Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΗΛΙΘΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ




LEOPOLDO MARIA PANERO


Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΗΛΙΘΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Η ζωή είναι ένα ηλίθιο τραγούδι
που επαναλαμβάνεται μέρα τη μέρα
και όλο μου λέει στ’ αφτί: είμαι παράλογο
είμαι της ζωής το παράλογο λουλούδι
που πάνω του πέφτει η στάχτη
και το χαρτί γεμίζει έντομα
όσο ο γυμνοσάλιαγκας ποτίζει
τη ζωή με το σάλια του.


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Ο ΓΑΛΛΟΣ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΟΥΣ




CATULLUS


Ο ΓΑΛΛΟΣ ΕΧΕΙ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΟΥΣ

Ο Γάλλος έχει δυό αδελφούς. Η αρχικουκλάρα η σύζυγός του
πάει με τον έναν· γιόκα κούκλο έχει ο άλλος, και τον θειό βολεύει.
Ο Γάλλος είναι ωραίος, homo bellus. Κι έρωτες αφράτους
του αρέσει σε ζυγό να βάζει: βλάμηδες και γκομενάκια.
Ο Γάλλος είναι βλάκας: έγγαμος πως είναι δεν το βλέπει,
και ως θειός στον ανηψιό του δείχνει πώς να τον φοράει στη θειά του.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.




ΤΖΟΡΤΖΙΟ ΚΑΠΡΟΝΙ!




GIORGIO CAPRONI


BIGLIETTO LASCIATO PRIMA DI NON ANDAR VIA

Se non dovessi tornare,
sappiate che non sono mai
partito.

Il mio viaggiare
è stato tutto un restare
qua, dove non fui mai.


Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

ΠΩΛ ΒΑΛΕΡΥ!




PAUL VALÉRY


LA CEINTURE
           
Quand le ciel couleur d’une joue
Laisse enfin les yeux le chérir
Et qu’au point doré de périr
Dans les roses le temps se joue,

Devant le muet de plaisir
Qu’enchaîne une telle peinture,
Dans une Ombre à libre ceinture
Que le temps est près de saisir.

Cette ceinture vagabonde
Fait dans le souffle aérien
Frémir le suprème lien
De mon silence avec ce monde...

Absent, présent... Je suis bien seul,
Et sombre, ô suave linceul !


Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

ΣΕΣΑΡ ΚΑΝΤΟΝΙ!




CÉSAR CANTONI





¿QUÉ ES LA POESÍA?

En un poema una palabra sigue a otra palabra
como un auto sigue a otro auto en la calle.

De igual modo, hay una sintaxis del tránsito
-un fluir regulado por marchas y paradas-
como hay una sintaxis del lenguaje.

Pero la poesía no es las palabras
ni los autos persiguiéndose.

Tampoco es la consecuencia de una sintaxis o de otra.

La poesía es ese choque imprevisto en una esquina,
con muertos y heridos sobre el pavimento,
mientras suena furiosamente una sirena
y llega la policía.

ΒΑΘΜΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ




ΛΑΜΠΡΙΑΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ


ΒΑΘΜΟΣ ΕΛΕΓΧΟΥ

Ο τόπος μου: ξερολιθιά και ήλιος.
Το βράδυ βγαίνει ένα ασημένιο σαλάχι, φεγγάρι.

Οικογενειακή έξοδος: απλώνω άδεια κανάτια στο πεζούλι.
Το γηραιό ζεύγος στο απέναντι μπαλκόνι, η προίκα μου.

Ο καλύτερος φίλος: εφ’ όπλου λόγχη, περίσσεια θάρρους,
σημαδεύω με σφεντόνα. Δεδομένου του ερέβους, αστοχώ.

Εκδρομή: χαρτόνι, σχήμα σύννεφου στον πάγκο της μπουγάδας.
Η μητέρα το άφησε να μουσκέψει τόσο, που το νερό άγγιξε το
ταβάνι. Κανείς δεν βγήκε ζωντανός.

Στο ιατρείο: μουσικά κουτάλια, λουλουδιασμένα κάδρα,
αναδίδουν φορμόλη. Το άφθαρτον της φύσεως τους.

Το δωμάτιόι μου: αποκοπή γης από ουρανό.
Στην επικόλληση, με ράμματα.

Εθνική γιορτή: δημόσια σύναξη, κενό σημείο επαφής.
Αποτραβιέμαι να εισπνεύσω οξυγόνο,
Καταχρηστική άσκηση δικαιώματος.

Οι πινακίδες: συμπληρώνουν το αστικό τοπίο, αναγράφουν τσιτάτα
πάνω από ταμειακές μηχανές. Και «Προσοχή Σκύλος».

Καλοκαίρι: είναι τα απογεύματα θηλαστικά, άχυρο γεμισμένα

Βόλτα στο δάσος: ο τόπος μου, ξερολιθιά και ήλιος.




Από το βιβλίο: Λαμπριάνα Οικονόμου, «Αντίποινα», Θράκα, Αθήνα 2016, σ. 7.


Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΠΩΛ ΒΑΛΕΡΥ!




PAUL VALÉRY


LA DORMEUSE

             A Lucien Fabre

Quels secrets dans mon coeur brûle ma jeune amie,
Âme par le doux masque aspirant une fleur?
De quels vains aliments sa naïve chaleur
Fait ce rayonnement d’une femme endormie?

Souffles, songes, silence, invincible accalmie,
Tu triomphes, ô paix plus puissante qu’un pleur,
Quand de ce plein sommeil l’onde grave et l’ampleur
Conspirent sur le sein d’une telle ennemie.

Dormeuse, amas doré d’ombres et d’abandons,
Ton repos redoutable est chargé de tels dons,
Ô biche avec langueur longue auprès d’une grappe,

Que malgré l’âme absente, occupée aux enfers,
Ta forme au ventre pur qu’un bras fluide drape,
Veille; ta forme veille, et mes yeux sont ouverts.


ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ




ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ


ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ

Τ᾿ ὡραῖο καράβι ἕτοιμο στὸ χαρωπὸ λιμάνι,
γιορταστικὰ μὲ γιασεμιὰ καὶ ρόδα στολισμένο,
μὲ τὶς παντιέρες του ἁλαφριὲς στὴν ἀνοιξιάτικη αὔρα
καὶ τ᾿ Ὄνειρό μας στὸ χρυσὸ πηδάλιο καθισμένο,

μᾶς πῆρε γιὰ τὰ Κύθηρα, τὰ θρυλικά, ὅπου μέσα
σὲ δέντρα καὶ λούλουδα καὶ γάργαρα νερὰ
ὑψώνεται ὁ μαρμάρινος ναὸς γιὰ τὴ λατρεία
τῆς Ἀφροδίτης - τοῦ ἔρωτα τὴ θριαμβικὴ θεά.

Μὰ τὸ ταξίδι ἦταν μακρὺ κ᾿ ἡ χειμωνιὰ μᾶς βρῆκε!...
Οἱ φανταχτερὲς κι ἀνάλαφρες παντιέρες μουσκευτῆκαν,
τὰ χρώματα ξεβάψανε καὶ τ᾿ ἄνθη ἐμαραθῆκαν

καί, κάπου ἀπὸ τοὺς ἄξενους τοὺς οὐρανούς, τὸ πλοῖο
ἀπόμεινε ἀκυβέρνητο στὸ κῦμα τ᾿ ἀφρισμένο
μὲ τὸ φτωχό μας Ὄνειρο στὴν πρύμνη πεθαμένο.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

ΤΟ ΞΗΓΗΜΕΝΟ ΓΚΟΜΕΝΑΚΙ




CATULLUS



110. ΤΟ ΞΗΓΗΜΕΝΟ ΓΚΟΜΕΝΑΚΙ, ΡΕ ΣΥ ΑΥΦΙΛΛΗΝΑ

Το ξηγημένο γκομενάκι, ρε συ Αυφιλλήνα,
το κάνουν γούστο οι μάγκες όλοι, το παινάνε·
κι εκείνο τα φραγκάκια εισπράττει που του σκάνε
γιας όσα όντως κάνει και στον τάδε και στον δείνα.

Μα εσύ, σαν τάζεις, λες ψευτιές, κι εξηγημένη
δεν είσαι διόλου, κι ούτε πίστη πια σου δίνω·
θα κάμω και θα διάξω, λες, και αυτό και ’κείνο
μηδέν εις το πηλίκον όμως! Και δεν μένει

παρά μονάχα να σου πω: η ξεπεταγμένη
γυναίκα αλλιώς τα κάμνει, αφού κι αλλιώς τα θέλει·
δεν σ’ έχει πάντα με υποσχέσεις στο τριβέλι –
γιατί ή είναι ή δεν είναι χειραφετημένη!

Μα εσύ, Αυφιλλήνα,... εσύ απαιτείς μπροστά τα φράγκα
(παγκούε!)  κάνοντας σαν την κακιά πουτάνα
που αχόρταγη και με απατεωνιές και πλάνα
ταξίματα μασάει τον παρά του μάγκα.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.