Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

ΠΑΙΖΕΙ Η ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΤΟΥ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ ΚΑΝΑΡΟ



ΠΑΙΖΕΙ Η ORQUESTA FRANCISCO CANARO: LA VUELTA DE ROCHA

ΤΣΕΛΑΝ!




PAUL CELAN


SCHLAF UND SPEISE

Der Hauch der Nacht ist dein Laken,
die Finsternis legt sich zu dir.
Sie rührt dir an Knöchel und Schläfe,
sie weckt dich zu Leben und Schlaf,
sie spürt dich im Wort auf, im Wunsch,
im Gedanken, sie schläft bei jedem von ihnen,
sie lockt dich hervor.
Sie kämmt dir das Salz aus den Wimpern
und tischt es dir auf,
sie lauscht deinen Stunden den Sand ab
und setzt ihn dir vor.
Und was sie als Rose war,
Schatten und Wasser, schenkt sie dir ein.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΛΟΥΤΣΙΛΛΑ ΓΚΑΛΕΑΤΣΙ




ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η LUCILLA GALEAZZI: TREMA LA TERRA


Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

ΩΝΤΕΝ!




W. H. AUDEN


FROM SEPTEMBER 1, 1939

Exiled Thucydides knew
All that a speech can say
About Democracy,
And what dictators do,
The elderly rubbish they talk
To an apathetic grave;
Analysed all in his book,
The enlightenment driven away,
The habit-forming pain,
Mismanagement and grief:
We must suffer them all again.

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ: Ο ΑΡΑΠΗΣ



ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΖΑΜΠΕΤΑΣ: Ο ΑΡΑΠΗΣ

ΠΕΤΕΡ ΧΟΥΧΕΛ!




PETER HUCHEL


DIE ENGEL

Ein Rauch,
ein Schatten steht auf,
geht durch das Zimmer,
wo eine Greisin,
den Gänseflügel
in schwacher Hand,
den Sims des Ofens fegt.
Ein Feuer brennt.
Gedenke meiner,
flüstert der Staub.

Novembernebel,
Regen, Regen
und Katzenschlaf.
Der Himmel schwarz
und schlammig über dem Fluß.
Aus klaffender Leere fließt die Zeit,
fließt über die Flossen
und Kiemen der Fische
und über die eisigen Augen
der Engel,
die niederfahren hinter der dünnen Dämmerung,
mit rußigen Schwingen zu den Töchtern Kains.

Ein Rauch,
ein Schatten steht auf,
geht durch das Zimmer.
Ein Feuer brennt.
Gedenke meiner,
flüstert der Staub.

Τρίτη, 22 Ιουλίου 2014

ΥΒ ΜΠΟΝΦΟΥΑ!




YVES BONNEFOY


L’IMPERFECTION EST LA CIME

Il y avait qu'il fallait détruire et détruire et détruire,
Il y avait que le salut n'est qu'à ce prix.

Ruiner la face nue qui monte dans le marbre,
marteler toute forme toute beauté.

Aimer la perfection parce qu'elle est le seuil,
Mais la nier sitôt connue, l'oublier morte,

L'imperfection est la cime.

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1928 ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ





ΜΙΝΩΣ ΖΩΤΟΣ (1905-1932)


Κ. ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Ψέμα ήταν, δε μας έζωσε στυγνή
σιωπή, κακό ήταν όνειρο η πληγή μας.
Λαμπρές μηνούσαν νίκες οι οιωνοί
κι ήτανε λάθος η έντρομη φυγή μας!

Αυτοί που απάνω μας ορμούσαν, λαός,
φίλοι ήταν κι έφερναν το ωραίο στεφάνι;
κι ήταν ο κόσμος δίκαιος και καλός;
Μα γιατί τότε νά ’χουμε πεθάνει;

Όλον και μ’ όλη την οργή, γοερός
μ’ έπνιξε ο θρήνος στη στρωμνή του αρρώστου·
μα αν ήταν πρώτα η χλεύη, τώρα εχθρός
του τραγουδιού σου μέγας ο έπαινός του.

Τώρα εμπαιγμός η ανώφελη στοργή
κι εδώ σ’ επιβουλεύεται, μονάχα
κρύψου και φτάνουν οι άνθρωποι γοργοί
να σου διαψεύσουν το τραγούδι τάχα…



Από το βιβλίο: «Μίνως Ζώτος, Μια παρουσίαση από τον Τάκη Καρβέλη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2000, σελ. 66.


Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

ΠΡΟΔΟΣΙΑ






ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Να δεις τον ίσκιο της πεταλούδας πάνω στο πήλινο λαγήνι,
να δεις τον ίσκιο των πέντε ψαριών πάνω στη βουλιαγμένη βάρκα,
να δεις τον ίσκιο του πουλιού στην κουρτίνα· – προδοσία, – είχε
  πεί – προδοσία.
Στ’ άλλο νησί ακουγόντανε ακόμα οι μεγάλες εκρήξεις.


                  Καρλόβασι, 20.VII.74


Από τη συλλογή: «Ρωγμή» (1974).
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος: «Ποιήματα», τ. ΙΑ΄, Κέδρος, Αθήνα 1993, σελ. 346.


ΟΡΑΣΙΟ ΠΡΕΛΕΡ!





HORACIO PRELER (1929)


LAS LLAVES

La tarde resta a la vida
semanas de silencios.
La niebla confunde al viajero
en la vía muerta de una ciudad cercada.
Es poco para un desconocido que ve la aurora
desde la morada del llanto.
Las preguntas apuran al desprevenido,
casi sin equipaje,
casi al borde de la muerte,
empeñado en abrir puertas
y buscar las llaves sin retorno
de la sabiduría absoluta,
llaves que el viajero había perdido,
sin saberlo,
en el momento de partir.

ΤΣΕΖΑΡΕ ΠΑΒΕΖΕ!




CESARE PAVESE


SOGNI

Ride ancora il tuo corpo all’acuta carezza
della mano o dell’aria, e ritrova nell’aria
qualche volta altri corpi? Ne ritornano tanti
da un tremore dei sangue, da un nulla. Anche il corpo
che si stese al tuo fianco, ti ricerca in quel nulla.

Era un gioco leggero pensare che un giorno
la carezza dell’aria sarebbe riemersa
improvviso ricordo nel nulla. Il tuo corpo
si sarebbe svegliato un mattino, amoroso
del suo stesso tepore, sotto l’alba deserta.
Un acuto ricordo ti avrebbe percorsa
e un acuto sorriso. Quell’alba non torna?

Si sarebbe premuta al tuo corpo nell’aria
quella fresca carezza, nell’intimo sangue,
e tu avresti saputo che il tiepido istante
rispondeva nell’alba a un tremore diverso,
un tremore dal nulla. L’avresti saputo
come un giorno lontano sapevi che un corpo
era steso al tuo fianco.

Dormivi leggera
sotto un’aria ridente di labili corpi,
amorosa di un nulla. E l’acuto sorriso
ti percorse sbarrandoti gli occhi stupiti.
Non è più ritornata, dal nulla, quell’alba.

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΤΙ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΣΑΡ




ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΤΙ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΣΑΡ

Στη χάρη μέσα του προσώπου σου είμαι·
χαρούμενα σκοτάδια σ’ το σκεπάζουν
δικά μου*, και σε φως το διασκευάζουν
να μου το αποβιβάσουν ένθα κείμαι:

στον κήπο με τα κείμενα απ’ ανέμους
που εβόσκησαν τη δύναμη των πρίνων
και μου τη φύσηξαν να γίνω ο κρίνων
αγγέλους σε λιμένες απανέμους.

Λυμένες οι φτερούγες σου· το ράσο
απ’ τα κεράσια που ’φαγες βαμμένο
το γδύνεσαι σαν κάρβουνο. Αναμένω
του Σαρ τους στίχους να σ’ τους μεταφράσω –

   εννοώ όλους, όχι μόνο την αρχή τους.
   Χρυσή ιέρεια εσύ με αναπαλμούς διαχύτους...


* Je suis dans la grâce de ton visage que mes ténèbres couvrent de joie  (René Char).

Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ





PABLO NERUDA


Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΤΟ ΝΗΣΙ

Ο άνεμος είναι άλογο:
γι’ άκου τον πώς τρέχει
στον ουρανό, στη θάλασσα.

Να με σηκώσει θέλει: γι’ άκου
πώς τριγυρνάει στον κόσμο
να με σηκώσει, να με πάει μακριά.

Στα δυό σου μπράτσα κρύψε με
μόνο γι’ αυτή τη νύχτα,
όσο η βροχή θα σπάει
στη θάλασσα, στα χώματα
τα στόματά της τ’ αναρίθμητα.

Και άκου, άκουσε τον άνεμο
πώς με φωνάζει, ενώ καλπάζει
να με σηκώσει, να με πάει μακριά.

Μέτωπο εμείς με μέτωπο,
στόμα εμείς με στόμα οι δυό μας,
με τα χωριστά κορμιά μας ένα εμείς
και με τον έρωτα που μας πυρώνει –
άσε τον να διαβαίνει ο άνεμος,
μα δίχως να μπορεί να με σηκώσει.

Άσε τον άνεμο να τρέχει, άσε τον
στεφανωμένον με όλους τους αφρούς,
να με φωνάζει, άσε τον να με γυρεύει,
ενώ καλπάζει μέσ’ από τους ίσκιους,
όσο εγώ, αναδυόμενος, ανατέλλοντας
κάτω από τα μεγάλα σου τα μάτια
γι’ αυτή τη νύχτα μόνο είμαι εδώ
ν’ αναπαυθώ, να βασιλεύω, αγάπη μου.
  

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


*************************** 


EL VIENTO EN LA ISLA

El viento es un caballo:
óyelo cómo corre
por el mar, por el cielo.

Quiere llevarme: escucha
cómo recorre el mundo
para llevarme lejos.

Escóndeme en tus brazos
por esta noche sola,
mientras la lluvia rompe
contra el mar y la tierra
su boca innumerable.

Escucha como el viento
me llama galopando
para llevarme lejos.

Con tu frente en mi frente,
con tu boca en mi boca,
atados nuestros cuerpos
al amor que nos quema,
deja que el viento pase
sin que pueda llevarme.

Deja que el viento corra
coronado de espuma,
que me llame y me busque
galopando en la sombra,
mientras yo, sumergido
bajo tus grandes ojos,
por esta noche sola
descansaré, amor mío.

ΑΝΤΟΝΕΝ ΑΡΤΩ!





ANTONIN ARTAUD


FÊTE NOCTURNE

Cette fête lie les étangs
Au fulgurant charroi des astres
Avec ses cornes d’abondance
Où roulent nos pensers brillants.

Quelque part entre terre et ciel
Elle vide ces déchets d’âmes
Que d’aucuns dans la nuit en flammes
Prennent pour des cygnes volants

Et nous paternes assistants
De la transfusion de nos moelles
Voyons fondre aussi les étoiles
De nos rêves exhilarants.