CARLOS EDMUNDO DE ORY
ΗΔΟΝΗ ΚΟΛΟΣΣΙΑΙΑ
Γλυκό το μέλι μου από ασπασμούς αμάραντους
Ψυχή μελάσας αλλά και χειροψιθύρων
Εσύ είσαι έρωτας με τρομάρα ευφορίας πτητικής
Τα πάντα λήγουν και είμαστε η αρχή έμμηνης ροής
Αγαπάμε τα χέρια μας τους μάηδες μαχαίρια και ιμάμηδες
Στην υπερπολλαπλάσια και αμβρόσια γαλουχία
Εθισμένοι όντας πλέον σε ευγεύστους μούστους
Ως όντα χειλικά και ενώ κανένα άλλο όπιο τώρα πια
Δεν ικανοποιεί το ζουμερό μας στόμα.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
CARLOS EDMUNDO DE ORY
ΠΕΠΕΡΑΣΜΕΝΗ ΘΕΩΡΙΑ
Η
ποίηση βγαίνει από το στόμα
Η
σκέψη βγαίνει απ’ το κεφάλι
Ο
καπνός βγαίνει από τ’ αβγό
Και
το αβγό από το στρείδι βγαίνει
Η
σελίδα βγαίνει απ’ το βιβλίο
Το
βιβλίο βγαίνει απ’ το κατάστημα
Ο
εργάτης βγαίνει από τη φάμπρικα
Και
η φάμπρικα από τα δέντρα βγαίνει
Βγαίνω
εγώ από γαλάζια χώρα
Και
από όργανο αλόγου βγαίνω
Από
’να πέταλο εβγήκε η μάνα μου
Και
από μια ζώσα καρακάξα
Η
γλώσσα βγαίνει απ’ τ’ ανοιγμένα μπράτσα
Και
από τα έπιπλα του παραδείσου
Το
πλοίο βγαίνει απ’ τα πελάγη
Και
τα πελάγη από παλιά τραγούδια
Βγαίνεις
τώρα εσύ από το βλαστοκύτταρο
Και
από τον άρρωστο μεγάλο θάνατο
Ο
θάνατος βγαίνει πάλι από τη νύχτα
Και
από την καθημερινή ελονοσία
Το
φως βγαίνει και μπαίνει και βγαίνει
Πίσω
απ’ τις φτερούγες των σπιτιών
Μα
μπορεί να βγει και από τον κόσμο
Σηκώνοντας
κι ένα νεκρό κεφάλι
(Μαδρίτη
1950)
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
CARLOS EDMUNDO DE ORY
ΡΙΧΤΕ ΜΕ Σ’ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΦΕΡΕΤΡΟ
Ας επιστρέψουμε στο χώμα
Αρκετά τον εξέθεσα τον σκελετό μου
στων καρακαξών τα χάχανα
όταν κλεισμένος στον ύπνο και χωρίς κλειδί
έφυγα για το επέκεινα
Μαργαριτάρι πεσμένο είμαι στη λάσπη
Είμαι κουρασμένος κουρασμένος μακάρι να ήμουν νεκρός
Χαλάζι χιόνι φυσάει ο άνεμος
Κρυώνω σαν το κρύο
Τα τρεχούμενα ποτάμια του εγκεφάλου μου έχουν παγώσει.
(Τσοσίκα, Περού, 1958)
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
CARLOS EDMUNDO
DE ORY
ΦΑΝΤΑΣΙΕΣ ΓΙΑ
ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΜΟΥ
Ποτέ
δεν ελπίζω να κάνω στίχους ποτέ
ούτε
το χειμώνα ούτε το καλοκαίρι
Σαν
παιδιού μυξιάρικου
απ’
την ψυχή μου μού πέφτουνε κι εμένα σαντούρια
Πονάει
η καρδιά μου που είμαι ιδιοφυΐα
Κάτι
Σάββατα κρύβομαι
και
γράφω με τη σκούπα μου
σε
μια γωνιά του φτερού μιας πεταλούδας
Η
ποίησή μου δεν βγαίνει απ’ όλων τις πόρτες:
Ξεπορτίζει
από τη χαραμάδα του κόσμου
απ’
τους υπόνομους του αιώνα
από
τα νύχια κάποιου μετανοημένου εγκληματία
Πάμε
για ύπνο πάμε να παίξουμε στο σκοτάδι
πάμε
να ονειρευτούμε το προφίλ κάποιου λύκου
Αναγνώστη
θα σου δώσω την πλάτη μου με τις δύο φωτιές:
τον
έναν ώμο μου τον στηρίζει μια καρφίτσα
κι
ο άλλος ώμος έβαλε στην εφημερίδα μια αγγελία
Μαδρίτη 1948
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
CARLOS EDMUNDO
DE ORY
ΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ
Σαν
βρόχινα αγάλματα με γαλάζια νεύρα
Απόκρυφα
και μυστικά εν σχέσει προς τους νόμους τους
Για
όσα κλειδιά ανοίγουν σήραγγες
Βρώμικοι
άνακτες απ’ τη φωτιά απ’ την κόπωση
Τις
κραυγές τους δεν τις διαφυλάσσουν άλλο πια
Ο
ένας μες στον άλλο γελασμένος
Από
νύχτες τρυφερές σε στυγερή παλαίστρα
Βιώνουν
πράξεις οριζόντιες χορού
Τη
νύχτα δεν βγαίνουν περίπατο άλλο πια
Τους
διέπει ο πόθος μα δεν μιλιούνται
Ούτε
γράφουν μεταξύ τους γράμματα δεν λένε τίποτα
Μαζί
απομακρύνονται μαζί όλο φεύγουνε μαζί
Μάτια
και πόδια δυο κατάμαυρα κορμιά πληγώνουν
Φωσφορίζοντα
κύματα ζώα
Πέφτουν
για ύπνο και τίποτ’ άλλο πια
Μετάφραση:
Γιώργος Κεντρωτής.
