PABLO
NERUDA
ΕΙΧΑ
ΞΕΧΑΣΕΙ ΟΤΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΣΑΝ
Εἶχα ξεχάσει ὅτι τὰ χέρια σου ἱκανοποιοῦσαν
τὶς ρίζες μὲ τὸ πότισμα τῶν μπερδεμένων ρόδων,
μὰ μιὰ στιγμὴ ἄνθισαν καὶ τῶν δακτύλων σου τὰ χνάρια
σὰν θαῦμα μὲς στὸ ἀπόλυτο γαλήνεμα τῆς φύσης.
Νερὸ μαζὶ καὶ σκαλιστήρι ὡς ζῶα κατοικίδια
σ᾽ ἀκολουθοῦν δαγκώνοντας καὶ γλείφοντας τὸ χῶμα,
καί, νά, μὲ τὴ δουλειά σου τὴν καλή, τὴν πετυχαίνεις
τὴ γονιμότητα: μὲ φλόγες καὶ δροσιὰ βιολέτας.
Τιμὲς καὶ ἀγάπη μελισσῶν σοῦ πρέπουν γιὰ τὰ χέρια
ποὺ μὲ τοὺς σβώλους σμίγουνε τὴ διάφανη φυλή τους
καὶ ὣς μὲς στὰ φυλλοκάρδια μου τὴ γεωργία θεραπεύουν·
κι ἐγὼ ἔτσι αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι πέτρα πυρωμένη
ποὺ τραγουδάει ξαφνικὰ μαζί σου, ραντισμένη
ἀπ᾽ τὰ νεράκια τῶν δασῶν ποὺ ἔφερε ἡ φωνή σου.
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου