Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ




RAFAEL OBLIGADO (1851-1920)


ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ

Πνοές ανέμων τραγουδούν μες στη δασώδη
μορφή που παίρνει και ίπταται ο ήχος των κυμάτων:
το θρόισμα είναι των λευκών της ενδυμάτων
εκεί όπου ακροπατεί τ’ ανάλαφρό της πόδι.

Φως του άστρου που, όπως πέφτει η εσπέρα, τόντις
νομίζεις ντύνεται ετοιμόθανη χλωμάδα:
η τρυφερή είναι και λυπητερή γυαλάδα
που μες στους κρύσταλλους διαθλάται των ματιών της.

Σελήνη βγαίνει απ’ των νερών τη μήτρα, απ’ όπου
σιγά-σιγά αρχινά τη σιωπηλή της πτήση
στον ουρανό που υπέροχα έχει λαχταρίσει:
το ανάγλυφο είναι του πανστίλπνου της μετώπου.

Γλυκό νανούρισμα, που δεν μπορεί να κρύψει
από την περιστέρα του τον κρυφό τον πόνο
και μες στης σέλβας τη σιωπή αντηχεί, είναι μόνο
η αρμονική απαλή φωνή της σε άπιαστα ύψη.

Ανέφελοι ουρανοί στη γη σκορπούν και μένει
το φως με τη φωτιά ήλιου γόνιμου, μειλίχιου·
ανέφελοι ουρανοί του θάμβους του πιο μύχιου
είναι η αγάπη που μου δίνει η αγαπημένη.




Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου