Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2011

ΜΕ ΤΑ ΓΛΥΚΑ ΣΟΥ ΠΟΔΙΑ ΑΝΑΣΤΑΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΡΥΑΚΙΑ ΤΩΝ ΦΛΕΒΩΝ ΜΟΥ


ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ


ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ...

Από τις ρίζες των μαλλιών μου ως μες στις ψύχες των νυχιών
  πονώ από αγάπη,
αγκάθια μες στο ζαλισμένο αίμα μου κυλούν,
μιά φλόγα μού τρυπάει τον ουρανίσκο,
ο άνεμος μού σπρώχνει απάνω το πηγούνι,
ο άνεμος μου αναποδογυρίζει τα μάτια,
είμαι ένα απελπισμένο κύμα μες στη μέση του πελάγους,
που υψώνεται, λάμπει και πέφτει
ως τρέχω μες στη νύχτα και φωνάζω.

Από κραυγή μουδιάσανε τα δόντια μου – Μα εσύ,
αμίλητη περνάς μακριά, στις όχθες τ’ ουρανού,
μέσα σε πέπλα λουλουδιών που πέφτουν απ’ τα δέντρα,
έτσι όπως επέρασες μέσα μου
με τα γλυκά σου πόδια αναστατώνοντας τα ρυάκια
  των φλεβών μου...

Από τις ρίζες των μαλλιών μου ως μες στις ψύχες των νυχιών
  πονώ από αγάπη.
Τί τρέλα, αλήθεια, τώρα πια να σε φωνάζω!...
Μα θα φωνάζω ωσότου να σκιστούν τα σπλάχνα μου
κι ωσότου να ραγίσουνε τα κόκαλά μου,
μα θα φωνάζω ωσότου από κραυγή ν’ ασπρίσει η νύχτα,
να φέξει ο δρόμος –για να σκοντάψεις–
να φέξει ο δρόμος, που σε παίρνει μακριά μου,
ο δρόμος που σε αντλεί από την καρδιά μου.



Από την ποιητική συλλογή «Ορθοστασία» (1957).
Από το βιβλίο: Βύρων Λεοντάρης, «Ψυχοστασία (ποιήματα 1949-1976)», ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 1983, σελ. 94.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου