Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ




ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ


ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

Δροσοσταλίδες ήμερες, βαλτές πάνου στα κρίνα,
σα χίλιες διαμαντόπετρες, μες στη γλαρήν αυγή·
πουλάκια πρωτοξύπνητα, που λαχταράν κι εκείνα,
πότε να τρέξει του φωτός η αστέρευτη πηγή·

άρρητα ανθάκια σύχαρα, μες στο δροσό λουσμένα,
ευωδερά και φλογερά, με τη γλυκιά θωριά·
φαιδρά νεράκια, που ξυπνάν και, μισοκοιμισμένα,
παίρνουν το δρόμο, τρέχοντας, προς την κατηφοριά·

χιονάτα αρνάκια, που λακάν ολόχαρα απ' τη στάνη,
και πηλαλάν κουδουνιστά, μες στο λευκό στρατί·
κλώνοι των δέντρων, άλλοι φως, και φλόγα, και στεφάνι,
κι άλλοι γερμένοι και βουβοί, και σα γονατιστοί:

ας ήταν έτσι, σήμερα, με τόση απαλοσύνη,
με τόσα ρόδα, τόσο φως, και τόσες ευωδιές,
να 'χε μιλήσει της αυγής η μάνα καλοσύνη,
σ’ όλες τις σκέψεις τις κακές, και σ' όλες τις καρδιές...



Από το βιβλίο: Ναπολέων Λαπαθιώτης, «Ποιήματα», Εκδόσεις Ζήτρος Θεσσαλονίκη, 1997, σελ. 142.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου