Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2021

ΡΟΒΕΡΤΟ ΧΟΥΑΡΡΟΣ

 


ROBERTO JUARROZ

 

[SACUDIR EL CUERPO COMO LO HARÍA UN ANIMAL]

 

Sacudir el cuerpo como lo haría un animal,
pero quitándose de encima mucho más que el animal:
el polvo que deja el pensamiento,
las rigideces que enrolan a la muerte,
las manchas del amor y de las lluvias sucias
que caen de las cornisas
y también de un cielo turbio, envenenado.

 

Y quitarse de encima los andrajos del tiempo,
las contraseñas de los cuartos grises,
los moretones de la dicha,
los restos pegajosos del banquete,
las macabras serpentinas del dolor.

 

Y en un día de calculados estremecimientos
quitarse uno de encima hasta su sombra,
hasta eso que llamamos uno mismo,
hasta esos roces que llamamos los otros.

 

Y otro día sacudirse de encima
la eternidad desfigurada de la vida,
como si fuera otra capa de polvo.

 

ΚΑΤΙ ΗΞΕΡΕ Ο ΚΙΚΕΡΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

 




ΚΑΤΙ ΗΞΕΡΕ Ο ΚΙΚΕΡΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ

 


MAX JACOB

ΠΟΙΗΜΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ

Όλα γίνονται όπως και στην εποχή του Αλφρέ ντε Μυσέ. Νά με σ’ ένα επιπλωμένο ξενοδοχείο της οδού Ραμπάρ: ένας συνθέτης με κατσαδιάζει, υπό το φως των κηρίων, που δεν έχω έρθει στην  Όπερα  ν’ ακούσω το μπαλέτο του: μετά σ’  ένα παλιό πιάνο με ουρά ασκούμαι στο να κρατώ τις κορώνες διαρκείας, ενώ εκείνος προβαίνει σε φωνητικές παραλλαγές… και υπήρχε και μια γυναίκα στην παστάδα, αλλά αυτή η γυναίκα ήταν απλώς η άρρωστη μητέρα του.

Νά με στη χοροεσπερίδα· ο κόσμος κάνει εικασίες: «Προσέξτε  πώς  είναι ντυμένη! φοράει κόκκινο τουρμπάνι, το ίδιο και η κόρη της! Αγαπάει, κυρίες μου, αγαπάει! Η ερίτιμος κυρία Ντε Ποντ-Αβέν είναι ερωτευμένη. Όλα τούτα τα τουρμπάνια! Αυτές οι αλλαγές στην κόμμωση! Όλη νύχτα στα σαλόνια τη βλέπεις, μόνο και μόνο επειδή είναι κι αυτός εκεί!» Όταν μπήκα, δύο κυρίες με ρώτησαν ποια από τις δύο μού άρεσε περισσότερο, κι εμένα μου άρεσαν και οι δυό τους. Ένας κύριος, και πολύ κύριος, μάς έδειξε πώς να χορεύουμε  ίνγκλις τσέιν, και το μάθημα με την εγγλέζικη αλυσίδα δεν έλεγε να πάρει τέλος. Με μια επινόηση τόσο τολμηρή όσο και μεγαλοφυή, κι ενόσω οργανωνότανε το  ίνγκλις τσέιν, χαμηλώσαμε  τη γκαζόλαμπα (μα είχαμε γκαζόλαμπα;) και μεγαλώσαμε τη λάμψη, ενώ η μουσική πήρε πάνω της σε ένταση. Όταν σχηματίστηκε η αλυσίδα, το πιάνο πήγαινε πρίμα, το ίδιο και η γκαζόλαμπα. Τί επινόηση! Τώρα ήμουν κοντά στο τζάκι: η οικοδέσποινα μού είχε στείλει λουλούδια, επειδή ήμουν άρρωστος· τα καλάθια με τα λουλούδια μ’ έκαναν να κλαίω και συνάμα να γελάω. Το σαλόνι ήταν γεμάτο με τουρμπάνια και γυμνούς ώμους: όλοι αυτοί οι άνθρωποι έμοιαζαν με κομπάρσους του  Γαλλικού  Θεάτρου. Δύο γυναίκες έλεγαν: «Στον κόσμο μας κανείς δεν είναι κορόιδο και κανείς δεν κάνει το κορόιδο!» Κάποιοι κύριοι, αφού επάσχισαν να θυμηθούν ένα αίνιγμα που πιάνει δυό στίχους, μετά βγήκαν έξω να μονομαχήσουν. Όλοι παρατήρησαν πολύ τις χαρές μου, τα δάκρυά μου, τα λουλούδια μου δίπλα στο τζάκι.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 





ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 





ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Πέμπτη 2 Δεκεμβρίου 2021

ΠΟΙΗΜΑ ΜΕ ΓΟΥΣΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ

 


MAX JACOB

 

ΠΟΙΗΜΑ ΜΕ ΓΟΥΣΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ

 

                 Για σένα, Ρεμπώ

 

Το άλογό μου εσκόνταψε στις δύο όγδοες νότες! Οι νότες πιτσιλίζουν τον πράσινο ουρανό της ψυχής μου: τον ουρανό τον όγδοο!

  Ο Απόλλωνας ήταν γιατρός και εγώ είμαι πιανίστας με την καρδιά μου, αν όχι και στην πραγματικότητα. Θα έπρεπε, με τις υφέσεις και με όλες τις μπάρες, να ξεφορτώνουμε τα σκιτσαρισμένα ατμόπλοια, να μαζεύουμε τα μικροσκοπικά σημαιάκια, για να είμαστε έτσι σε θέση να συνθέτουμε άσματα.

  Το μικροσκοπικό, αυτό και είναι το τεράστιο! αυτός που συνέλαβε τον Ναπολέοντα ως έντομο ανάμεσα σε δύο δεντρόκλαρα, που του ζωγράφισε τη μύτη με μπογιές ακουαρέλας τόσο μεγάλη, που αποτύπωσε την αυλή του με πολύ τρυφερά χρώματα, δεν ήτανε ψηλότερος από τον ίδιο τον Ναπολέοντα, ω Αταμάν Πρατζαπάτι, ω εσύ που είσαι η ανθρώπινη ψυχή μαζί με του Θεού τη συνείδηση, αλλά και ο δημιουργός όλων των εμβίων όντων συνάμα!

  Το μικροσκοπικό, αυτό και είναι η νότα!

  Ο άνθρωπος κουβαλάει πάνω του τις φωτογραφίες των προγόνων του όπως ο Θεός είχε τον Ναπολέοντα, ω Σπινόζα! εμένα, οι πρόγονοί μου, είναι νότες άρπας. Ο Θεός είχε σχεδιάσει την Αγία Ελένη και τη θάλασσα ανάμεσα σε δύο δεντρόκλαρα. Το μαύρο μου άλογο έχει καλό μάτι, παρ’ ότι αλμπίνο, μα πήγε και σκόνταψε πάνω σε νότες άρπας.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 





[ΠΕΝΤΕ ΑΡΑΔΕΣ]

 


ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΕΤΡΑΤΟΣ

 

[ΠΕΝΤΕ ΑΡΑΔΕΣ]

 

Οι αφιερώσεις

αρχίζουν πάντα

      με το γράμμα σίγμα

και συνεχίζουν

      στον ή στην…

 

Απόσπασμα ποιήματος από το βιβλίο: Αντώνης Πετράτος, «Με των 6 15΄», Αθήνα 1990.

 

Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2021

ΛΥΚΑΥΓΕΣ Ἢ ΛΥΚΟΦΩΣ

 


MAX JACOB

ΛΥΚΑΥΓΕΣ Ἢ ΛΥΚΟΦΩΣ 

Τὸ φῶς ἔρχεται ἀπὸ τὴν καμπὴ τοῦ κατάλευκου θόλου, τὸ φῶς ἔρχεται ἀπὸ ἀπέναντι, ἡ σκάλα κατεβαίνει ἀπέναντι ἀπ᾽ τὸ φῶς, μὰ δὲν τὴ βλέπεις! ὄχι! καὶ οὔτε ποτὲ θὰ τὴ δεῖς! καὶ δὲν θὰ δεῖς τίποτ᾽ ἄλλο παρὰ μόνο τὴν πλάτη μου στὴν προεξέχουσα γωνία κάποιου πλατύσκαλου. Δὲν θὰ δεῖς τοὺς τοίχους ποὺ εἶναι ἀκόμα στὴ νύχτα· θὰ δεῖς μόνο τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶναι ἀκόμα στὶς κόχες. Ὁ πρῶτος εἶναι τυλιγμένος μὲ σκοτάδι· εἶναι τυλιγμένος μὲ τὴ νύχτα· τὸν δεύτερο δὲν τὸν εἶδα, ἁπλῶς ἴσα-ἴσα τὸν ἐμάντεψα· ὁ τρίτος κατέβηκε, ἦρθε ἴσαμ᾽ ἐμένα, ἄλλος κανεὶς δὲν ἐσάλεψε. Αὐτὸς ποὺ κατέβηκε φοράει παντελόνι καρρώ, τὰ μαλλιά του τοῦ φτάνουνε ὣς τὰ φρύδια καὶ τὰ μαλλιά του εἶναι μαῦρα, βαστάει δὲ μὲ τό ᾽να του χέρι τὸ μάγουλό του, γιατὶ τὰ μάγουλά του ἔχουν παραγίνει καὶ κοντεύουν νὰ σαπίσουνε· δείχνει ἀσήμαντος καὶ τώρα ἔχει πιὰ ξανανεβεῖ στὴ νύχτα του, ἔχει πιὰ ξανανεβεῖ στὴν κόχη του. Τὸ φῶς ἔρχεται ἀπὸ τὴν καμπὴ τοῦ κατάλευκου θόλου, ἀπέναντί μου, ἀπέναντί μου. Ἐγὼ πάντως κατάλαβα ὅτι οἱ ἄνθρωποι τοῦτοι ἦσαν οἱ ἄνθρωποι τῶν μελλοντικῶν μου βιβλίων.

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.