Όταν απομένω δύστυχος και μόνος αναπολώντας έρωτες τιμωρημένους ή μαβιά στο ηλιοβασίλεμα εννοιολογία τότε πιάνω δουλειά στη μηχανή μου χτυπώντας τα πλήχτρα με μουσικότητα σχεδόν ανέστιος από φωνήεντα κι άστεγος από σύμφωνα γνωρίζοντας εξοντωτικά τη ματαιότητα συγχωρώντας απίθανες γυναίκες οπού χαίρονται την άσπιλη απουσία μου χαρισμένες ηλίθια σε χαμαι-συνείδητους. Εντούτοις εγώ διαλάμπω και τυφλώνω ορατά την αμφίστομη μνήμη τους· άμεση δράση το ποίημα. Όμως άλις έχω του δυστυχείν. Επομένως ηχογραφώ το άπειρο.
Από την ποιητική συλλογή «Ερυθρογράφος» (1988). Από το βιβλίο: Νίκος Καρούζος, «Τα ποιήματα», τ. Β΄ (1979-1991), Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, Αθήνα 1994, σελ. 513.
Il n'y a plus rien qui reste entre mes dix doigts Une ombre qui s'efface Au centre un bruit de pas Il faut étouffer la voix qui monte trop Celle qui gémissait et qui ne mourait pas Celle qui allait plus vite C'est vous qui arrêtiez ce magnifique élan L'espoir est votre orgueil qui passaient dans le vent Les feuilles sont tombées pendant que les oiseaux comptaient les gouttes d'eau Les lampes s'éteignaient derrière les rideaux Il ne faut pas aller trop vite Crainte de tout casser en faisant trop de bruit
στο Γκαμπόν στις όχθες του Ογκουέ φιάξανε μιά μουτσούνα κι’ όποιος τη φορά παριστάνει το φεγγάρι και τον ήλιο την ώρα του χορού
για μάτια της εβάλανε μια περιστέρα για ματόκλαδα εβάλαν το παράπονο της περιστέρας για στόμα της εβάλαν τ’ όνομα του Μπολιβάρ μιά τρύπα μ’ αναμμένα κάρβουνα και δάκρυα κι’ ιερά λείψανα μαρτύρων είναι το γένι της κι’ ο ποταμός Ογκουέ είναι το χτένι της κι’ η αγάπη της
τώρα η βάρκα μας πλέει απαλά στον ποταμό από τις όχθες μας γνέφουν και μας χαιρετούν τα δέντρα κι’ εγώ κρατώ πάνω στο στήθος μου τη μάσκα λέω τις προσευχές της Βιθυνίας βυθίζω απαλά το χέρι μου στο νερό το χλιαρό
στις εκβολές του ποταμού τα σκυλόψαρα μας βλέπουνε λοξά και τραβούν πέρα –δεν αρμόζουνε θωπείες στα σκυλόψαρα– χελιδονόψαρα πετούν τριγύρω μας στο πρόσταγμά μας
τα φοινικόδεντρα κατά το σχήμα τους είν’ άλλοτε η βεντάλια άλλοτε το παρασόλι του Παρασκευά την ώρα του χορού
το πουλί μου είναι το πουλί μου και πάντα μου Ευθαλία Αθανασία Θάμαρ Καλλιόπη σας αγαπώ
Από τη συλλογή «Ελευσις», 1948. Από το βιβλίο: Νίκος Εγγονόπουλος, «Ποιήματα», Ίκαρος Εκδοτική Εταιρία, Αθήνα 1999, σελ. 255.
Mon nez est long comme un couteau et mes yeux sont rouges de rire La nuit je recueille le lait et la lune et je cours sans me retourner Si les arbres ont peur derrière moi Je m'en moque Comme l'indifférence est belle à minuit
Où vont ces gens orgueil des cités musiciens de village la foule danse à toute vitesse et je ne suis que ce passant anonyme ou quelqu'un d'autre dont j'ai oublié la nom
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Kate Upton.
Pour aller à Suresnes ou bien à Charenton Tout le long de la Seine on passe sous les ponts Pendants le jour, suivant son cours Tout Paris en bateau défile, L' cœur plein d'entrain, ça va, ça vient, Mais l' soir lorsque tout dort tranquille...
Sous les ponts de Paris, lorsque descend la nuit, Tout's sort's de gueux se faufil'nt en cachette Et sont heureux de trouver une couchette, Hôtel du courant d'air, où l'on ne paie pas cher, L'parfum et l'eau c'est pour rien mon marquis Sous les ponts de Paris.
A la sortie d' l'usine, Julot rencontre Nini Ça va t'y la rouquine, c'est la fête aujourd'hui. Prends ce bouquet, quelqu's brins d' muguet C'est peu mais c'est tout' ma fortune, Viens avec moi; j' connais l'endroit Où l'on n' craint même pas l'clair de lune.
Sous les ponts de Paris, lorsque descend la nuit Comme il n'a pas de quoi s' payer une chambrette, Un couple heureux vient s'aimer en cachette, Et les yeux dans les yeux faisant des rêves bleus, Julot partage les baisers de Nini Sous les ponts de Paris.
Rongée par la misère, chassée de son logis, L'on voit un' pauvre mère avec ses trois petits. Sur leur chemin, sans feu ni pain Ils subiront leur sort atroce. Bientôt la nuit la maman dit Enfin ils vont dormir mes gosses.
Sous les ponts de Paris, lorsque descend la nuit Viennent dormir là tout près de la Seine Dans leur sommeil ils oublieront leur peine Si l'on aidait un peu, tous les vrais miséreux Plus de suicid's ni de crim's dans la nuit Sous les ponts de Paris.
Ανταποκρίσεις όλες μιανής μέρας πλήρους. Ήτον η προτεραία της ούτε καν ύπαρξη, ήταν η υπόσχεση ή η πιθανότητα υπάρξεως. Μιά νύχτα ασέληνη αλλά διαυγής άπλωσε τα έναστρα στερεώματα. Τί Ηνίοχοι τί Ταύροι, τί Δυνάμεις. Φύσηξαν και τα πνεύματα της ζωής. Κόκκινη και απλωτή, περήφανη, ορθωμένη, άνθισε της Υπάρξεως η πληρότητα. Ζωή του Ιβίσκου, του κάλλους, της υπερηφάνειας, σύντομη ζωή μιάς μέρας, γέννημα μιάς νύχτας, σάλπισμα ευθύ και γρήγορο προς την αντικατάσταση, σπουδή προς εξαφάνιση, μην πέσει κάτι μόριο της εντάσεως ή του χρωματισμού, και δειλινόν εντάφιον ευθύς, χωρίς πολλά πολλά. Μένει η ανάμνηση της Ζωηρότητας παρούσα. Μένει η ισχύς και η βεβαιότητα του Μίσχου. Όλα φλογώδη, όλα του βραχύτατα, όλα όχι γήινα, αλλά ηλιακά, όλα έξω των παθών. Ζωή που έγινε Πάθος. Και Άνθος το Πάθος.
Από το βιβλίο: Τ.Κ. Παπατσώνης, «Εκλογή Α΄, εκλογή Β΄», Ίκαρος, Αθήνα 1988, σελ. 64.
Marié aux larges masses d'insoumis, brassé dans l'universel attroupement des choses, livré aux dénicheurs de graves tourments, aux radicelles humaines figées dans le recueillement et la complicité des jaloux, tu te regardes accomplir les gestes quotidiens dans les limites serrées des souples 'branches. Au désir de papier buvard, tu t'opposes, tu t'agites sous le vent d'un sillage toujours en fleurs. Que je n'arrive pas à distinguer des choses les fantômes des parties qui ont aidé à leur épanchement hors de moi, cela est dû à la continuité de leur action médiatrice entre le monde et mon adolescence. Et, désormais soumis à un sentiment, morcelé et étranger, de gouffre, pouvais-je, sinon subir avec terreur leur désertique et ferrugineux appel? Tout l'espace terreux se cabrait sous les bancs de nuages. Je me suis entouré d'hivernages fragiles, de forces desséchantes. Que reste-t-il d'humain sur les glabres visages tannés par les lectures et les astreingeantes politesses des dossiers dont je me suis constitué un décor famélique? Coutumière faiblesse il sera dit un jour de révolte que les yeux qu'on a cherchés étaient vides de la joie des hommes. Et les hommes et la joie, j'ai toujours essayé de me mêler à eux, à défaut de la féroce fusion promise que l'on trouve cependant encore vivante au fond résiduel des contes, parmi les germes de froid et les portes parsemées d'enfances.
Το υλικό της ανάρτησης μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Federica Ridolfi.
Santi che pagano il mio pranzo non ce n'è sulle panchine in Piazza Grande ma quando ha fame di mercanti come me qui non ce n'è Dormo sull'erba ho molti amici intorno a me gli innamorati in Piazza Grande dei loro guai dei loro amori tutto so sbagliati o no. A modo mio avrei bisogno di carezze anch'io a modo mio avrei bisogno di sognare anch'io Una famiglia vera e propria non ce l'ho è la mia casa Piazza Grande a chi mi crede amore prendo amore do quanto ne ho con me di donne generose non ce n'è rubo l'amore in Piazza grande e meno male che briganti come me qui non ce n'è A modo mio avrei bisogno di carezze anch'io avrei bisogno di pregare Dio ma la mia vita non la cambierò mai mai a modo mio quel che sono l'ho voluto io lenzuola bianche per coprirmi non ne ho sotto le stelle in Piazza Grande e se la vita non ha sogni io li ho e te li do E se non ci sarà più gente come me voglio morire in Piazza Grande tra i gatti che non han padrone come me attorno a me attorno a me
Nacía, gris, la luna, y Beethoven lloraba, bajo la mano blanca, en el piano de ella… En la estancia sin luz, ella, mientras tocaba, morena de la luna, era tres veces bella.
Teníamos los dos desangradas las flores del corazón, y si acaso llorábamos sin vernos… Cada nota encendía una herida de amores… -…El dulce piano intentaba comprendernos.-
Por el balcón abierto a brumas estrelladas, venía un viento triste de mundos invisibles… Ella me preguntaba de cosas ignoradas y yo le respondía de cosas imposibles…
Aquí amarán, aquí odiarán, decía Pedro, albañil, cantando, levantando las paredes, se le habían endurecido las manos en el oficio pero en las palmas todavía se le alzaban dulzuras y tristezas que iban a dar al muro, al techo y después, con el tiempo, ardían sordamente o entraban a los ojos de las mujeres dulces en las habitaciones y ellas entristecían como quien se descubre una nueva soledad. Pedro, desde el andamio, solía cantar el Quinto Regimiento, les hablaba a los compañeros sobre Guadalajara, Irún, se callaba de pronto a solas con su España. De noche ponía sus manos a dormir y él se volvía al frente envuelto en sus balazos, remataba a sus muertos para que no haya olvido, la cuchara de nuevo se le llenaba de rabia. Y la mañana que se fue del andamio parecía que una pregunta aún le brillaba en el fondo, los compañeros lo rodeaban esperando en silencio hasta que uno vino y dijo; “Levanten al difunto”.
