Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

ΓΥΝΑΙΚΑ




ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΤΑΚΗΣ


ΓΥΝΑΙΚΑ

αυτό που διψά προκαλεί
αναστάτωση
φέρνει
πιο κοντά τα κορμιά και τα κύτταρα
χάνουν τον έλεγχο
ιερή είναι η πείνα
που φωλιάζει στα φύλλα
  ανυποψίαστοι οι βλαστοί
  περιμένουν το δάγκωμα

ένα κορμί που υψώνεται αγνοεί
το φθινόπωρο
τους υλοτόμους του δήμου
που ζητούν στα κλαδάκια ανάμεσα
της ρίζας να πιάσουν τη φλέβα

αγγίζω κάποτε λυγισμένος την αλήθεια
αποδείξεις μου οι όροφοι
τα άστρωτα κρεβάτια απαρηγόρητα
το πρωί
χάσκοντας
την απουσία
και ακίνητα ίχνη
που εμμένουν στο όνειρο

ξεκινήσαμε άοπλοι οπλισμένοι
λαχτάρα
δίψα για παραμύθια
ιδανική
στο κέντρο μένει η ψυχή
παιδική

εγώ το κλάμα μου  κράτησα
βαθειά
κανείς δεν το βλέπει
όταν λειώνει το πρόσωπο
εμφανίζονται χρόνια
στο μέτωπο
δεν τ’ αγγίζει κανείς

από τις λίμνες του μυαλού μου
περιστέρια λευκά
αποκολλούνται τα όνειρα
τη φωνή σου χαρίζω
αξιώνω το πέταγμα




Από το βιβλίο: Γιώργος Καρτάκης, «Τώρα που τα σύννεφα», Εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνας 2013, σελ. 27-28.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου