ΑΠ᾽ ΤΟΝ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΑΒΙΑ ΗΤΑΝΕ Η ΖΩΗ ΜΟΥ

 

PABLO NERUDA

 

ΑΠ᾽ ΤΟΝ ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΑΒΙΑ ΗΤΑΝΕ Η ΖΩΗ ΜΟΥ

 

Άπ᾽ τὸν πολὺ τὸν ἔρωτα μαβιὰ ἤτανε ἡ ζωή μου

καὶ σάμπως τὰ τυφλὰ πουλιὰ πετοῦσα γύρω-γύρω,

ὡσποὺ νὰ φτάσω ἐγώ, καλή μου, στὸ παράθυρό σου:

ἐσὺ ἄκουσες τὸν βόμβο μιᾶς καρδιᾶς χίλια κομμάτια

 

κι εὐθὺς στὸ στῆθος σου μὲ τράβηξες ἀπ᾽ τὰ σκοτάδια —

χωρὶς νὰ ξέρω ἀνέβηκα στῶν σιτηρῶν τὸν πύργο·

καὶ μ᾽ ἕνα σάλτο βρέθηκε στὰ χέρια σου ἡ ζωή μου·

κι ἀπὸ τοὺς ἄγριους πόντους νά ᾽μαι τώρα στὴ χαρά σου.

 

Τί σοῦ χρωστῶ κανένας δὲν μπορεῖ νὰ τὸ μετρήσει,

ἀγάπη μου. Ὅ,τι σοῦ χρωστάω ἐγὼ εἶναι σὰν τὴ ρίζα

τὴν ἀραουκανική μου τὴ γενέθλια, ἀγαπημένη.

 

Ἂς μαθευτεῖ: γεμάτο μὲ ἄστρα εἶναι ὅ,τι σοῦ ὀφείλω·

καὶ ναί — ὅ,τι σοῦ ὀφείλω εἶναι πηγάδι μὲς σὲ δάσος:

ἐκεῖ ἔχει ὁ χρόνος φυλαγμένα πλάνα ἀστροπελέκια.

 

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.