Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

ΔΑΜΑΣΟ ΑΛΟΝΣΟ!




DÁMASO ALONSO


INSOMNIO

Madrid es una ciudad de más de un millón de cadáveres (según las últimas estadísticas).
A veces en la noche yo me revuelvo y me incorporo en este nicho en el que hace 45 años que me pudro,
y paso largas horas oyendo gemir al huracán, o ladrar los perros, o fluir blandamente la luz de la luna.
Y paso largas horas gimiendo como el huracán, ladrando como un perro enfurecido, fluyendo como la leche de la ubre caliente de una gran vaca amarilla.
Y paso largas horas preguntándole a Dios, preguntándole por qué se pudre lentamente mi alma,
por qué se pudren más de un millón de cadáveres en esta ciudad de Madrid,
por qué mil millones de cadáveres se pudren lentamente en el mundo.
Dime, ¿qué huerto quieres abonar con nuestra podredumbre?
¿Temes que se te sequen los grandes rosales del día, las tristes azucenas letales de tus noches?

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΛΗ




JULES SUPERVIELLE


ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΟΛΗ

Προς την πόλη
είναι του βουνού η κατεβασιά
και το δάσος με τα κυματηδόν θροΐζοντα φυλλώματά του.
Ακολουθεί η κρίσιμη συνάντηση χλωρίδος και άστεως,
με τα διαβούλια στα προάστια, όπου εναλλάσσονται δέντρα
  και σπίτια,
κι ενώ οι κατοικίες των ανθρώπων ολοένα πυκνώνουν,
δεν επιτρέπουν στα δέντρα να διαβούν ειμή μόνον ανά δύο
  σειρές και να κινηθούν προς τις πλατείες
όπου και σχηματίζουν συστάδες δοκών,
για να συνεχίσουν κατόπιν την πορεία τους έως τη θάλασσα
  που με τις παλλόμενες λάμες της κόβει την ακτή κομμάτια,
χωρίς όμως να εξαλείφει τα νησιά, τούτες τις συγκεκαλυμμένες
   υπομνήσεις ναυαγισμένων φοινικόδεντρων,
ούτε και τους υφάλους που εύκολα μαντεύονται και που
  κηλιδώνουν με χρώμα βιολετί ερεβώδες
τον βυθό
κάτι διαφανειών αποκλειστικώς θαλασσίων.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΡΕΝΕ ΣΑΡ!




RENÉ CHAR


LA ROSE VIOLENTE

Oeil en transe miroir muet
Comme je m’approche je m’éloigne
Bouée au créneau

Tête contre tête tout oublier
Jusqu’au coup d’épaule en plein coeur
La rose violente
Des amants nuls et transcendants.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΑΤΤΙΚΗ




ΛΑΜΠΡΙΑΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ


ΑΤΤΙΚΗ

Πυρακτωμένη γούβα. Παρεμβολή συρμού.
Εκ των θυρών αποχώρηση. Συλλαλητήριο.
Καδρόνια και ερυθρά πανιά
άγομεν σήμερον οι εί ξύλου κραμάμενοι.



Από το βιβλίο: Λαμπριάνα Οικονόμου, «Αντίποινα», Θράκα, Αθήνα 2016, σ. 15.


Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

ΠΟΙΗΜΑ




IRMA CRISTINA SATHICQ


[ΠΟΙΗΜΑ]

I

Αγρυπνία
Μυστικών αφθονία
Δρόμος ατελείωτος
Χείλος της άπληστης νύχτας
Εικόνες καταδίδουν το περίβλημα
   των οστών
     τατουάζ της ψυχής
Μεταξύ ορίζοντος και κενού
Άβυσσος βλέπει να πηδούν προβατίνες
            Σκιώδεις άβυσσος γυμνή
            από μνήμες
        όταν η εξάντληση
          δεν αφήνει ν’ ανοίξει ο φράχτης
            της ανησυχίας που μας κατέχει


II

Σιωπηλή εγώ σε αναζητώ
                        σε τραγούδια
                          σε ώρες μοναξιάς
                                     και ποθώ να σε χαϊδέψω
                                       όμως
                                         έρχεται
                                                    ένα ψιθύρισμα πλημμύρας
                                                                        και με αποκοιμίζει


III

Ξεφορτώνεσαι
τον Γαλαξία στην Κιβωτό του Νώε
                        Διασώζεις όντα με προφητεία
                                    τυλιγμένη σε πορτοκαλάνθια
                        Χωρίς να με παίρνεις μακριά από τη γη
αγκάλιασέ με στον ουρανό των ανθρώπων
και κάνε νά είναι τα οστά μου
                                    τροφή της συνέχειας


IV

Μερικές φορές
            Ανησυχεί
Τυλίγει αναμνήσεις
                        Όνειρα
                         Κάμπτει ορίζοντες
                                                Σιωπά

Κατόπιν
            δραπετεύει μεταξύ
                        κομπασμών και κενών

Επανέρχεται
            ψάχνει νά βρει γλώσσα
                                    Και επιβιώνει



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΜΟΙΑΖΕΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΑΚΕΡΗ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΒΡΟΧΕΡΗ




ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ


SPLEEN, VII

Μοιάζει η ζωή μου ολάκερη μια νύχτα βροχερή
που αργοπερνάει και χάνεται βουβή σα λιτανεία
κ' είμαι σαν κάποιος που μπροστά στο τζάκι του σκυφτός
τη χόβολη σκαλίζοντας τις σκέψεις του αναδεύει.

Απ' την ψυχή μου, που άπαυτα χτυπάν της στεναχώριας

τα κύματα, όνειρα θαμπά περνάν, σαν τις σκιές
όπου στων βάλτων τα νερά το δείλι ζωγραφίζει,
και χάνονται, σα γερανιών κοπάδια που ο χειμώνας
τα βρίσκει, μέσα σ' ωκεανό φουρτούνες που τον δέρνουν,
πηγαίνοντας σε μακυνές χώρες που ο ήλιος λάμπει.

Και σα χαθούν ολότελα μου πνίγει την ανάσα

η αγωνία η μυστική κ' η δυνατή, που νοιώθει
ξεπροβοδάρης που άφησαν πριν μια στιγμή οι δικοί του,
πηγαίνοντας σε μακρυνό, πολύκαιρο ταξίδι...

Κ' έτσι γιομίζει το κενό που στην ψυχή μου κλείνω

με δάκρυα για τον πεθαμό πραγμάτων που δε ζήσαν
κ' είναι η ζωή μου ολάκερη μια νύχτα βροχερή
που αργοπερνάει μονότονα, βουβά σα λιτανεία.

Παρασκευή, 17 Φεβρουαρίου 2017

ΠΙΕΡ ΡΕΒΕΡΝΤΥ!




PIERRE REVERDY


LA TÊTE PLEIN DE BEAUTÉ

Dans l’abîme doré, rouge, glacé, doré, l’abîme où gîte la douleur, les tourbillons roulants entraînent les bouillons de mon sang dans les vases, dans les retours de flammes de mon tronc. La tristesse moirée s’engloutit dans les crevasses tendres du coeur. Il y a des accidents obscurs et compliqués, impossibles à dire. Et il y a pourtant l’esprit de l’ordre, l’esprit régulier, l’esprit commun à tous les désespoirs qui interroge. Ô toi qui traînes sur la vie, entre les buissons fleuris et pleins d’épines de la vie, parmi les feuilles mortes, les reliefs de triomphes, les appels sans secours, les balayures mordorées, la poudre sèche des espoirs, les braises noircies de la gloire, et les coups de révolte, toi, qui ne voudrais plus désormais aboutir nulle part. Toi, source intarissable de sang. Toi, désastre intense de lueurs qu’aucun jet de source, qu’aucun glacier rafraîchissant ne tentera jamais d’éteindre de sa sève. Toi, lumière. Toi, sinuosité de l’amour enseveli qui se dérobe. Toi, parure des ciels cloués sur les poutres de l’infini. Plafond des idées contradictoires. Vertigineuse pesée des forces ennemies. Chemins mêlés dans le fracas des chevelures. Toi, douceur et haine—horizon ébréché, ligne pure de l’indifférence et de l’oubli. Toi, ce matin, tout seul dans l’ordre, le calme et la révolution universelle. Toi, clou de diamant. Toi, pureté, pivot éblouissant du flux et du reflux de ma pensée dans les lignes du monde.