Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2014

ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ





PAUL CELAN


ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ

Είμαι μόνος, βάζω το τεφρολούλουδο
στο βάζο το γεμάτο ώριμη μαυρίλα. Στόμα-αδελφή,
λες μια λέξη που επιζεί μπρος απ’ τα παράθυρά μου
και άηχη σκαρφαλώνει πάνω απ’ ό,τι ονειρεύτηκα.

Βρίσκομαι στην άνθηση της μαραμένης ώρας
και φυλάω ένα βλαστάρι για κάποιο πουλί αργοπορημένο:
κουβαλάει μια νιφάδα χιόνι στο κόκκινο από ζωή φτερό του·
με κόκκο πάγου στο ράμφος· θά ’ρθει μες στο καλοκαίρι.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2014

Η ΘΑΛΑΣΣΑ Η ΜΥΣΤΙΚΗ




JULES SUPERVIELLE


Η ΘΑΛΑΣΣΑ Η ΜΥΣΤΙΚΗ

Όταν τίποτα δεν την κοιτάζει
Η θάλασσα δεν είναι άλλο θάλασσα·
Είναι ό,τι είμαστε όλοι εμείς
Ώσπου τίποτα δεν θα μας βλέπει.
Έχει ψάρια άλλα όπως
Και κύματα έχει άλλα.
Είναι η θάλασσα για τη θάλασσα
Και για όσους την ονειρεύονται
Όπως κάνω κι εγώ εδώ τώρα.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

ΣΤ΄ΑΡΜΑΤΑ ΣΤ’ ΑΡΜΑΤΑ




ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ


ΣΤ΄ΑΡΜΑΤΑ ΣΤ’ ΑΡΜΑΤΑ

Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα,
μουγκρίζουν τ' Άγραφα, σειέτ' η στεριά.
Στ' άρματα, στ' άρματα, εμπρός στον αγώνα,
για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά.

Ξαναζωντάνεψε τ' αρματωλίκι,
τα μπράτσα σίδερο, φλόγα η ψυχή,
λουφάζουν έντρομοι οι ξένοι οι λύκοι
στην εκδικήτρα μας αντρίκια ορμή.

Ο Γοργοπόταμος στην Αλαμάνα
στέλνει περήφανο χαιρετισμό,
νέας ανάστασης χτυπάει καμπάνα,
μηνάν' τα όπλα μας το λυτρωμό.

Σπάμε την άτιμη την αλυσίδα
που μας εβάραινε θανατερά,
θέλουμε λεύτερη εμείς πατρίδα
και πανανθρώπινη τη λευτεριά.


Διασκευή, Ενορχήστρωση & Διεύθυνση Ορχήστρας: Θάνος Μικρούτσικος.
Μουσική: Άκης Σμυρναίος.
Στίχοι: Νίκος Καρβούνης.

ΠΑΙΔΙΑ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΙΔΙΑ




ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ΣΟΦΙΑ ΒΕΜΠΟ


ΠΑΙΔΙΑ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΠΑΙΔΙΑ

Μεσ' τους δρόμους τριγυρνάνε
οι μανάδες και κοιτάνε
ν' αντικρίσουνε,
τα παιδιά τους π' ορκιστήκαν
στο σταθμό όταν χωριστήκαν
να νικήσουνε.

Μα για 'κείνους που 'χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει,
ας χαιρόμαστε,
και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,
κάθε πόνο της ας κάψει,
κι ας ευχόμαστε:

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,
που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,
παιδιά στη γλυκιά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες να 'ρθετε ξανά.

Λέω σ' όσες αγαπούνε
και για κάποιον ξενυχτούνε
και στενάζουνε,
πως η πίκρα κι η τρεμούλα
σε μια τίμια Ελληνοπούλα,
δεν ταιριάζουνε.

Ελληνίδες του Ζαλόγγου
και της πόλης και του λόγγου
και Πλακιώτισσες,
όσο κι αν πικρά πονούμε
υπερήφανα ασκούμε
σαν Σουλιώτισσες.

ΓΗ ΤΩΝ ΑΝΤΡΕΙΩΜΕΝΩΝ




PoE.TA.


ΓΗ ΤΩΝ ΑΝΤΡΕΙΩΜΕΝΩΝ

Ας έρθουν χίλιοι δικαστές να με διαμελίσουν
και το κορμί μου, τις ακτές, με σύρματ’ ας το ντύσουν!
Ας έρθουν κι άλλοι αφεντικοί, ας πάρουν τους καρπούς μου,
ας ροκανάν σαν ποντικοί! Κι άλλους, πολλούς εχθρούς μου

έχω φιλέψει με νησιά, με κάστρα, με παιδιά μου.
Βλέπεις, μεγάλη έχω καρδιά, το λεν τα σωθικά μου!
Δεν είμ’ εγώ σαν τους οχτρούς, τους ξένους τους προστάτες –
όσους περνούν κατά καιρούς απ’ τις στενές μου στράτες!

Είμαι μια μάνα γη θεών, κι απλόχερα χαρίζω
για νέκταρ αίμα γενεών! Με δάκρυ μου το σμίγω
και με καμάρι τραγουδώ πως λεύτερη θα μένω
μες στης ψυχής μου τον μυχό! Χαρά στον αντρειωμένο

που θα πιστέψει πως ποτέ δεν καταχτιέται η γη του!
Όσοι κι αν έρθουνε λησταί, θα βρει τη δύναμή του,
θα πολεμήσει, θα σταθεί σαν τ’ άξιο παλικάρι,
φρουρός στη μάνα τούτη γη! Κι εκείνη, με καμάρι

μέσ’ απ’ τον ρου των γενεών θα νιώθει περηφάνια
που η σειρά των Διγενών βγάζει ξανά φυντάνια!
Πάλι δικαίωση θα βρει! Θα τήνε στεφανώσει
κείνου τ’ Ακρίτα το παιδί, το αίμα του σαν δώσει!