Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

ΧΟΥΑΝ ΧΙΛ-ΑΛΒΕΡΤ!




JUAN GIL-ALBERT


LA TARDE

Sólo cuando se es hombre se sabe qué es la vida. 
Sólo si se ha cumplido con la edad 
se sabe lo que empieza y lo que acaba. 
Se sabe que el vacío que nos queda 
es el hermoso todo que tuvimos: 
como un bosque inmolado. 
Donde el azul del cielo sólo encuentra 
ancho campo abismal. 
Ya nada obstruye 
el palpitar de un ala poderosa. 
Ya las paredes todas se evadieron 
y estamos al desnudo, como un cuerpo, 
paradisíacamente. 
Es el retorno 
tras haber agotado a la serpiente.   

Tras haberla dejado de escuchar. 
Es el retorno fiel a la ignorancia.


Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ


 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ
 
 
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ, Δ΄
 
Εγώ δε θα στήσω ποτέ μου πια πνευματικότητα και υπερηφανεύομαι για αυτή μου την απόφαση. Ατυχήματα και σκοτωμοί είναι το τέλος κάθε πνευματικότητος. Άνθρωποι και ζώα σκοτώνονται από την πτώση τους, άντρες στο άνθος της ηλικίας τους, θύματα της περιέργειάς των, κι ανύποπτα άλογα, σκύλοι και γάτες και πρόβατα,
που κατά τύχην περνούν από κει. Όχι πια άλλες πνευματικότητες. Αλλά ποιός είναι πρόθυμος να σ’ ακούσει;

1935

ΜΑΤΙΑΣ ΚΛΑΟΥΝΤΙΟΥΣ!




MATTHIAS CLAUDIUS


DIE STERNSEHERIN LISE

Ich sehe oft um Mitternacht,
Wenn ich mein Werk getan
Und niemand mehr im Hause wacht,
Die Stern' am Himmel an.

Sie gehn da, hin und her zerstreut
Als Lämmer auf der Flur;
In Rudeln auch, und aufgereih't
Wie Perlen an der Schnur;

Und funkeln alle weit und breit,
Und funkeln rein und schön;
Ich seh die große Herrlichkeit,
Und kann mich satt nicht sehn...

Dann saget, unterm Himmelszelt,
Mein Herz mir in der Brust:
"Es gibt was Bessers in der Welt
Als all ihr Schmerz und Lust."

Ich werf mich auf mein Lager hin,
Und liege lange wach,
Und suche es in meinem Sinn,
Und sehne mich darnach.

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΙΑ




MIGUEL HERNÁNDEZ


ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΧΩΡΙΣ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΙΑ

Τα μάτια μου χωρίς τα μάτια σου δεν είναι μάτια –
όχι! Είναι απλώς δυο μυρμηγκοφωλιές παρατημένες.
Και των χεριών μου οι άκρες, όσο δεν σ’ αγγίζουν, ξένες
μου φαίνονται αγκαθόβεργες στων πόνων τα δεμάτια.

Δεν έχω χείλη χωριστά απ’ την άλική σου εγκράτεια
που γλυκές καμπάνες με γεμίζει αλαφιασμένες·
οι σκέψεις μου μακριά σου, ως γολγοθάδες, υψωμένες
τους νάρδους κάνουνε τσουκνίδες, την καρδιά κομμάτια.

Το αφτί μου δεν γνωρίζω τί είναι δίχως τη λαλιά σου·
ο Βόρειος Πόλος δίχως το άστρο σου ορφανός θα μένει·
και δίχως τη φωνή σου εγώ φωνή έχω γυναικεία.

Ποθώ ν’ ακολουθώ τον άνεμο της ευωδιάς σου
και των πατημασιών σου την εικόνα τη σβησμένη
που ξεκινά μ’ εσένα και σ’ εμέ θα μπεί τελεία.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


ΑΝΤΑ ΝΕΓΚΡΙ!




ADA NEGRI


TEMPO

Giorno per giorno, anno per anno, il tempo
nostro cammina! L'ora ch'è sì lenta
al desiderio, tu la tocchi infine
con le tue mani; e quasi a te non credi,
tanta è la gioia: l'ora che giammai
affrontare vorresti, a cauto passo
ti s'accosta e t'afferra - e nulla al mondo
da lei ti salva. Non è sorta l'alba
che piombata è la notte; e già la notte
cede al sol che ritorna, e via ne porta
la ruota insonne. Ma non v'è momento
che non gravi su noi con la potenza
dei secoli; e la vita ha in ogni battito
la tremenda misura dell'eterno.