ΓΙΩΡΓΟΣ
ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ
ΚΑΡΥΩΤΑΚΕΙΑΣ
ΚΟΠΗΣ
Τροχὸς οὐράνιος, μοχθηρὸ φεγγάρι.
Καμιὰ φορὰ τὸ βλέπεις ποὺ γυαλίζει
τὸ μάτι του ἀργυρὸ στὸ μετερίζι
τῶν στοχασμῶν. Τ ἀσήκωτα τὰ βάρη
τῶν ἀρωμάτων πᾶν καὶ τοῦ ζαλίζουν
τὸν νοῦ καὶ τοῦ θολώνουν καὶ τὴν κρίση.
Τὸ φῶς του, ἀντὶ ὡς μαλαματένια βρύση
νὰ χύνεται, στὴ γῆ τὸ κατεβάζουν
τῶν μετεώρων μόχθοι μὲ τοὺς χτύπους
τῶν γυάλινων πετάλων ποὺ ἔχουν τὰ ἄτια,
ὅταν τροχάζουν στῶν χειλιῶν τ᾽ ἁλάτια.
Μὰ ἔτσι τοὺς βλέπει ὁ ποιητὴς τοὺς κήπους
ἀπ᾽ τὶς ἀχτίδες ἀποψιλωμένους·
γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀκολουθεῖ ἐραστὲς διαβάτες
ἀθέατος, καὶ τοὺς χτυπάει τὶς πλάτες
μὲ ρίμες στοργικὲς ὑψίστου σθένους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου