ΠΕΡΟΥ

 

JORGE LUIS BORGES

 

ΠΕΡΟΥ

 

Ἀπὸ τὰ πράγματα τοῦ ἀπείρου κόσμου μένει ἡ γνώση

μόνο ἕνα-δυὸ νὰ ὁραματιζόμαστε, ἀφοῦ ἡ λήθη

καὶ ἡ τύχη μᾶς ἀπογυμνώνουν. Τὸ Περοὺ ἀνεδύθη

ἁπλῶς στὴν ἱστορία ποὺ ὁ Πρέσκοτ ἔχει σώσει

καὶ διάβασα ὡς παιδί. Ἦταν διαύγεια, ἀσήμι καὶ εἶχε λάχει

νὰ δῶ ἀπὸ ἕνα σαμάρι ἐκεῖ νὰ κρέμεται τοῦ μάτε

ἡ κούπα μὲ δυὸ φἰδια σταυρωτά, καὶ νὰ κοιμᾶται

τοῦ πόλεμου ἡ κλαγγή, τὴν ἄλικη ποὺ ὑφαίνει μάχη.

Μετὰ ἦταν ὀ γιαλὸς ποὺ μὲ λυκόφως σκυθρωπιάζει, ἡ

σιωπὴ στὴ μεσαυηλή, στὴν πέργκολα, στὸ σιντριβάνι,

τοῦ Ἐγκοῦρεν κάτι στίχοι σ᾽ ἔνα ἀνάλαφρο σεργιάνι,

καὶ στὸ ὄρος λείψανο τεράστιο λίθων ποὺ ρεμβάζει.

Κι ἂν ζῶ, εἶμαι σκιὰ ποὺ ἡ Σκιὰ τῆς ἀπειλεῖ τὴ σκήτη·

πεθαίνοντας δὲν θά ᾽χω δεῖ τὸ ἀπέραντό μου σπίτι.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.