Σάββατο, 25 Απριλίου 2015

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1947 ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΓΙΟΧΑΝ ΚΡΟΪΦ




ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΓΙΟΧΑΝ ΚΡΟΪΦ  Ή ΟΡΑΤΟΣ ΑΝΕΜΟΣ ΧΟΡΕΥΩΝ

Με δεκατέσσερα τα μάτια του στην πλάτη
λευκές και κόκκινες λωρίδες λεωφόρου
επόπτευε όντας ο Αίαντας του υπεραχώρου,
μα και βιγλάτωρ του απροσδόκητου, σαν κάτι

που τό ’δες νά ’ναι φυσικό, όσο κι αν εκράτει η
απλή του σκούφια από το τζάκι τελεσφόρου
τεχνήματος: χρωστήρας πλησμονής και κόρου
στου χόρτινου καμβά τα κύματα επερπάτει.

Αλλά το θαύμα, όχι, ήταν άλλο! Με του ανέμου
το πόδι το αόρατο κλωτσούσε ωραίες σφαίρες
ιππεύοντας τη ράχη ενός καθαροαίμου,

και με ριπές τού Ρούμπενς, που ήταν σαν μπαλέττο
μονομελές, ορχείτο αόκνως τις εσπέρες
και κάθε φύσημά του ενέπνεε σονέττο.


Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ




ELISABETH BORCHERS


ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ

Ποιός έχει στην καρέκλα μου καθίσει
Ποιός έχει από το πιάτο μου δειπνήσει

Ποιός έχει στο κρεβάτι μου ξαπλώσει
Ποιός πήρε δίχως πίσω να μου δώσει

Ποιός μ’ έχει εμέ στην τύχη εγκαταλείψει
Ποιόν δεν μπορεί η μνήμη μου να κρύψει

Ποιός μ’ έχει φέρει στη δική σου μέρα
Ποιός για να κάτσεις έκανε πιο πέρα
Ο χρόνος όλα ο χρόνος



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΕΔΓΑΡΔΟ ΔΟΝΑΤΟ




ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο EDGARDO DONATO: MI SERENATA

Πέμπτη, 23 Απριλίου 2015

ΜΑΡΙΟ ΛΟΥΤΣΙ!




MARIO LUZI


APRILE – AMORE

Il pensiero della morte m’accompagna
tra i due muri di questa via che sale
e pena lungo i suoi tornanti. Il freddo
di primavera irrita i colori,
stranisce l’erba, il glicine, fa aspra
la selce; sotto cappe ed impermeabili
punge le mani secche, mette un brivido.

Tempo che soffre e fa soffrire, tempo
che in un turbine chiaro porta fiori
misti a crudeli apparizioni, e ognuna
mentre ti chiedi che cos’è sparisce
rapida nella polvere e nel vento.

Il cammino è per luoghi noti
se non che fatti irreali
prefigurano l’esilio e la morte.
Tu che sei, io che sono divenuto
che m’aggiro in così ventoso spazio,
uomo dietro una traccia fine e debole!

È incredibile ch’io ti cerchi in questo
o in altro luogo della terra dove
è molto se possiamo riconoscerci.
Ma è ancora un’età, la mia,
che s’aspetta dagli altri
quello che è in noi oppure non esiste.

L’amore aiuta a vivere, a durare,
l’amore annulla e dà principio. E quando
chi soffre o langue spera, se anche spera,
che un soccorso si annunci di lontano,
è in lui, un soffio basta a suscitarlo.
Questo ho imparato e dimenticato mille volte,
ora da te mi torna fatto chiaro,
ora prende vivezza e verità.

La mia pena è durare oltre quest’attimo.


Τετάρτη, 22 Απριλίου 2015

ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΠΛΟΚ




ΑΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ


ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΠΛΟΚ

1
Της καμήλας το μουγκανητό καιρός να το ξεχάσω,
τ’ άσπρο σπίτι της οδού Ζουκόφσκη.
Καιρός να πάω στις σημύδες, στα μανιτάρια,
στ’ ανοιχτό, πλατύ φθινόπωρο της Μόσχας.
Όλα λάμπουν εκεί, δροσερά,
κι ο ουρανός –αχ!– αναρριχάται όλο και πιο πάνω·
η λεωφόρος Ραγκατσώφ θυμάται ακόμα
του νεαρού Μπλοκ το σφύριγμα, το ληστρικό…

2
Σκαλίζεις τη μαύρη σου μνήμη·
τα μακριά βρίσκεις ως τον αγκώνα χειρόκτια,
του Πέτρογκραντ τις νύχτες.
Και στων θεατρικών θεωρείων το σκότος,
τη γλυκιά, πνιγηρή μυρωδιά
του μπάτη. Εκεί, ανάμεσα στον κόσμο,
απ’ τα αχ και βαχ ξεφεύγοντας,
θα σου χαμογελάσει περιγελαστικά
ο Μπλοκ· ο τραγικός της εποχής τενόρος.

3
Έχει δίκιο ο Μπλοκ· να ο φανοστάτης,
ο φαρμακοποιός, ο Νέβας, η σιωπή, ο γρανίτης…
Αναμνηστικό των αρχών του αιώνα
ο άνθρωπος εκείνος που στέκεται·
κούνησε το χέρι του
εγκαταλείποντας το μέγαρο Πούσκιν·
παραδεχόταν θά ’λεγες πως η γλυκιά,
υπόκωφη μελαγχολία του θανάτου
είν’ ένα ανάξιο λόγου θλιβερό απομεινάρι.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.