Σάββατο, 7 Φεβρουαρίου 2015

ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ




CHARLES BAUDELAIRE


ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ

Του δρόμου η τύρβη ωρυόταν – να σου παίρνει το κεφάλι.
Ψηλή και λυγερή, στα μαύρα (: πένθος μέγα) εκεί από μπρος μου
γυναίκα επέρασε με στυλ στομφώδες, δείχνοντας του κόσμου
να δει της φούστας της τις πιέτες και του κάλλους τη σπατάλη.

Τί σβέλτη! Τί ευγενής! Οι γάμπες της νεροσυρμές μαρμάρου!
κι εγώ σαν κάποιος έμοιαζα που μες στη ζάλη παραδέρνει
και από τα μάτια της (: θολό ουρανό που καταιγίδες σπέρνει)
ρουφούσα γλύκος σαγηνευτικό και απόλαυσες του χάρου.

Πρώτα άστραψε… μετά ήρθε η νύχτα! Ω κάλλος πτητικό, που τόσο
μεμιάς το βλέμμα σου να ξαναγεννηθώ έχει καταφέρει,
μόνο άραγε στην αιωνιότητα θα σε ξανανταμώσω;

Ή αλλού; Πολύ μακριά από ’δώ; Σε μέλλον ποιό; Ποτέ; Ποιός ξέρει;
Δεν ξέρω από πού ήρθες· αγνοείς πού πάω. Ουδεμία γνώση…
Μα εσένα, ω, θα σε αγάπαγα· κι εσύ, ω, κι εσύ θαν τό ’χεις νιώσει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


***************************


À UNE PASSANTE

La rue assourdissante autour de moi hurlait.
Longue, mince, en grand deuil, douleur majestueuse,
Une femme passa, d'une main fastueuse
Soulevant, balançant le feston et l'ourlet;

Agile et noble, avec sa jambe de statue.
Moi, je buvais, crispé comme un extravagant,
Dans son oeil, ciel livide où germe l'ouragan,
La douceur qui fascine et le plaisir qui tue.

Un éclair... puis la nuit! — Fugitive beauté
Dont le regard m'a fait soudainement renaître,
Ne te verrai-je plus que dans l'éternité?

Ailleurs, bien loin d'ici! trop tard! jamais peut-être!
Car j'ignore où tu fuis, tu ne sais où je vais,
Ô toi que j'eusse aimée, ô toi qui le savais!



2 σχόλια: