Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2015

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ


JUAN GELMAN


ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΣΕΩΣ

θὰ εἶχα κάτι λίγα πράγματα νὰ πῶ /
ὅτι κανεὶς δὲν τὴ πολυδιαβάζει /
ὅτι καὶ αὐτοὶ ποὺ τὴ διαβάζουνε εἶναι λίγοι /
ὅτι ὁ κόσμος ὅλος ἀσχολεῖται με τὸ θέμα τῆς παγκόσμιας κρίσης / καὶ

μὲ τὸ θέμα τοῦ νὰ τρῶμε κάθε μέρα / καὶ πρόκειται
γιὰ θέμα ἄκρως ἐνδιαφέρον / καὶ θυμᾶμαι
ὅταν πέθανε ἀπὸ πείνα ὁ θεῖος μου ὁ Χουάν /
ποὺ ἔλεγε πὼς δὲν τὸν ἔκοφτε κὰν νὰ φάει καὶ πὼς δὲν ὑπῆρχε πρόβλημα /

ἂν καὶ τὸ πρόβλημα ἦρθε ἔπειτα μετά /
ποὺ δὲν ὑπῆρχε σάλιο οὔτε γιὰ τὴν κάσα /
καὶ ὅταν πέρασε στὸ τέλος τὸ φορτηγὸ τοῦ δήμου νὰ τὸν μαζέψει
ὁ θεῖος μου ὁ Χουὰν φαινόταν σὰ μικρὸ πουλάκι /

καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ δήμου τὸν κοιτάζανε μὲ περιφρόνηση γι᾽
αὐτό / καὶ μουρμουράγανε καὶ λέγαν
πὼς πάντοτε τοὺς ἐνοχλοῦσε /
ποὺ ἐκεῖνοι ἦσαν ἄνθρωποι καὶ θάβανε ἀνθρώπους / καὶ
ὄχι πουλάκια σὰν τὸν θεῖο μου Χουάν / ἰδίως δὲ μάλιστα

ἐπειδὴ ὁ θεῖος μου ἔκανε τσίου-τσίου σ᾽ ὅλο τὸ ταξίδι μέχρι τὸ δημοτικὸ ἀποτεφρωτήριο /
καὶ τοὺς φαινότανε ἀσέβεια καὶ εἴχανε προσβληθεῖ πολύ /
καὶ ὅταν τοῦ ᾽σκασαν ἕναν φοῦσκο νὰ τοῦ κλείσουνε τὸ στόμα /
τὸ τσίου-τσίου του ἐπέταγε γύρω ἀπὸ τὴν καρότσα τοῦ φορτηγοῦ τους κι ἔνιωθαν /
πὼς τοὺς ἔκανε τσίου-τσίου πάνω ἀπ᾽ τὸ κεφάλι / γιατὶ
ὁ θεῖος μου ὁ Χουὰν ἔτσι ἤτανε / καὶ τοῦ ἄρεσε νὰ τραγουδᾶ /
καὶ δὲν καταλάβαινε γιατί ὁ θάνατός του νά ᾽ταν λόγος νὰ μὴν τραγουδάει /
καὶ μπῆκε στὸν φοῦρνο τραγουδώντας τσίου-τσίου / καὶ ἀνέβηκαν οἱ στάχτες του καὶ τερέτισαν λιγάκι /
καὶ οἱ δημοτικοὶ ὑπάλληλοι τοῦ κοίταζαν τὰ γκρὶ παπούτσια τῆς ντροπῆς / ἀλλὰ

ἐπιστρέφοντας στὴν ποίηση /
οἱ ποιητὲς τὴ σήμερον ἡμέρα τὴν περνᾶνε πολὺ ἄσχημα /
κανεὶς δὲν τοὺς πολυδιαβάζει / καὶ αὐτοὶ ποὺ τοὺς διαβάζουνε εἶναι λίγοι /
τὸ ἐπάγγελμα ἔχει χάσει τὸ κύρος του / γιὰ κάθε ποιητὴ ἡ κάθε μέρα εἶναι ὅλο καὶ πιὸ δύσκολη

νὰ κερδίσει τὸν ἔρωτα μιᾶς κοπελιᾶς,
νὰ θέσει ὑποψηφιότητα γιὰ πρόεδρος / καὶ νὰ τὸν ἐμπιστεύονται οἱ μπακάληδες /
νὰ κάνει κάποιος πολεμιστὴς ἀνδραγαθήματα γιὰ νὰ τὰ ψάλλει ὕστερα αὐτός /
καὶ νὰ βρεθεῖ ἕνας βασιλιὰς νὰ τοῦ πληρώνει τρία χρυσὰ νομίσματα τὸν στίχο /

καὶ οὔτ᾽ ἕνας δὲν γνωρίζει ἂν αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ τελειώσανε οἱ κοπελιές / οἱ μπακάληδες / οἱ πολεμιστές / οἱ βασιλιάδες /
ἢ ἁπλῶς καὶ μόνο οἱ ποιητές /
ἢ ἂν ἔχουν καὶ τὰ δυὸ συμβεῖ ὁπότε εἶναι ἄχρηστο
νὰ σπαζοκεφαλιάζεις πιὰ γι᾽ αὐτὸ τὸ θέμα / ἀφοῦ

τὸ ὡραῖο εἶναι νὰ ξέρεις ὅτι μπορεῖς νὰ τραγουδᾶς τσίου-τσίου
στὶς πιὸ σπάνιες περιπτώσεις /
ὁ θεῖος μου ὁ Χουὰν μετὰ τὸν θάνατό του / κι ἐγὼ τώρα
θέλω νά //



Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

2 σχόλια: