Κυριακή, 30 Αυγούστου 2015

ΤΙ ΔΕΙΛΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ



MIRCEA DINESCU

ΤΙ ΔΕΙΛΙΑ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Καὶ πάνω ποὺ ἐταίριαξα τὸ τραγούδι μου
ἀπάνω στῶν ἄλλων τὴν ἀφόρητην ἀνία
τότε, ναί, τότε
σιγὰ-σιγὰ καὶ ὅλως ἀνεπαισθήτως,
διάβηκε ἀπὸ μπρός μου ὅλη μου ἡ ζωή:
στὴν παραλία, κάτω, ἔχει κάτι ταβερνεῖα,
μὰ τοῦ λόγου μου οὔτε ποὺ ξέρω κὰν
ἂν μουσικὴ ἀπὸ κεῖ σκεπάζει
ἢ ἂν μοῦ συνοδεύει ἁπλῶς τὸ κλάμα·
ἂν ἡ ἐξέγερση εἶναι ἡ δειλὴ σκιὰ τῆς πράξης·
ἂν τὸ γνήσιο καὶ τὸ ἐξ ἅπαντος αὐθεντικὸ
δὲν εἶναι ἐν τέλει ἡ μικρὴ μπυραρία,
ἡ δὲ μεγάλη θάλασσα
ἁπλῶς ἐκεῖ
ἀποτελεῖ ἕνα πρόσχημα.


Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Γιῶργος Κεντρωτής, Ἑκατὸν δύο μάτς — Τρίπτυχο ποιημάτων, Τυπωθήτω, Αθήνα 2008, σελ. 135.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου