Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΕΛΙΚΩΝΑΣ




SEAMUS HEANEY


ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΕΛΙΚΩΝΑΣ

Παιδί, ήταν αδύνατο να με κρατήσουνε μακριά από
  τα πηγάδια,
απ' τα μαγκάνια, απ' τους κουβάδες, τα παλιά στροφεία.
Με τράβαγε το μαύρο βάθος τους, ο δέσμιος ουρανός,
η οσμή απ' τα μούσκλα, τις λειχήνες, τα μουσκεμένα
  βρύα.

Κάποιο, σ' ένα τουβλάδικο, είχε στειλιάρι σαπισμένο.
Πόσο το απόλαυσα όταν σκίστηκε με πάταγο στη μέση
και πήρε να γκρεμίζεται ο κουβάς μ' όλο του το σκοινί.
Δεν έβλεπες καν ανταύγεια πια, τόσο βαθιά είχε πέσει.

Ένα άλλο που έχασκε ρηχό μες σ' ένα πέτρινο ξερό
  χαντάκι
γεννοβολούσε λες κι έκρυβε ένα ενυδρείο σωστό από
  κάτω.
Όταν ξετρύπωνες τις ρίζες τις μακριές απ' τα
  σαπρόφυλλα
έβλεπες να αιωρούνται άσπρες κεφαλές πάνω απ'
  τον πάτο.

Άλλα κάνανε αντίλαλο, σου αντιγυρίζαν τη φωνή σου
με νέα μέσα τους άπεφθη μουσική. Και σ' ένα τρίτο
   αλλού
μ' έπιανε πάντα τρόμος, εκεί αρουραίος μια φορά
μέσα απ' τις φτέρες και τα κορακόχορτα μου ράπισε
  τον νου.

Τώρα έχω πάψει πια να ψαχουλεύω ρίζες, ν' αναδεύω
  λάσπες,
την άνοιξη όπως Νάρκισσος γουρλωμένος να κοιτώ.
Η ηλικία, η θέση μου τέτοια δεν επιτρέπουν. Ρίμες
  ταιριάζω
το πρόσωπό μου για να δω, τον ζόφο για να κάνω
  ν' αποκτήσει ηχώ.



Μετάφραση: Κώστας Κουτσουρέλης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου