Μ’ ΕΒΑΣΑΝΙΣΑΝΕ ΠΟΛΥ

HEINRICH HEINE

[Μ’ ΕΒΑΣΑΝΙΣΑΝΕ ΠΟΛΥ]

Μ’ εβασανίσανε πολύ,

Μου φάγαν το κεφάλι,

Άλλοι με την αγάπη τους

Και με το μίσος άλλοι.

Και στο νερό, και στο ψωμί

Φαρμάκι μού ’χουν βάλει

Άλλοι με την αγάπη τους

Και με το μίσος άλλοι.

Μ’ αυτή που μ’ έχει πιο πολύ

Στον κόσμον τυραννήσει,

Ούτε ποτέ μ’ εμίσησε,

Ούτε θα μ’ αγαπήσει.

Μετάφραση: Αντώνιος Μάτεσις.

Δημοσιεύθηκε στο ζακυνθινό περιοδικό «Αι Μούσαι», έτος 11^ον, φύλλον 231, Εν Ζακύνθω τη 15 Νοεμβρίου 1902, σελ. 3.

Heinrich Heine

 Αντώνιος Μάτεσις

ΣΤΗ ΛΑΓΚΑΔΟΥΛΑ

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΑΤΕΣΙΣ


ΕΙΣ ΡΟΔΟΝ

  Δροσερό ρόδο, που ωραία θ’ ανοίξης
Τα φυλλαράκια την νέαν αυγή
Και ωραίο θα γείρης δια να ξανοίξης
Την κόρη που έρχεται να σε χαρή.
  Στη λαγκαδούλα να σε απιθώση
Που γλυκοσϊσκιάζουν τα δύο βυζιά
Όταν το βλέμμα της να καμαρώση
Πως μες στον κόρφον της στέκεις καλά.
  Κλίνει, ή σε πιάνει και σε μυρίζει
Αν και σε πότισε με κρύο νερό·
Ειπέ της ρόδο, να μην γυρίζη
Σ’ εμέ το βλέμμα της τόσο σκληρό.



Από το βιβλίο: «Άπαντα Αντωνίου Μάτεσι, μετά ιστορικών προλεγομένων, σημειώσεων και γλωσσαρίου [υπό Σπυρίδωνος Δε Βιάζη]», Εν Ζακύνθω, Εκ του Τυπογραφείου «Ο Παρνασσός» του Εκδότου Σεργίου Χ. Ραφτάνη, 1881, σελ. 31.

ΕΝΑ ΣΟΝΕΤΤΟ ΤΟΥ ΔΑΝΤΗ ΕΙΣ ΔΙΠΛΟΥΝ

ΔΑΝΤΗΣ ΑΛΙΓΚΕΡΗΣ


[TANTO GENTILE E TANTO ONESTA PARE]

Tanto gentile e tanto onesta pare
la donna mia quand'ella altrui saluta,
ch'ogne lingua deven tremando muta,
e li occhi no l'ardiscon di guardare.

Ella si va, sentendosi laudare,
benignamente d'umilta' vestuta;
e par che sia una cosa venuta
da cielo in terra a miracol mostrare.

Mostrasi si' piacente a chi la mira,
che da' per li occhi una dolcezza al core,
ch'entender no la puo' chi no la prova:

e par che de la sua labbia si mova
uno spirto soave pien d'amore,
che va dicendo a l'anima:Sospira.


Από τη "Vita Nuova", κεφ. XXVI.




ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΒΕΑΤΡΙΚΗΝ

Τόσο είν’ ευγενική και τιμημένη
Η αγάπη μου, όταν άλλον χαιρετά,
Που κάθε γλώσσα τρέμει και σωπαίνει,
Και μάτι να την βλέπει δεν κοτά.

Ακούει που την παινούνε και πηγαίνει
Ντυμένη με σεμνότητα γλυκιά,
Που φαίνεται κάτω στη γης φερμένη
Να δείξει την ουράνιαν ευμορφιά.

Κι εις την καρδιά ’κεινού, που την κοιτάζει,
Από τα μάτια μια γλυκάδα χύνει,
Που όποιος την εδοκίμασε την κρίνει.

Και φαίνεται απ’ τα χείλη της πως βγαίνει
Μιά πνοή γλυκιά κι ερωτευμένη,
Που λέγει εις την ψυχήν ν’ αναστενάζει.


Μετάφραση: Αντώνιος Μάτεσις
(Από το περιοδικό της Ζακύνθου «Κυψέλη», έτος Α΄, φύλλον 10, Οκτώβριος 1884, σελ. 199).




ΣΟΝΕΤΤΟ

Τόση η ακριβή μου δείχνει καλοσύνη
Όταν τους άλλους γλυκοχαιρετά
Που ευθύς η κάθε γλώσσα τρεμοσβήνει
Και δεν τολμάει το μάτι να κοιτά.

Γεμάτη από χρηστή ταπεινοσύνη
Κάθε έπαινον ακούει, κι όλοι Θεά
Τη λένε που στον κόσμο ήρτε να μείνει
Για να θαυματουργεί παντοτινά.

Όποιος τη βλέπει τόσο ευχαριστιέται
Που από τα μάτια χύνει μια γλυκάδα
Οπού τη νιώθει αυτός που τη γευτεί,

Και λες πως απ’ την όψη της κινιέται
Ένα πνεύμα γεμάτο θεία λαμπράδα
Που –Στέναζε- γλυκά λέει στην ψυχή.


Μετάφραση: Σωτήρης Σκίπης
(Από το αθηναϊκό περιοδικό «Ακρίτας», έτος Β΄, τόμος Δ΄, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 1906, τχ. 29-30, σελ. 4).