Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΑΓΟΥΣΤΙΝ ΜΑΓΑΛΔΙ




Χρόνια Πολλά, Πολυξένη!

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο AGUSTÍN MAGALDI: RINCONCITO


ΝΑ ΜΗ ΣΤΑΘΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΣ



 
 
ΣΤΕΛΙΟΣ Θ. ΜΑΦΡΕΔΑΣ


ΝΑ ΜΗ ΣΤΑΘΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΣ

Ξανά οργώνουμε τον ουρανό,
να ο Φαέθων
τα ιδεογράμματα δείχνει της μορφής σου
(Απόμακρη μορφή λάξεψες με το καλέμι σου
άλλης ζωής τον κύκλο).
Στα χρώματα του δειλινού προσθέτουμε και άλλο μπλε
ελεύθερος ο ορίζοντας
πώς μεγαλώνει η μέρα!

Ηνίοχος δεινός θα πυρπολήσει το σκοτάδι.

Για ένα θαύμα Κύριε παρακαλούμε,
το ίζημα του χρόνου
στους πονεμένους κρόταφους ιδρώτας φονικός,
κοστούμι πολυφορεμένο η αντοχή μας
το μέσα - έξω γυρισμένο. Τέχνη άλλης εποχής.

Για ένα θαύμα, Κύριε,
σπορέας ο καιρός μην ατροφήσουν οι ελπίδες,
να μη βρεθούνε τα σταθμά λειψά
πολλοί οι δραπέτες των ονείρων
και γίνει ο έρωτας απόγνωση κι αποκοτιά του χρόνου.

Ενάντιος πάλι θα σταθείς στο θέλημά μας;



Από το βιβλίο: Στέλιος Θ. Μαφρέδας, «Επιβάτης πορθμείο»υ, Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 2014, σελ 20.



ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΗ




ΧΡΗΣΤΟΣ ΤΟΥΜΑΝΙΔΗΣ


ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΑΤΟΛΗ

Ανατολή, θα πει· οργή,
συσσωρευμένη πίκρα των λαών.
Θα πει «Αλλάχ», «Αλάχου Άκμπαρ»
άπειρα «αχ!» που καίνε.
Απελπισμένες προσευχές θα πει.
Απονενοημένα διαβήματα, για την «αθανασία».

Χάσμα σεισμού η ανατολή.
Αγιάτρευτη πληγή του κόσμου.

(Ο ήλιος, από τη δύση του, θα ανατείλει πάλι.)



Από το βιβλίο: Χρήστος Τουμανίδης, «Οι ελεγείες της Ανατολής», Εκδόσεις Κουκκίδα, Αθήνα 2014, σελ. 27.

ΝΙΚΑΝΟΡ ΠΑΡΡΑ!




NICANOR PARRA


PADRE NUESTRO
  
Padre nuestro que estás en el cielo
Lleno de toda clase de problemas
Con el ceño fruncido
Como si fueras un hombre vulgar y corriente
No pienses más en nosotros.

Comprendemos que sufres
Porque no puedes arreglar las cosas.
Sabemos que el Demonio no te deja tranquilo
Desconstruyendo lo que tú construyes.

El se ríe de ti
Pero nosotros lloramos contigo:
No te preocupes de sus risas diabólicas.

Padre nuestro que estás donde estás
Rodeado de ángeles desleales
Sinceramente: no sufras más por nosotros
Tienes que darte cuenta
De que los dioses no son infalibles
Y que nosotros perdonamos todo.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ




GÜNTER EICH


ΤΕΛΟΣ ΕΝΟΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Μα ποιός θα ’θελε να ζει δίχως νά ’χει παρηγοριά απ’ τα δέντρα;

Τί ωραία να συμμετείχαν στον θάνατο!
Τα ροδάκινα μαζεύτηκαν, τα δαμάσκηνα παίρνουνε χρώμα,
ενώ κάτω απ’ των γεφυρών τις καμάρες βουίζει ο χρόνος.

Την απελπισία μου την εμπιστεύομαι σ’ ένα σμάρι αποδημητικά πουλιά.
Αμέριμνο σταθμίζει το μερτικό του στην αιωνιότητα.
Οι πορείες του
φαίνονται πάνω στα πράσινα φυλλώματα
νά ’ναι σαν σκοτεινός εξαναγκασμός,
των φτερών του η κίνηση δίνει χρώμα στους καρπούς.

Που σημαίνει: έχουμε πάντα υπομονή.
Και ότι γρήγορα θ’ αποσφραγισθεί των πουλιών η γραφή,
τα διάφορα ορνιθοσκαλίσματά τους,
και ότι κάτω από τη γλώσσα μας εμείς θα έχουμε πια
τη γεύση που σου αφήνουνε τα πενηνταράκια.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ






ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ


ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ, ΙΙ

Ἕνα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο,
ποὺ λάμπει μέσ᾿ τὴ νύχτα -τίποτ᾿ ἄλλο.

Μιὰ φωνὴ γρικιέται μέσ᾿ τὸ σάλο
καὶ ποὺ σὲ λίγο παύει -τίποτ᾿ ἄλλο.

Πέρα μακριά, κάποιο στερνὸ σινιάλο
τοῦ καραβιοῦ ποὺ φεύγει -τίποτ᾿ ἄλλο.

Καὶ μόνον ἓν παράπονο μεγάλο
στὰ βάθη τοῦ μυαλοῦ μου. -Τίποτ᾿ ἄλλο.




Από το βιβλίο: Ναπολέων Λαπαθιώτης, «Ποιήματα», Εκδόσεις Ζήτρος Θεσσαλονίκη, 1997, σελ. 215.

ΑΛΦΟΝΣΙΝΑ ΣΤΟΡΝΙ!




ALFONSINA STORNI


DOS PALABRAS

Esta noche al oído me has dicho dos palabras
Comunes. Dos palabras cansadas
De ser dichas. Palabras
Que de viejas son nuevas.

Dos palabras tan dulces que la luna que andaba
Filtrando entre las ramas
Se detuvo en mi boca. Tan dulces dos palabras
Que una hormiga pasea por mi cuello y no intento
Moverme para echarla.

Tan dulces dos palabras
?Que digo sin quererlo? ¡oh, qué bella, la vida!?
Tan dulces y tan mansas
Que aceites olorosos sobre el cuerpo derraman.

Tan dulces y tan bellas
Que nerviosos, mis dedos,
Se mueven hacia el cielo imitando tijeras.
Oh, mis dedos quisieran
Cortar estrellas.