Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

ΛΕΕΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ


ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΜΠΑΣΙΑΚΟΣ


[ΛΕΕΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ]

Λέει μια παλιά ιστορία, πως ο Syd ταξίδευε με ένα σπιρτόκουτο
στο διαστημικό τραπέζι της κουζίνας
από το πορτοκάλι Δίας προς το δαμάσκηνο Αφροδίτη
είχαν περάσει περίπου 12 ώρες
και ξάφνου ο φίλος του
τρελλάθηκε, έφαγε την Αφροδίτη -
ο Syd έτριβε τα μάτια του έκπληκτος.

Αν ήταν παιδί ίσως θάχε κακιώσει με το φιλαράκι του, που του έφαγε την Αφροδίτη
Δεν του κάκιωσε, μόν' απόρησε πώς το έκανε αυτό.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ POPLIKE


Ευχαριστώ πολύ τον Γιάννη Τριανταφύλλου για τη συνέντευξή μου στο poplike.gr.
Πατήστε εδώ!

ΕΓΩ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΜΟΥ ΛΑΤΡΕΥΑ ΤΙΣ ΤΕΦΡΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ




GIOVANNI RABONI


ΕΓΩ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΜΟΥ ΛΑΤΡΕΥΑ ΤΙΣ ΤΕΦΡΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Εγώ που πάντα μου λάτρευα τις τέφρες του μέλλοντος
και μόνο για το μέλλον, για τίποτ’ άλλο
δεν τρέφω σχεδόν ποτέ νοσταλγία,
θυμάμαι τώρα με τρόμο τη στιγμή
που θα πάψεις να υγραίνεσαι στα χάδια μου,
που θα ξεκόψεις
από τη χαρά μου και που ίσως γιατί απ’ την ομορφιά σου
σε αγάπησα εγώ τόσο ή γιατί από τρυφερότητα
μ’ έχεις εσύ αγαπήσει,
θα προσποιηθείς πως νιώθεις την ίδια ακριβώς απόλαυση.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΣΙΝΙΣΓΚΑΛΛΙ!




LEONARDO SINISGALLI


LA LUCE HA LA TUASTATURA

La luce ha la tua statura
E regge il gesto
Precisa, anche la pietra
Dà il petto al sole.
La tua voce questa mattina
Ci cresce nelle ossa,
In questo sangue
Che si ordina come le foglie.
E il giorno prende in terra
Misura dal tuo passo.



Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

ΑΜΦΙΣΗΜΑ ΛΟΓΙΑ




ΟΥΡΑΝΙΑ Ε. ΚΟΥΝΑΓΙΑ


ΑΜΦΙΣΗΜΑ ΛΟΓΙΑ

Φύλλο πορείας
κρυμμένο κάτω απ’ τη φτερούγα.
Λαχτάρα δύο κόρφων
και πάλι ορφανός.
Κυνηγός κυνηγημένος.
Φιλί εωθινό σ’ ακολουθεί.

Δεν μου είπες:
πού θα βρεθούμε;
Με αμφίσημα λόγια κρυφοπαίζεις.



Από το βιβλίο: «Δυσανάγνωστα απογεύματα», Κίχλη, Αθήνα 2015, σελ. 37.

ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΣΑΜΠΑ!




UMBERTO SABA


CARO LUOGO

Vagammo tutto il pomeriggio in cerca
d’un luogo a fare di due vite una.

Rumorosa la vita, adulta, ostile,
minacciava la nostra giovinezza.

Ma qui giunti ove ancor cantano i grilli,
quanto silenzio sotto questa luna.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ




Θ.Δ. ΤΥΠΑΛΔΟΣ


ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ

Άγνωστες οι λέξεις στην περγαμηνή
Σαν το μουρόχρωμα που αντανακλάται πάνω
Στη στέγη της ροδακινιάς
Το ψάρι δάγκωσε το αγκίστρι
Και το αγκίστρι δάγκωσε τη γκραβούρα
Με τα θολωμένα μάτια
Της Στίλβης
Το σώμα της νιαούρισε στη συντριβή
Του συντριβανιού
Αυξάνοντας το πρόσχαρο σύμβολο της πεμπτουσίας
Εθεάθη στο κρεματόριο του παροξυσμού
Αγέλαστος πέτρα
Μυρίων τόσων γκρεμνών
Κι ακόμα πόσων σκοπών
Η σύναξις του πολεμάρχου
Το καμπαναριό που κοιμάται
Σιρόπι στο ασανσέρ που κλειδώνει το γέλιο
Της σφιγγός και το δάκρυ του κώνωπος
Φωνήεντα του αλατιού
Πορεία σκελετωμένων παραφωνιών
Σύμπληξη του απείρου με τη χρυσή μέθη
Των νεανικών απόντων χρόνων
Στα μάτια των αλόγων που χλιμιντρίζουν
Πριν βυθιστούν στις κόρες των δικών μας
Ματιών όπου ευθύς θ’ αναγεννηθούν
Ως οβίδες και περίστροφα
Κάπου ακούστηκε ένας κρότος κι εγώ
Αφαιρώ το γιατί
Προσθέτοντας το όχι
Διαιρώ το ναι
Πολλαπλασιάζω το κατόπιν
Αναθέρμανση των κυττάρων
Το κουκούτσι κατάπιε το επίκαιρο πρόγευμα
Των μισθοφόρων της παραχάραξης
Μιας υποθρώσκουσας τσουκνίδας
Καθώς εκείνη άρχισε να συναγελάζεται
Και να ερωτοτροπεί
Με το γαλάζιο σκαθάρι
Ένα παράτολμο θρόισμα
Ορθώνει ανάστημα χαμογελά
Και φεύγει
Το σκυλόψαρο αποκοιμήθηκε
Πάνω στου σκύλου την κόμη
Το κορίτσι άρπαξε το φανάρι του δρόμου
Και το κράτησε πάνω από το σύννεφο
Και η ομίχλη της έκλεισε πονηρά το μάτι
Πηγαίνοντας να θάψει στο πίσω μέρος της αυλής
Την ανεπάρκεια
Ανατίναξε την κατάθλιψη του πεύκου
Κι έφυγαν οι στόχοι του αύριο
Στου χθες τους διακόπτες



Από το βιβλίο: Θ.Δ. Τυπάλδος, «Τα θολωμένα μάτια της ρέμβης», Εκδόσεις Φαρφουλάς, Αθήνα 2016, σελ. 7-8.


ΑΠΟΨΕΣΤ' ΑΝΘΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΓΩΝΙΑΣ


ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


[ΑΠΟΨΕΣΤ' ΑΝΘΟΠΩΛΕΙΟ ΤΗΣ ΓΩΝΙΑΣ]

Απόψε στ' ανθοπωλείο της γωνιάς
δεν έχουν αναμμένα φώτα -
στη σκοτεινή βιτρίνα
μόλις που μαντεύεται
γερτή η κατατομή δυό κρίνων -
το παιδί του ανθοπώλη θα το θάψουν
δίχως λουλούδια
μ' ένα μικρό καθρέφτη στα χέρια του
και τη δική μου σβούρα


Από την ποιητική συλλογή "Χειροποίητα" (1977).
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, "Ποιήματα, τ. ΙΓ΄", Κέδρος, Αθήνα 1999, σσ. 205-206.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

ΑΔΕΙΑ ΑΙΩΡΑ




ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΓΥΙΩΤΗ


[ΑΔΕΙΑ ΑΙΩΡΑ]

Άδεια αιώρα
το ποίημα του άλλου
στον ξένο κήπο.



Από το βιβλίο: Κατερίνα Αγυιώτη, «Φρουρός», Εκδόσεις Φαρφουλάς, Αθήνα 2016, σελ. 46.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

ΦΩΤΙΑ




ΣΟΦΙΑ ΓΙΟΒΑΝΟΓΛΟΥ


ΦΩΤΙΑ ή
SALVIA SPLENDENS ή SCARLET SAGE

Στον κάλυκα
του στόματός Σας
ενδημούν

Τα
πορφυρά
χειλεοπέταλά μου.



Από το βιβλίο: Σοφία Γιοβάνογλου, «Φυτολόγιον νυκτερινόν ή Flora nocturna», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2016, σελ. 17.