Σάββατο, 6 Μαΐου 2017

ΕΡΩΤΑΣ




ATTILIO BERTOLUCCI


ΕΡΩΤΑΣ

Το φεγγάρι φόρεσε στεφάνι
πλεγμένο από μαργαρίτες του αγρού
και γελάει στα απλανή άρρωστα μάτια·
ασημένια ελαφάκια στ’ ουρανού
χοροπηδούν και παίζουνε τα ξέφωτα.
Αίμα τα λουλούδια τώρα έχει λεκιάσει...
Ω μακρινή, μακρινή μου σελήνη, το βράδυ ετούτο
καράβι μοιάζεις με τα πανιά του
βουλιαγμένα στο σκοτάδι της θάλασσας...
Μα δεν θ’ αργήσει νά ’ρθει ο καιρός
ο άνυδρος της παπαρούνας, ο μελωδικός,
κι εσύ θα επιστρέψεις όντας πια γυναίκα.
Το χιόνι –
πόσο βαρύ το χιόνι σε τούτα επάνω τα κλαδιά…
πόσο βαραίνουνε τα χρόνια τους ώμους όποιου αγαπάει…
Η πιο καλή και αγαπητή εποχή
είναι –ναι– ο χειμώνας.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου