Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

ΤΟ ΧΑΔΙ






PAUL VALÉRY (1871-1945)


ΤΟ ΧΑΔΙ

Σφίξ’ τα ζεστά χέρια μου
στα δικά σου· θά ’ναι
μια ηδονή οι παλ΄μες σου
και θα με μεθάνε.

Οι δαχτυλιδόπετρες,
δροσερή γαλήνη,
λιώνουν στο ανατρίχιασμα
που τα μάτια κλείνει.

Κι είναι ο πόνος τόσος που,
σαν μια ντάλια λεία,
με το χάδι γίνεται
μια μελαγχολία.



Μετάφραση: Γ. Νίκας.
Από το βιβλίο: «Ξένοι Λυρικοί», μετάφραση Γ. Νίκας, Εκδόσεις Ποταμός, Αθήνα 2003, σελ. 197.


************


LA CARESSE

Mes chaudes mains, baigne-les
Dans les tiennes... Rien ne calme
Comme d’amour ondulés
Les passages d’une palme.

Tout familiers qu’ils me sont,
Tes anneaux à longues pierres
Se fondent dans le frisson
Qui fait clore les paupières

Et le mal s’étale, tant,
Comme une dalle est polie,
Une caresse l’étend
Jusqu’à la mélancolie.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου