Τρίτη, 3 Μαΐου 2016

ΨΥΧΗ




ALDA MERINI


ΨΥΧΗ

Μα τί μεγάλος γλύπτης είσαι  εσύ
που εσμίλεψες το πέτρινό σου πρόσωπο
μέσα στην αγκαλιά μου
και μολονότι είσαι έρωτας νεκρός
μου έχεις γίνει τώρα γιός
και σε κρατάω στα γόνατά μου
και κλαίω που η θύμησή σου
σαν τάφος με πλακώνει


 
 Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

ΕΥΑ




ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ


ΕΥΑ

Αφήνεσαι με κύμα στη σιωπή
Που ερημώνει την κατοικημένη ελπίδα μου
Ένα δασάκι πλάι στη φωτιά
Στοίχημα των νυχτερινών ανέμων
Ένα βημάτισμα σκιάς στην όχθη της Χίμαιρας
Ένα δωμάτιο
Δωμάτιο των απλών ανθρώπων
Ένα μυστικό
Πλυμένο κι απλωμένο στη ματιά που θέλγει
Στη ματιά σου ή στο ύψος του ήλιου της
Όλος μου ο βίος γίνεται μια λέξη
Όλος ο κόσμος χώμα και νερό
Κι όλες οι φλόγες των δαχτύλων μου
Βιάζουν τα χείλη της ημέρας
Κόβουν στα χείλη της ημέρας
Το κεφάλι σου
Αντιμέτωπο στη μοναξιά του ονείρου.


Από την ποιητική συλλογή: «Προσανατολισμοί» (1941).
Από το βιβλίο: Οδυσσέας Ελύτης, «Ποίηση», Εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 2002, σελ. 40-41.

Κυριακή, 1 Μαΐου 2016

ΝΕΡΒΑΛ!




GÉRARD DE NERVAL


LE POINT NOIR

Quiconque a regardé le soleil fixement
Croit voir devant ses yeux voler obstinément
Autour de lui, dans l'air, une tache livide.

Ainsi, tout jeune encore et plus audacieux,
Sur la gloire un instant j'osai fixer les yeux :
Un point noir est resté dans mon regard avide.

Depuis, mêlée à tout comme un signe de deuil,
Partout, sur quelque endroit que s'arrête mon oeil,
Je la vois se poser aussi, la tache noire !

Quoi, toujours ? Entre moi sans cesse et le bonheur !
Oh ! c'est que l'aigle seul - malheur à nous, malheur !
Contemple impunément le Soleil et la Gloire.

Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΤΡΑΜ




ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΟΛΙΟΠΟΥΛΟΣ


ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟ ΤΡΑΜ

Είναι κι αυτό κάτι
να ξέρεις ότι μέσα στις καθημερινές
μετακινήσεις, ρουτίνες, πλήξεις, μικροζημιές και μικροκέρδη,
υπάρχει κείνη η παρουσία κάπου
ανάμεσα στο πλήθος ενός τραμ.
Είναι κι αυτό κάτι
να ξέρεις ότι, όπως και να πηγαίνουν τα πράγματα,
θα βλέπεις κάθε πρωινό –εκείνη- να κάθεται
προσεκτικά στη θέση της και να διαβάζει
κάποιο βιβλίο ή να κοιτά απ’ το παράθυρο.
Είναι κι αυτό κάτι
να ξέρεις ότι τα πάντα είναι σχετικά
καθώς επιβιβάζεσαι στο βαγόνι
και με αγωνία αρειμάνιου καπνιστή,
ψάχνεις να την βρεις,
γνωρίζοντας ότι
αρκούν δύο και μόνο
γκρίζα μάτια
για να δώσουν
νόημα
στο καθημερινό σου
χάος.

Παρασκευή, 29 Απριλίου 2016

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ




Τ. Κ. ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ


ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ

Ψυχή μου, ευλόγα σήμερα πρωί, όλη τη μέρα
και την ακολουθούσα νύχτα όλη, το σωτήριο τούτο Ξύλο.
Πηγάζει απ’ τα σκοταδερά έγκατα των δασών.
Εκεί είναι η βασιλεία του, στολισμένο με φύλλα θροούντα.
Εκεί έρχεται σε κοινωνία με τις δροσιές της Νύχτας, με τα θάμπη
των Ημερών. Εκεί του περιπλέχουνται οι κισσοί και οι άλλες
περιπλοκάδες, γεννώντας την ιδέα της ομορφιάς και της αγάπης.
Σπάνιο είναι να τ’ αφήσουν να γεράσει, να τη ζήσει
την αιώνια ζωή, και σπάνιο είναι κεραυνός να τόβρει,
μήνυμα επουράνιο, ένωση ουρανού και γης με λάμψη ακαριαία
και θάνατος στο δάσος, όπως πρέπει.
             Ψυχή μου, ευλόγα και την ώραν,
οπότε ξεκινάμε με τα πελέκια μιαν αυγή, άκαρδο, δουλευτικό
σμήνος οι υλοτόμοι. Γουρμάζει τότες η γραμμένη
σιωπηλή στιγμή της θυσίας. Με τα πολλά καταπέφτει
το θειότατο ξύλο. Του αποξεραίνουνται οι χυμοί.
Ξερό απομένει· και όμως ξερό, δεν έρχεται ολότελα
να το ξενώσει η ξεραΐλα από τις φυσικές του επιρροές.
Το διαβιβρώσκει η υγρασία ή το φουσκώνει. Του ανοίγει
ο χρόνος τις ρωγμές. Πιάνει σαράκι. Εχτός αν το προορίζουνε
για τις φωτιές, οπότε πάλι τρίζει, τρίζει, και αφού αναλάμψει,
τέφρα γίνεται, καθώς όλα. Είπα όμως σήμερα της ψυχής μου
να γράψει για το Ξύλο εκείνο το προορισμένο από αιώνων,
για το Ξύλο, που η γέννησή του βαστάει από τις πρώτες
της γης μας φύτρες. Ετούτο εκόπη για να γίνει
Ζυγός μέγιστος, θαυματουργός Στατήρας,
που εστήθηκε στη μέσην ακριβώς του χρόνου
για να ζυγιάσει την κούφιαν έγνοια των ανθρώπων.
«Δεν είναι δάσος, που να προσφέρει ξύλο παρόμοιο».
Το Ξύλο αυτό δεν είναι διόλου ύλη απαθής.
Έχει ψυχή και δείχνει τη κάθε τόσο.
Ενώ κατάξερο είναι και κομμένο, όμως ανθεί
και μέσα του μυκάται και αναβράζει χυμός σεβάσμιος.
Δε θα ξετάξω το γιατί έφερε Λύτρωση το Ξύλο ετούτο.
Ούδε ποια Λύτρωση. Ψυχή μου, θέλω μόνο να ευλογήσεις
την ουσία του Ξύλου, οπόθε αχτινοβόλησε του κόσμου η λάμψη.
Και την ευγένεια που του εδόθη ένα πρωί, όταν ποτίστη
μέχρι του βάθους των φλεβών του από αίμα εξαγοραστικό
και ζωογόνο. Ποιο βάρος φορτώθηκε! Ποιον πόνο
φορτώθηκε! Όλου του κόσμου! Του καθηλώθησαν
όλοι οι δρυμοί της αγωνίας. Χαίρε, Σταυρέ, που μ’ όλα,
μονάχη ελπίδα εσύ αποβαίνεις στις ερημώσεις.


Από το βιβλίο: Τ. Κ. Παπατσώνης, «’Εκλογή Α’, Εκλογή Β΄», Ίκαρος, Αθήνα 1988, σελ. 93-94.

ΕΝΑ ΑΝΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ




ALFONSO GATTO


ΕΝΑ ΑΝΘΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ

Ένας άνδρας σαν κι αυτόν που του μοιάζει,
καταπονημένος και πρόθυμος να είναι κι άλλο μόνος
απ’ ό,τι ήτο με τας σκέψεις του,
με τα χέρια του να γυρεύουνε προσεχτικά να βρούνε θέσιν
στο κύπελλο, στο ποτήρι, στο σμικρόν τετράδιον
με τους στίχους, ν’ αστράπτει εις τα ομματοϋάλιά του
των όσων έζησεν η τρυφερότης ολονέν εντονοτέρα:
πάρε μες στο ψύχος του εντροπαλού ετούτου Οκτώβριου,
το άνθος που σου φέρω – πάρ’ το!
Μέσα εις το γλυκό εμπορικόν της πλήξεως
η καραμέλα η στοχαστικιά που όλο πιπιλάς θα λειώνει
με την πικρή του βλέμματος σου τη βραδυπορία –
θα βλέπεις, θα παρατηρείς, πλην ουδέποτε θα καταλήξεις
ν’ ανεύρεις, όπως έλεγες,
τί είναι η φύσει οκνηρά του έρωτος σοφία.



Μετάφραση: Γιώργοις Κεντρωτής.

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

ΕΝΑΣ ΗΛΙΟΣ ΘΡΥΛΙΝΟΣ ΤΕΝΤΩΝΕΤΑΙ




ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΕΛΑΧΡΙΝΟΣ


[ΕΝΑΣ ΗΛΙΟΣ ΘΡΥΛΙΝΟΣ ΤΕΝΤΩΝΕΤΑΙ]

Ένας ήλιος θρύλινος τεντώνεται
στον σμαραγδόκοσμό σου·
στο εμβληματικό μου περιλάμπισμα
απ’ την ανιακή μαγεία σώσου!

Το παραμύθι μοιροκλώστηκε
τ’ οφθαλμικό φαρμάκι σου να πίνει
η ανάλγητη ψυχή μου, η ράθυμη,
το λέει ο Ήλιος ο παππούς με τη γιαγιά Σελήνη.

Το θρυλικό μαράσγιασμα
με τρώει από πανάρχαια χρόνια,
είμαι ο διαβάτης που περνώ τη θλίψη μας
στους ίσκιους της ζωής, αιώνια.



Από το βιβλίο: Απόστολος Μελαχρινός, "Τα ποιήματα", επιμέλεια Αγορή Γκρέκου, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 1994, σελ. 63.


Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΣΕ ΘΡΕΨΕΙ;




CARLOS BARBARITO


ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΣΕ ΘΡΕΨΕΙ; ΣΤΟ ΠΙΑΤΟ ΜΕΣΑ...

             Στον Γιώργο Κεντρωτή

Και αυτό μπορεί δηλαδή να σε θρέψει; Στο πιάτο μέσα
ό,τι από φούσκωμα ή από αηδία άλλοι
τ’ αφήσανε, στον δείπνο τον νυοστό χωρίς τραπεζομάντιλο·
το τραπέζι κουνάει: και αποφάγια μόνο,
σκόρπια, χωρίς ειρμό συνεκτικό.
Αυτός είναι ο μόνος κόσμος; – και θα πρέπει να περιμένει
το φως μόλις πριν απ’ την ύστατη ημέρα,
όταν και θά ’ναι πλέον αργά; Αυτός είναι ο μόνος κόσμος:
σφαίρα κενή λόγου πια και νοήματος,
απλή απόθεση τέφρας,
πέλαγος ολάνοιχτο στο ελεύθερο των καταιγίδων παιχνίδι;



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


*********************************


¿ Y APENAS ESTO TE NUTRE ? EN EL PLATO…

             A Yorgos Kentrotis

¿ Y apenas esto nutre ? En el plato,
lo que otros dejaron, por hartazgo
o asco, en la enésima cena sin manteles;
la mesa, a la deriva: apenas restos,
dispersos y carentes de aglutinante.
Es este el único mundo – ¿ deberá la luz
esperar para ser recién al último día,
cuando sea tarde ? ¿ Es este el único mundo:
orbe vaciado de propósito y significado,
mero depósito de cenizas,
golfo abierto al libre juego de las tempestades ? 


ΔΕΙΛΙΝΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠ’ ΤΟ ΦΑΛΗΡΟ




Τ. Κ. ΠΑΠΑΤΣΩΝΗΣ


ΔΕΙΛΙΝΟ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠ’ ΤΟ ΦΑΛΗΡΟ

Φύγε, κακό ζώο, από κοντά μου,
που εγώ, μαζεύω αγριοβιολέτες.


Από το βιβλίο: Τ. Κ. Παπατσώνης, «’Εκλογή Α’, Εκλογή Β΄», Ίκαρος, Αθήνα 1988, σελ. 254.