PABLO
NERUDA
ΕΧΕΙΣ
ΑΠ᾽ ΤΟ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ ΤΟΥ ΛΑΡΥΚΑ ΤΙΣ ΙΝΕΣ
Ἔχεις ἀπ᾽ τὸ ἀρχιπέλαγος τοῦ λάρυκα τὶς ἴνες,
τὴ δουλεμένη σάρκα ἀπὸ τοῦ χρόνου τοὺς αἰῶνες,
φλέβες ποὺ ἐγνώρισαν καλὰ τὴ θάλασσα τῶν ξύλων
καὶ πράσινο αἷμα πού ᾽πεσε ἀπ᾽ τὸν οὐρανὸ στὴ μνήμη.
Κανεὶς δὲν θὰ μαζέψει τὴν καρδιά μου τὴν πεσμένη
ἀνάμεσα σὲ τόσες ρίζες, στὴν πικρὴ φρεσκάδα
τοῦ ἥλιου ποὺ ἀπ᾽ τῶν νερῶν τὴ φούρια ἔχει πληθύνει
καὶ ζεῖ ἐκεῖ ὁ ἴσιος ποὺ μαζί μου πιὰ δὲν ταξιδεύει.
Γι᾽ αὐτὸ κι ἐσὺ ἀπ᾽ τὸν Νότο σὰν νησὶ ἔχεις
ξεπροβάλει,
νησὶ στεφανωμένο μὲ φτερὰ καὶ χίλια δέντρα.
Τ᾽ ἀρώματα ἔνιωσα δασῶν ποὺ δρόμους ἔχουν πάρει,
τὸ μαῦρο μέλι ξαναβρῆκα ποὺ ἤξερα τῆς ζούγκλας,
καὶ τῶν γοφῶν σου ἀκράγγιξα τὰ λυπημένα τ᾽ ἄνθη:
μ᾽ ἐμένανε ἐγεννήθηκαν καὶ φτιάξαν τὴν ψυχή μου.
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου