ΕΡΑΣΤΕΣ

 

MARIO LUZI

 

ΕΡΑΣΤΕΣ

 

Τί μου επιφυλάσσει, αγάπη μου, το να σε ξαναδώ;…

τί ταξίδι σού έχουν χαρίσει οι άνεμοι;

Το σκοτάδι τυλίγει τούτες εδώ τις φωτεινές ημέρες,

μπορεί και να κυκλοφορεί σε τούτο τώρα το πυκνό φως:

μέσα από αιωρούμενες ή και  ακίνητες κηλίδες

διυλίζει χρυσάφια και το κρασί ωριμάζει.

 

Αυτόν τον καρπό τον υπέροχο από τον ουρανό μαζεύω,

κλείνω τα μάτια μου σε ό,τι κουβαλάει,

ή κάθομαι σε αγκάθια,

ή λέω με βαριά καρδιά αντίο –

ετούτη τη φορά στον απέραντο  χρόνο.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Η ΝΥΧΤΑ ΞΕΠΛΕΝΕΙ ΤΟΝ ΝΟΥ

 

MARIO LUZI

 

Η ΝΥΧΤΑ ΞΕΠΛΕΝΕΙ ΤΟΝ ΝΟΥ

 

Η νύχτα ξεπλένει τον νου.

Λίγο μετά, όπως καλά το ξέρεις, βρίσκεται εδώ:

σειρές ψυχών σε όλο το περβάζι,

κάποιες έτοιμες να πηδήξουν, κάποιες σχεδόν αιχμάλωτες.

Και κάποιος επάνω στη σελίδα της θάλασσας

ανιχνεύει ένα σημάδι ζωής, προσδιορίζει ένα σημείο.

Σπανίως να εμφανιστεί και κανάς γλάρος.

 

Μετάφραση; Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΣΚΙΩΔΗ ΜΕΓΑΡΑ ΕΧΕΙΣ ΠΙΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠ’ ΕΞΩ

 

MARIO LUZI

 

ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΣΚΙΩΔΗ ΜΕΓΑΡΑ ΕΧΕΙΣ ΠΙΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΑΠ’ ΕΞΩ

 

Από τόσα σκιώδη μέγαρα έχεις πια περάσει απ’ έξω,

ψυχή μου, και πουθενά άσυλο δεν βρήκες:

από τ’ όνειρο χυνόσουνα ξανά στη μνήμη

κι από τη μνήμη επέστρεφες να ξαναγίνεις όνειρο –

πόσες φορές δεν σ’ έπιανε ξαφνικά στο δρόμο η καταιγίδα…

 

Χωρίς ευτυχία, χωρίς ελπίδα

να ξαποστάσεις –για δες όμως, στην όψη σου

γραμμένη πεντακάθαρα η μοίρα σου είναι–

εσύ τη μια υψωνόσουν φωτεινή και αναπτερωμένη

από τη λογική, την άλλη στα ερέβη εβούλιαζες.

 

Ζεις – απίστευτο, αλλά σου εδόθηκε να ζεις·

και υπάρχεις – μα πώς έγινε τούτο το ρωτάω ακόμα

στο παρελθόν, την ώρα αυτή που πολύ πιο ανάλαφρο

σμιλεύει το βουνό από μόνο του τον ήλιο

αλλά και την εσπέρα, όσο τη θρηνεί η βαθυκύανη θάλασσα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΜΑΥΡΟ

 

MARIO LUZI

 

ΜΑΥΡΟ

 

Να όμως η ώρα της νύχτας, όταν

από τα βάθη του διαστήματος προβάλλει

η ατημέλητη της γης η όψη,

απρόσιτη, που πρέπει να της προσφέρουμε εμείς παραμυθία

με τα θλιβερά νυχτέρια μας και με τα φώτα

τ’ αμυδρά κάποιου στερεώματος μέσα στην πολιτεία.

 

Των μαύρων και μαβιών αβύσσων ο άνεμος

ξεσηκώνει τα ξεραμένα κηποπερίβολα, φέρνει

το βουητό στους δρόμους των γάτων,

κοπανάει τα ξεχαρβαλωμένα παράθυρα, έξω

από τους τοίχους όποιος προσέξει βλέπει

τον άνεμο, τον φανοστάτη, τους μεθυσμένους.

 

Λες: τί μου έχει φέρει ετούτ’ η μέρα;

Ή τίποτα ή κάτι λίγο παραπάνω απ’ ό,τι αφήνει

να φανεί και κατόπιν να χαθεί

όλες τις μικρές και επίμονες μέρες

η κουρτίνα της βροχής που ανοιγοκλείνει:

δέντρα, κομμάτια της πόλης, καρότσες,

πρόσωπα, βροχή μέσα στη βροχή, καπνούρες.

                                              

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΤΗΤΑ

 

MARIO LUZI

 

ΕΥΘΡΑΥΣΤΟΤΗΤΑ

 

Τα πλάσματα βουλιάζουν στα χωράφια

μεθυσμένα από τη δύναμη που τα στολίζει με άνθη

ανάμεσα στα βάρη τα γλυκά που αιωρούνται

όποτε τα πιάσει η άνοιξη.

 

Τα κορίτσια με τα στοχαστικά τους μέτωπα

ράβουν πίσω από τους φράχτες όπου

με ανοιχτές γιρλάντες τα τρυπάει

η φωτοπλημμύρα που αρπάζει το κάλλος,

 

η δε παρθενία ευωδιάζει ακόμα φέτος

μ’ εκείνα τα λουλούδια που επιστρέφουν

και ο άνεμος μαγγώνει την καρδιά

με το βήμα του το ίδιο και τώρα και πάντα.

 

Οι βάρκες κατεβαίνουν όλα τα ρόδινα ποτάμια

υπόθερμες και αγέλαστες από τον κάματό τους

και μέσα στη σιωπή που τις τυλίγει

τη φτώχεια τους εκείνη κουβαλάνε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΑΓΑΠΗ

 

MARIO LUZI

 

ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΑΓΑΠΗ

 

Του θανάτου η σκέψη με συνοδεύει

ανάμεσα στους δύο τοίχους του δρόμου αυτού που ανεβαίνει

και υποφέρει συνέχεια όσο στρίβει. Το κρύο

της άνοιξης ερεθίζει τα χρώματα,

ενοχλεί τη χλόη, τη γλυσίνα, σκληραίνει

το στουρνάρι· κάτω από πανωφόρια και αδιάβροχα

τρυπάει τα ξερά τα χέρια, στέλνει ρίγη.

 

Χρόνος που βασανίζει και βασανίζεται, χρόνος

που σε καθάριους ανεμοστρόβιλους φέρνει άνθη

ανάκατα με βάναυσα φάσματα, και το καθένα τους,

καθώς αναρωτιέσαι τί νά ’ναι, εξαφανίζεται

γρήγορα στον άνεμο μέσα, στη σκόνη.

 

Ο δρόμος περνάει από μέρη γνωστά,

πλην όμως μη πραγματικά γεγονότα

εξορία προοιωνίζονται και θάνατο.

Εσύ είσαι, εγώ έχω γίνει άνθρωπος

και πλανιέμαι σε τόσο ανεμόδαρτο χώρο –

άνθρωπος πίσω από ένα λεπτό και αδύναμο ίχνος!

 

Είναι απίστευτο ότι σε αναζητώ σε τούτον

ή σε άλλον τόπο επάνω στη γη, όπου

μας φτάνει να μπορούμε ν’ αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Μα είναι ακόμα μια εποχή, η δική μου,

που περιμένει από τους άλλους

ό,τι είναι μέσα μας – αλλιώς δεν υφίσταται.

Η αγάπη βοηθάει να ζούμε, ν’ αντέχουμε,

η αγάπη ακυρώνει και δίνει πάντα αρχή. Κι όταν

κανείς υποφέρει ή ποθεί και ελπίζει (αν ακόμα ελπίζει)

ότι η σωτηρία μακρόθεν αναγγέλλεται,

υπάρχει εντός του μι’ ανάσα αρκετή για να τον αναστήσει.

Αυτό εγώ το έμαθα και το ξέχασα χιλιάδες φορές,

και τώρα από σένα γυρνάει σ’ εμένα και είναι κάτι σαφέστατο·

τώρα αποκτά ζωντάνια, δένεται με την αλήθεια.

 

Η τιμωρία μου είναι ν’ αντέχω και πέρα από τούτη τη στιγμή ακόμα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΠΟΥΛΙΑ

 

MARIO LUZI

 

ΠΟΥΛΙΑ

 

Ο άνεμος είναι μια τραχιά φωνή, ένα προμήνυμα

από κάποιο σμάρι που πότε-πότε βρίσκει απάγκιο

ή καταφύγιο σε τούτα τα ξερόκλαδα.

Ο όχλος τούτος όταν ξαναπιάνει το θλιβερό του πέταγμα,

αποδημεί για την καρδιά των βουνών, σ’ ένα μαβί

σκαμμένο μέσα σ’ ένα μαβί ανεξάντλητο,

ορυχείο απύθμενο στο διάστημα μέσα.

Η πτήση είναι αργή, δύσκολα τρυπάει

το γαλάζιο εκείνο που ανοίγεται πέρ’ απ’ το γαλάζιο

στον χρόνο εκείνον που κυλάει πέρ’ απ’ τον χρόνο· κάποια

πουλιά βγάζουν στριγκές κραυγές που κουτρουβαλιάζονται,

μα ποτέ δεν βρίσκουν επιφάνεια να χτυπήσουνε πάνω της.

Ό,τι μας μοιάζει εμάς είναι των κορυφών η κίνηση

την ώρα που –αδύνατο να το σκεφτείς

ή να το πεις– πάνω σε κάτι αόρατους μίσχους

μια αλλόκοτη άνοιξη ένα γύρο

ανθίζει με σύννεφα αραιά που τα βόσκει

ο άνεμος σ’ έναν ουρανό τη μια νοτισμένον

και καψαλισμένον την άλλη, η δε τύχη της ημέρας

ποικίλλει: χαλαζοπτώσεις, βροχές, αιθρία.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.