.jpg)
PIER PAOLO
PASOLINI
ΕΡΩΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Εκεί που πρώτα ήσουνα εσύ
με το νεανικό σου το κορμί
γεννιέται τώρα το φεγγάρι.
Τριγύρω λίγο φως αχνό –
φυσάει αεράκι αραιό,
κι αυτό ίσα που σαλεύει.
Το σώμα σου δεν είναι εδώ –
ποιος ξέρει πού να χάθηκε
σαν έφυγε απ’
τη μνήμη;
Χύνει το φέγγος του εκεί
το φεγγαράκι το υψωμένο
πάνω απ’ τη νεκρική σιγή.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
PIER
PAOLO
PASOLΙNI
ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΕΣΥ, ΕΡΩΤΑ
Έρωτά μου εσύ, έρωτα,
πού νά ’σαι τώρα, Έρωτα;
Στα βλέφαρα από κάτω,
στα πόδια ή στα μαλλιά;
Έρωτά μου εσύ, έρωτα,
μου κρύβεσαι ίσως, Έρωτα,
από κάτω απ’ το
μετάξι
στα σύννεφα του στήθους;
Αχ ,ευλογημένος ο κορυδαλλός
που κελαηδάει χαρμόσυνα
στα φλογισμένα εκείνα μάτια μέσα
που τά ’χει ο Έρωτας τυφλώσει!
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
PIER PAOLO PASOLINI
ΣΕ ΜΙΑ ΚΟΠΕΛΑ
Μακρινή, με το δέρμα σου
από τα ρόδα ξασπρισμένο,
πλην όμως ρόδο είσαι εσύ
ολοζώντανο και αμίλητο.
Μα μόλις μες στο στήθος
σου
εκείνη η φωνή θα
γεννηθεί,
βουβή κι εσύ θα κουβαλάς
τον σταυρό τον δικό μου.
Βουβή, βουβή στης σοφίτας
το πάτωμα, στα σκαλάκια,
στο χώμα του περιβολιού,
στων στάβλων τη σκόνη…
Βουβή, βουβή μες στο
σπίτι
γεμάτη λόγια μαγκωμένα
στην καρδιά σου, και
χαμένη
σε κάποιαν ατραπό σιωπής.
Μετάφραση: Γιώργος
Κεντρωτής.
PIER PAOLO
PASOLINI
Η ΚΡΑΥΓΗ ΤΟΥ ΕΚΤΟΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΕΝΟ
(Στην Κρεμόνα το 1933)
Το ελληνικό τοπίο με τον Ξάνθο
και την Ίδη λάμπει σ’ ένα γαλάζιο πυρετώδες.
Η κραυγή του Έκτορα προς τoν Έλενο
και η αγριότητα της Αθηνάς, της προσφιλούς θεάς,
με πληγώνουν: δεν θέλω το δόρυ του Έκτορα
να πέσει επί ματαίω στην άμμο!
Μόνος, στην σκονισμένη πεδιάδα,
κινείται με τον τέλειο ζήλο
της πανοπλίας του... Και με κάνει να νιώθω ακόμα
δέος για τον Ήρωα, για τον Σύζυγο, στα πρόθυρα
του θανάτου, τόσο μόνος.
……………… Με τον θάνατό του ξέρω τώρα ότι
στο στήθος μου εμένα συντελείτο έκρηξη ερωτική.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
MARIO LUZI
ΕΡΑΣΤΕΣ
Τί μου επιφυλάσσει, αγάπη μου, το να σε
ξαναδώ;…
τί ταξίδι σού έχουν χαρίσει οι άνεμοι;
Το σκοτάδι τυλίγει τούτες εδώ τις φωτεινές
ημέρες,
μπορεί και να κυκλοφορεί σε τούτο τώρα το
πυκνό φως:
μέσα από αιωρούμενες ή και ακίνητες κηλίδες
διυλίζει χρυσάφια και το κρασί ωριμάζει.
Αυτόν τον καρπό τον υπέροχο από τον ουρανό
μαζεύω,
κλείνω τα μάτια μου σε ό,τι κουβαλάει,
ή κάθομαι σε αγκάθια,
ή λέω με βαριά καρδιά αντίο –
ετούτη τη φορά στον απέραντο χρόνο.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
MARIO
LUZI
Η ΝΥΧΤΑ ΞΕΠΛΕΝΕΙ ΤΟΝ ΝΟΥ
Η νύχτα ξεπλένει τον νου.
Λίγο μετά, όπως καλά το ξέρεις, βρίσκεται εδώ:
σειρές ψυχών σε όλο το περβάζι,
κάποιες έτοιμες να πηδήξουν, κάποιες σχεδόν αιχμάλωτες.
Και κάποιος επάνω στη σελίδα της θάλασσας
ανιχνεύει ένα σημάδι ζωής, προσδιορίζει ένα σημείο.
Σπανίως να εμφανιστεί και κανάς γλάρος.
Μετάφραση; Γιώργος Κεντρωτής.
DINO BUZZATI
ΓΡΑΦΕ,
ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ, ΓΡΑΦΕ
Γράφε,
σε παρακαλώ. Γράφε.
Δύο
γραμμές όλες κι όλες, τουλάχιστον,
ακόμα
κι αν ο νους σου είναι στερεμένος
και
τα νεύρα σου κοντεύουν να σπάσουν
Γράφε
κάθε μέρα,
με
σφιγμένα δόντια, ανοησίες, αν όχι και ηλιθιότητες,
αλλά
γράφε, γράφε.
Το
γράψιμο είναι μια απ’ τις πιο γελοίες
και
αξιοθρήνητες ψευδαισθήσεις μας.
Πιστεύουμε
πως κάνουμε κάτι σημαντικό,
όποτε
σέρνουμε κάτι στραβές μαύρες γραμμές στο άσπρο χαρτί.
Αυτή
εν πάση περιπτώσει είναι η δουλειά σου,
που
δεν τη διάλεξες και που σου δόθηκε στην τύχη,
και
αυτή είναι η μόνη πόρτα απ’ όπου μπορεί κάποτε
τη
διαφυγή να βρεις.
Γράφε,
γράφε.
Στο
τέλος, ανάμεσα σε τόνους και τόνους σκουπιδόχαρτα, που πάν’ για πέταμα,
ίσως
σωθεί και κάποιος στίχος. (Μπορεί).
Μετάφραση:Γιώργος Κεντρωτής.
ΠΕΤΡΑΡΧΗΣ
ΣΟΝΕΤΟ 22 : ΕΝΩ ΖΟΥΣΕ Η
ΛΑΟΥΡΑ
Μονάχος καὶ σκεφτικὸς
μετρῶ τὰ πιὸ ἔρημα λιβάδια μὲ ἀργὰ βἠματα. Προσεχτικὰ κοιτάζω ποῦ ἀνθρώπινο
πόδι ἄφησε τ’ ἀχνάρια του γιὰ νὰ φύγω. Ἔτσι μόνο θὰ μποροῦσα νὰ κρυφτῶ ἀπὸ τοὺς
ἀνθρώπους. Γιατί στὸ ἐξωτερικό μου τὸ μελαγχολικό, διαβάζεται ἀμέσως ἡ φλόγα καὶ
καίει τὰ σωθικά μου. Τόσο ποὺ πιστεύω πιὰ πὼς τὰ βουνά, οἱ ἀχτές, τὰ ποτάμια καὶ
τὰ δάση ξέρουν ποιά εἶναι ἡ ζωή μου ποὺ στοὺς ἄλλους εἶναι ἄγνωστη. Μὰ μ’ ἢ αὐτὰ
δὲν ξέρω νὰ βρῶ τόσο ἀπάτητους κι ἄγριους δρόμους, ὥστε νὰ μὴ μὲ βρίσκει ὁ Ἔρωτας
γιὰ νὰ κουβεντιάζουμε μαζί.
Μετάφραση: Ἑπτανησία (=
Μαριέττα Γιαννοπούλου Μινώτου) .
Πηγή: Ἰόνιος Ἀνθολογία, Ἔτος
Αον, Ζάκυνθος, Ἀριθ. 1, Ἀπρίλιος 1927, σ. 23.
ALFONSO GATTO
ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ
Μια μέρα θα χτυπήσουν κάθε σπιτιού την πόρτα,
κι όποιος ζει είναι ήδη ένοχος που έχει
την μυστική ζωή του. Πέφτει το σκοτάδι
της νύχτας, εμείς μένουμε πίσω από το τζάμι
και περιμένουμε πότε θα φτάσει το αχανές παράλογο
της ησυχίας. Στα μονίμως παγωμένα
στη θέση τους πράγματα βρίσκεται
το νέο απολιθωμένο βλέμμα: η έρημη γωνιά
διασώζει τον φυγά ή, για χάρη της διαφυγής του,
τού δείχνει το δισάκι του. Με μάταιο μοιάζει
παραλήρημα η πίστη αυτή στα πράγματα.
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
