Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2014

ΜΑΡΙΑ






ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ


ΜΑΡΙΑ

         Του Δημήτρη Δούκαρη

Έξω από το παράθυρο έλαμπε το πέλαγος.
Θα τρελαθώ αν χαθεί το πέλαγος, είπε η Μαρία.
Έκρυβε με τα χέρια τη γυμνότητα,
παράφορη, γυρίζοντας
με μια τρομαχτικήν απόγνωση σ’ όλα τα κέντρα
σ’ όλους τους κινηματογράφους της πρωτεύουσας.
Τον γύρευε. Ρωτούσε τους πορτιέρηδες επίμονα.
Παραξενεύονταν που δεν τον είχε ιδεί κανείς.
Πού νάναι; πού είναι; πες μου τώρα πες μου εσύ.
Πάντα γυμνή τόσο άμυαλη. Και ξάφνου
μέσα στο φως: Λευτέρη! φώναξε
κι όρμησε πάνω του. Μα εκείνος
ήταν βουβός, πολύ βουβός, ένας χαμένος
ίσκιος. Και την έσυρε. Και πέθαναν.
Τους πήρε το τιμόνι στον κατήφορο, τους τσάκισε
τα κόκαλα και τα νεφρά. Πολύν καιρό
κατόπι μάς βασάνισε η ψυχή τους.



Από το βιβλίο: Τάκης Σινόπουλος, «Συλλογή Ι, 1951-1964», Ερμής, Αθήνα 1976, σελ. 116.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου