Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

ΕΓΡΑΦΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1973 Ο ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ



ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ


Η ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΣΟΛΩΜΟΥ

Πώς του σπαθιού σου στόμωσεν η κόψη
και πώς μετράς τη γης με ανύπαρχτη όψη;
Κλεισμένη στων Ελλήνων τα ιερά
τα κόκαλά μας, σκούζε, Λευτεριά.

Αιώνες σε κρατάνε φυλακή
οι αφεντάδες σου ξένοι και δικοί.
Και σ’ αμολάνε λίγο, αν είναι χρεία
να πνίξεις αλλωνών ελευθερία!


28.11.1973

ΑΝΤΟΝΕΝ ΑΡΤΩ!




ANTONIN ARTAUD


LA RUE

La rue sexuelle s’anime
le long de faces mal venues,
les cafés pépiant de crimes
déracinent les avenues.

Des mains de sexe brûlent les poches
et les ventres bouent par-dessous;
toutes les pensées s’entrechoquent,
et les têtes moins que les trous.


Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ




ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ


ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

Δροσοσταλίδες ήμερες, βαλτές πάνου στα κρίνα,
σα χίλιες διαμαντόπετρες, μες στη γλαρήν αυγή·
πουλάκια πρωτοξύπνητα, που λαχταράν κι εκείνα,
πότε να τρέξει του φωτός η αστέρευτη πηγή·

άρρητα ανθάκια σύχαρα, μες στο δροσό λουσμένα,
ευωδερά και φλογερά, με τη γλυκιά θωριά·
φαιδρά νεράκια, που ξυπνάν και, μισοκοιμισμένα,
παίρνουν το δρόμο, τρέχοντας, προς την κατηφοριά·

χιονάτα αρνάκια, που λακάν ολόχαρα απ' τη στάνη,
και πηλαλάν κουδουνιστά, μες στο λευκό στρατί·
κλώνοι των δέντρων, άλλοι φως, και φλόγα, και στεφάνι,
κι άλλοι γερμένοι και βουβοί, και σα γονατιστοί:

ας ήταν έτσι, σήμερα, με τόση απαλοσύνη,
με τόσα ρόδα, τόσο φως, και τόσες ευωδιές,
να 'χε μιλήσει της αυγής η μάνα καλοσύνη,
σ’ όλες τις σκέψεις τις κακές, και σ' όλες τις καρδιές...



Από το βιβλίο: Ναπολέων Λαπαθιώτης, «Ποιήματα», Εκδόσεις Ζήτρος Θεσσαλονίκη, 1997, σελ. 142.

ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΜΟΥ




HEINRICH HEINE


ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΜΟΥ

Μέσα απ’ τον τάφο μου, σα μάγισσα,
το κρύο σώμα μου ήλθες να ξορκίσεις…
και μού ’δωσες ζωή με τα φιλιά,
και δεν μπορείς τη φλόγα μου να σβήσεις.

Σφίξε τα χείλη σου στα χείλη μου.
Αχ η πνοή του ζωντανού ευφραίνει!
Όλη σου θέλω την ψυχή να πιώ.
Είναι αχόρταγοι οι πεθαμένοι.



Μετάφραση: Άγγελος Βλάχος.
Από το βιβλίο: «Χάινε – Μεταφράσεις ποιημάτων του (ανθολογία)», επιλογή Νάσος Βαγενάς, Εκδόσεις Σοκόλη, Αθήνα 2007, σελ. 26.

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ




W.B. YEATS


Η ΘΛΙΨΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Κάποιου σπουργίτη το τιτίβισμα στη στέγη,
ο γαλατένιος ουρανός και το λαμπρό φεγγάρι,
κ’ εκείνη η έξοχη αρμονία των φύλλων, την εικόνα
και το θρήνο του ανθρώπου είχανε σβήσει.

Πρόβαλ’ ένα κορίτσι με θλιμμένα, άλικα χείλη,
το δακρυσμένο μεγαλείο του κόσμου έλεες πως ήταν,
άμοιρο σαν τον Οδυσσέα και τα καράβια στον αγώνα,
περήφανο όσο ο Πρίαμος την ώρα της σφαγής του.

Πρόβαλε. Τότε μονομιάς ο θόρυβος στη στέγη
και το φεγγάρι που σκαρφάλωνε στ’ άδεια τα ουράνια,
κι ο ολοφυρμός των φύλλων μόνο αυτό μπορούσαν:
του ανθρώπου την εικόνα και το θρήνο να συνθέσουν



Μετάφραση: Δημήτρης Σταύρου.
Από το βιβλίο: W.B. Yeats, «Ποιήματα», Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1999, σελ. 12.


*********************


THE SORROW OF LOVE

The brawling of a sparrow in the eaves,   
The brilliant moon and all the milky sky,   
And all that famous harmony of leaves,   
Had blotted out man's image and his cry.

A girl arose that had red mournful lips
And seemed the greatness of the world in tears,   
Doomed like Odysseus and the labouring ships   
And proud as Priam murdered with his peers;

Arose, and on the instant clamorous eaves,   
A climbing moon upon an empty sky,   
And all that lamentation of the leaves,  
Could but compose man's image and his cry.