Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ




ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ



Μαζεύει τις λέξεις, τις συνδέει, τις δοκιμάζει, – πιότερο θυμάται
παρά γνωρίζει, μ’ έναν τρόπο σα να ξεχνάει, μ’ έναν τρόπο
σαν ν’ ανασταίνει ωραίους νεκρούς, σαν ν’ ανασταίνεται ο ίδιος
μέσα σ’ εκείνον τον κήπο με τα ψηλά ηλιοτρόπια, με τ’ άγαλμα
κομμένο διαγώνια απ’ τον ίσκιο της μάντρας. Πάνω στο παγκάκι
μένουν λησμονημένα τ’ άσπρα γάντια της πυργοδέσποινας και το
  μικρό σακούλι
του νέου κηπουρού με τους ανθόσπορους. Κάτω απ’ αυτό το
  σακούλι
είναι ένα φύλλο χαρτί με το δικό σου ποίημα που ακόμη δεν
  τό ’γραψες. Και πάνω
πώς μεγαλώνει, θε μου, αυστηρή και φιλέρημη, η ολόχρυση
  εσπέρα.

                               Καρλόβασι, 14.VII.74



Από την ποιητική συλλογή: «Ρωγμή» (1974).
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα, 1972-1974)», τ. ΙΑ΄, Κέδρος, Αθήνα 1993, σελ. 329.

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

ΕΛΕΝΗ




ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΤΑΚΗΣ


ΕΛΕΝΗ

από τους άντρες κρατάω απόσταση
πιο πολύ από κείνους που σε θέλουν για μάνα –
ελένη των δυο ποταμών
τρέμει το χείλι σου από θυμό πνιγμένο

ελένη των περιστεριών της κρύας θάλασσας
χρόνια στον πάγκο της αναμονής
μες  στα προάστια ή στους προθάλαμους των ιατρείων
ελένη της φωτιάς
αναμοχλεύοντας δάκρια παλιά
πετώντας πέτρες στο κορμί
που θέλει ν’ αλωθεί

από τους αγαπητικούς σου παίρνω απόσταση
ελένη της σφαγής

σάμπως τι να μου έδινες
αν γύρναγα μαζί σου στα χωράφια
τα ίχνη ψάχνοντας
αν και τον ύπνο μου θυσίαζα
ακούγοντας
τον αρχαίο σου μύθο

στα τείχη  που ’χει  ανάγκη η ομορφιά σου
καταδικάζεις τα αρσενικά στην έξαψη
κι ύστερα διασύρεις τα κορμιά τους στα πεδία

ελένη όλων των καιρών
με την σπασμένη φτέρνα



Από το βιβλίο: Γιώργος Καρτάκης, «Τώρα που τα σύννεφα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνας 2013, σελ. 17.

ΤΡΑΚΛ!




GEORG TRAKL


SOMMERSNEIGE

Der grüne Sommer ist so leise
Geworden, dein kristallenes Antlitz.
Am Abendweiher starben die Blumen,
Ein erschrockener Amselruf.

Vergebliche Hoffnung des Lebens.
Schon rüstet Zur Reise sich die Schwalbe im Haus
Und die Sonne versinkt am Hügel;
Schon winkt zur Sternenreise die Nacht.

Stille der Dörfer; es tönen rings
Die verlassenen Wälder. Herz,
Neige dich nun liebender
Über die ruhige Schläferin.

Der grüne Sommer ist so leise
Geworden und es läutet der Schritt
Des Fremdlings durch die silberne Nacht
Gedichte ein blaues Wild seines Pfads,
Des Wohllauts seiner geistlichen Jahre!


Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ


 
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ
 
 
ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ, Γ΄
 
Οι άλλες πνευματικότητες που πέσανε, πέφτουνε γιατί κάτι τους λείπει. Κάποιος κακός υπολογισμός γίνεται. Εγώ ετοιμάζω να στήσω μια καινούρια και είμαι αισιόδοξος. Μα κι αν πέσει θα κάνω μιαν άλλη, ακόμα πιο τέλεια. Ξέρω καλά την τέχνη μου.

1935

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΜΑΡΛΕΝΕ ΟΤΕΡΟ




ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η MARLENE OTERO: QUIEN SABE DE AMOR

ΑΛΦΟΝΣΟ ΓΚΑΤΤΟ!




ALFONSO GATTO


SERA DI ROMA

O grande prateria del cielo, o rosa
decrepita, alle cupole sbandate
del temporale la città furiosa
delle speranze brucia l'estate.

L'odor di Villa Sciarra è autunnale,
piove dal verde muschio dei suoi marmi
sulla spoglia dell'aria con l'uguale
lentezza delle foglie, quasi a darmi

il ricordo dei secoli e dell'ora
vana che splende ai simulacri e all'erme.
Scesa al sepolcro già la terra odora
al suo buio gradito nelle ferme
chiese dove s'annuvola la notte.

E' come un sogno s'io ricordi il nome
scritto sui marmi scritto sull'oblio,
dimenticato sulle fresche chiome
dei morti che ci dicono addio.


Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ





Δ.Π. ΠΑΠΑΔΙΤΣΑΣ


ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

Αυτό το δέντρο είναι τα μαλλιά σου νομίζω
Που από καιρό μέσα μου
Έγιναν φωλιές
Με αυγά πουλιών
Ερπετών
Νυχτών

Είναι το χέρι μου
Που χρόνια μπαινοβγαίνει εντός σου
Ή και σε σφίγγει και σου βγάζει το κουκούτσι

Είναι η ματιά μου που σαν κλωστή
Μαύρη κίτρινη πράσινη κόκκινη – όχι γαλάζια
Κεντάει στα πόδια σου
Σκηνές ιστορικών μαχών

Οι ρίζες του είναι
Αυτοκτονίες νέων
Όχι γι’ αστείες υποθέσεις
Αλλά γιατί
Κάποτε οι Σουλτάνοι αποκοιμήθηκαν πλάι τους

Και μόνο τα φύλλα αυτού του δέντρου
Είναι όπως τα ξέρουν όλοι
Και πιο πολύ οι βοτανολόγοι
Που ξέρουν τη χημεία της χλωροφύλλης.



Από το βιβλίο: Δ.Π. Παπαδίτσας, «Ποίηση», Μέγας Αστρολάβος / Ευθύνη, Αθήνα 1997, σελ. 101.