Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΗΣ




ΓΙΩΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ


ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΜΕ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΗΣ

Τα καλοκαίρια του έδειχνε φωτογραφίες
τα νησιά. Τα κάστρα, τα σοκάκια
παραλίες. Ψιλή άμμος, Πλατύ-γιαλός
αντίσκηνα, αρμυρίκια.
Αυτός δεκατεσσάρων, γειτονόπουλο.
Μια μέρα πρόσεξε δύο απλωμένα κομματάκια το μαγιό της
το πάνω ολοκαίνουργιο.
Από τότε όλο την φαντάζεται με στήθος γυμνό
να κολυμπά, να κάθεται στον ήλιο
όλο αυτό σκεφτόταν.
Κι απόψε, Αύγουστος με φεγγάρι στο μπαλκόνι της,
σαν άντρας γύρεψε το βλέμμα της
σαν παιδί την παρακάλεσε.
Μυστικό όλη του τη ζωή θα το κρατούσε.
Τού ’πε δεν είναι το ίδιο με τον ήλιο
με τη θάλασσα — εκεί κανείς δεν σε κοιτάζει.
Σαν άντρας υποσχέθηκε, σαν παιδί ορκίστηκε
δεν θα ζητούσε τίποτα πια, ποτέ.
Μόνο να δει στο φεγγαρόφωτο το στήθος της.
Να μην το αγγίξει
να το δει.
Να δει το στήθος της μονάχα.




Από το βιβλίο: Γιώτα Αργυροπούλου, «Για Σίκινο, Ανάφη, Αμοργό», Εκδόσεις Gutenberg, Αθήνα 2017, σελ. 47.


Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Ο ΜΑΓΟΣ



ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ


Ο ΜΑΓΟΣ

Ο μάγος φυσάει τη φλογέρα του
κόντρα στον άνεμο
που διαχέεται απ’ τις οπές της
σαν ένα αόρατο μουσικό σιντριβάνι

Βρέχει μια μαύρη συγχώρεση
στον κήπο της Γεσθημανής και
στις Μητροπόλεις της Ευρώπης χιονίζει,
κινέζικα χαρτάκια τύχης

Ο χάρος κάποτε θα βαρεθεί
να βάφει τα μαλλιά του,
αυτό το χιλιάδων χρόνων,
αμούστακο παιδί



Από την ποιητική συλλογή: Βαγγέλης Αλεξόπουλος, «Ο Αρχίλοχος έπεσε από τη Σελήνη με αλεξίπτωτο στην πόλη», Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2018, σ. 46.


Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ


ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Poesie d'amore del '900, Mondadori, Milano 2006.





ΡΟΜΠΕΡΤΑ ΝΤΑΠΟΥΝΤ!



ROBERTA DAPUNT


EPISTASSI

Piange sottovoce il sangue,
violenta al risveglio un’asfissia di sonno.
Pesa poco l’immensità versata, è ritmo di poca virtù.
Duole la cadenza delle tempie, a favore di questa miseria
indifferente
che esce dal mio naso. Che esce.
Guardo ed è rossa vita senza storia, la mia esposta
all’aria.

Io credo di poter vedere in questo una serena illusione,
e sono grata al corpo e a ciò che questo incarnato bagaglio
ancora può nell’universo dei versi:
esce in questo sangue il meglio di me.

È l’unica verità che vedo in questo momento,
la libertà del bene che esce. Che esce e finisce in terra
dritto sangue e senza esitare si conclude. In terra.
Così anche il resto di me che cade, si rivolge al suolo
questo corpo,
facile orizzonte davanti a me.



Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΕΛΕΝΑ ΜΠΟΝΕΛΛΙ



ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Η ELENA BONELLI: TAMMURRIATA NERA

ΚΑΙ Ο ΑΠΟΛΛΙΝΑΙΡ!


ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ...
... και ο Απολλιναίρ στο Hotel Kleiner Riesen του Κόμπλεντς!


ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΜΗΝΑΣ...


ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟ!

Δεν έχουμε μόνο ιστορικό κατάστημα υφασμάτων στη Μπολώνια, έχουμε και κεφαλόβρυσο στο Νεοχώριον Ναυπακτίας (βλ. πρώτη στήλη της δεύτερης φωτογραφίας, κάτω-κάτω)!



ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ





 
ΤΙ ΒΡΙΣΚΕΙΣ...
όταν ανοίγεις κούτες με βιβλία!

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ


ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

Δ.Π. Παπαδίτσας, "Ποίηση, 2", Εκδόσεις Γνώση, Αθήνα 1981.




ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ!



JORGE LUIS BORGES


LOS JUSTOS

Un hombre que cultiva su jardín, como quería Voltaire.
El que agradece que en la tierra haya música.
El que descubre con placer una etimología.
Dos empleados que en un café del Sur juegan un silencioso ajedrez.
El ceramista que premedita un color y una forma.
El tipógrafo que compone bien esta página, que tal vez no le agrada.
Una mujer y un hombre que leen los tercetos finales de cierto canto.
El que acaricia a un animal dormido.
El que justifica o quiere justificar un mal que le han hecho.
El que agradece que en la tierra haya Stevenson.
El que prefiere que los otros tengan razón.
Esas personas, que se ignoran, están salvando el mundo.