές μου,

κινήσεις των χεριών –τις παραμικρές μου–

και στο σκοτάδι μέσα λάμψη όποτε πέφτει;

Είσαι άλλο εγώ, ένα θἄτερον, που σοφιστεύει,

και ανέκαθεν ενέδρες στήνεις. Στη γυαλάδα

των άστατων νερών, αλλά και στην ικμάδα,

με ψάχνεις, μα η τυφλότητά μου σε αχρηστεύει.

Που δεν σε ξέρω, δεν σε βλέπω μού ’χει τύχει

να με τρομάζεις κι άλλο: μαγικά κοιτάζεις,

τα γύρω πράγματα όλο να πολλαπλασιάζεις –

ό,τι είμαστε,… ό,τι μάς πολιορκεί την τύχη.

Σαν θα πεθάνω, ξέρω: θα κοπιάρεις άλλον,

και ύστερα άλλον, και άλλον, και άλλον, και άλλον, και άλλον…

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.



Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017

ΑΛΒΕΡΤΟ ΓΙΡΑΛΔΟ!



ALBERTO GHIRALDO (1874-1946)


MIS HARAPOS

Caballero del ensueño, tengo pluma por espada
mi palabra es el alcázar de mi reina la ilusión
mi romántica melena, así lacia y mal peinada
es más bella que las trenzas enruladas de Ninón.
Tengo un primo. El es rico, poderoso, bien querido
yo soy pobre, soy enfermo, pienso, escribo y sé soñar
y una noche, de esas noches tan amargas que he sufrido
mis harapos con su smoking se rozaron al pasar.

Me miró como al descuido: no dejó su blanca mano
se estrechara con la mía contagiándole calor,
él su smoking lo vestía ¡mi elegante primo hermano!
y alejóse avergonzado de su primo el soñador.
EI helado cierzo a ratos arreciaba incompasivo
yo sentía frío adentro, frío afuera y todo así;
y arrimándome a una puerta rompí en llanto convulsivo
y llorando como un niño ¡como un hombre maldecí!

Vas rozando las hilachas de mis trágicos harapos
una mueca de ironía mi miseria te arrancó;
¡También ríen en los charcos los inmundos renacuajos
cuando rozan el plumaje de algún cóndor que cayó!
Arquetipo inconfundible de tartufos que disfrazan
con el corte irreprochable de algún smoking o frac.
Tu eres primo ¡el arquetipo! ¡mis orgullos te rechazan!
¡déjame con mis harapos! ¡son más nobles que tu frac!



ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο JULIO JARAMILLO: MIS HARAPOS

Τρίτη 14 Νοεμβρίου 2017

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΡΟΒΕΡΤΟ ΓΟΓΕΝΕΤΣΕ




ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ROBERTO GOYENECHE

REBELDÍA

Con las manos rojas, de apretar el corazón,
Ahogando un grito sordo de rencor...
Rebelde como el agua frente al fuego,
Como el mar frente a las rocas
Hoy me rebelo...
Con tu amor tirano, que no sabe de razón,
Rebelde con mi propio corazón,
Te pido que te vayas, que me dejes
Que te alejes de una vez... será mejor...

Sé... que lloraré después.
Que... jamás te olvidaré.
Sé que cada noche sin tu risa, sin tu voz
Cuánto extrañaré tu amor.
Pero es preferible más perderte
A seguir siendo un fantoche
Sólo por verte...
No... Déjame, por favor
Hoy... se rebeló mi amor...

Sin pedirte nada, te entregué mi corazón
A cambio de migajas de tu amor,
Gasté mi corazón y mi fortuna
Entregado a la locura
De amarte tanto...
Pero ha sido inútil... recibí por tanto amor
Desprecio, falsedad y humillación...
Por eso es que te pido que te vayas,
Que te alejes de una vez... será mejor.