Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ!




CHARLES BAUDELAIRE


FRANCISCAE MEAE LAUDES

Novis te cantabo chordis,
O novelletum quod ludis
In solitudine cordis.

Esto sertis implicata,
Ô femina delicata
Per quam solvuntur peccata!

Sicut beneficum Lethe,
Hauriam oscula de te,
Quae imbuta es magnete.

Quum vitiorum tempegtas
Turbabat omnes semitas,
Apparuisti, Deitas,

Velut stella salutaris
In naufragiis amaris.....
Suspendam cor tuis aris!

Piscina plena virtutis,
Fons æternæ juventutis
Labris vocem redde mutis!

Quod erat spurcum, cremasti;
Quod rudius, exaequasti;
Quod debile, confirmasti.

In fame mea taberna
In nocte mea lucerna,
Recte me semper guberna.

Adde nunc vires viribus,
Dulce balneum suavibus
Unguentatum odoribus!

Meos circa lumbos mica,
O castitatis lorica,
Aqua tincta seraphica;

Patera gemmis corusca,
Panis salsus, mollis esca,
Divinum vinum, Francisca!


Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ




ROBERTO BOLAÑO (1953-2003) 


Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ


Είδαμε μια γυναίκα μελαχρινή να χτίζει τον γκρεμό.
Δεν της πήρε παραπάνω από ένα δευτερόλεπτο,
όπως την εκάρφωνε το κοντάρι του ήλιου. Σαν
τα πληγωμένα βλέφαρα του θεού, το παιδί που επίτηδες βγήκε
από την ατελείωτη δική μας παραλία. Η ελληνίδα, η ελληνίδα,
έλεγαν και ξανάλεγαν οι πουτάνες της Μεσογείου, η αύρα
η ηγεμονική: αυτή που αυτοδιευθύνεται σαν άλλη φάλαγγα
μαρμάρινων αγαλμάτων, λεκιασμένη με αίμα και βούληση,
σαν σχέδιο διαβολικό και χαμογελαστό, κρατημένο από τον ουρανό
και από τα μάτια σου. Αποστάτισσα των πόλεων και της Πολιτείας,
όταν πιστέψω πως όλα έχουν πια χαθεί, θα εμπιστευθώ τα μάτια σου.
Όταν η παραμυθητική μας ήττα θα μάς πείσει για το άχρηστο
που σημαίνει συνεχίζω παλεύοντας, εγώ τα μάτια σου μόνο
   θα εμπιστεύομαι.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2015

ΧΙΛΝΤΕ ΝΤΟΜΙΝ!




HILDE DOMIN


WIR NEHMEN ABSCHIED

Wir nehmen Abschied
freiwillig.
Was wir lieben bleibt
puppengross
auf einem Streifen Zement
als könnten wir
die Puppe
so wiederfinden.

Wir behalten das
Heimweh nach dem Abschied
lange
nach der Rückkehr.

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΡΙΑ ΚΟΜΙΑΝΟΥ


ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΑΡΙΑ ΚΟΜΙΑΝΟΥ (1938-2015)

ΤΟ ΓΑΛΑ ΤΟΥ ΑΙΓΙΑΛΟΥ




ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΚΟΣ


ΤΟ ΓΑΛΑ ΤΟΥ ΑΙΓΙΑΛΟΥ

       Στον Γιώργο Κατσίμπαλη

Στην χώρα που ανθούν στις αμμουδιές οι κόρες
Τ’ άστρα ξυπνούν και φέγγουν άναυδα τη νύχτα
Στιλπνά σαν μουσαμάδες των ψαράδων
Ενώ τ’ αστέρια της θαλάσσης πλησιάζουν
Πρώτα λευκά και σχεδόν άχρωμα
Έπειτα κόκκινα και ζωηρά
Με τα πλοκάμια των σφαδάζοντα
Για το εφήβαιον και για τα στήθη
Των νεανίδων.

Οι αμμουδιές είναι διάστικτες από κογχύλια
Μ’ ένα φιλί λησμονημένο μες στα βότσαλα
Μ’ ένα πουλί που κούρνιασε στα στήθη
Κόρης γλυκειάς που του μιλάει και λέγει
Πουλί καλό πουλί χρυσό πουλί λαμπρό μαντάτο
Χαϊδεύοντας το στα βυζιά της με λαχτάρα
Σαν χαϊμαλί της ηδονής ή σαν αγόρι

Ο ουρανός είναι διάστικτος από πετράδια
Βάρκες με δίχτυα και ψαράδες πλησιάζουν
Για να ψαρέψουν πριν ο ήλιος τους προφτάσει
Τις κόρες της Ανατολής και της Ευρώπης
Άσπρα κορίτσια ή μελαψά
Κορίτσια έτοιμα για τα ταξείδια.
Κορίτσια έτοιμα για τους λωτούς
Κορίτσια έτοιμα για τις παλάμες
Και για τα βέλη των ανδρών
Και για τα βέλη του ηλίου
Τώρα που αρχίζει κι ανατέλλει
Ροδίζοντας τα κορφοβούνια
Χρυσίζοντας τις αμμουδιές
Ενώ βουΐζουν οι σπηλιάδες
Κ’ η θάλασσα βαθειά στενάζει
Και ψιθυρίζουνε τα φύλλα
Και τιτιβίζουν οι κορυδαλλοί
Ραμφίζοντας μαστούς και ρώγες
Τώρα που ο ήλιος ξεπροβάλλει
Και ντύνει τις κόρες με άσπρα ρίγη
Τώρα που αρχίζουν τα τζιτζίκια
Και γδύνονται οι λογισμοί
Και βάφονται όλα τα λουλούδια
Με πράσινο με κρεμεζί.



Από το βιβλίο: Ανδρέας Εμπειρίκος, «Ενδοχώρα», Άγρα, Αθήνα 1980, σελ. 98-99.