Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

ΩΔΗ ΣΤΙΣ ΩΡΑΙΕΣ ΕΜΜΟΝΕΣ ΙΔΕΕΣ




ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΖΩΤΟΣ


ΩΔΗ ΣΤΙΣ ΩΡΑΙΕΣ ΕΜΜΟΝΕΣ ΙΔΕΕΣ

Αγάπησα με πάθος τους υπερρεαλιστές και
τις ωραίες έμμονες ιδέες τους
γενναίους της ζωής εραστές
με το τυφέκιον της ουτοπίας υπό μάλης
–και τα βουνά του Γράμμου κάτι γνωρίζουν–
και τα ακοίταχτα μάτια του Οιδίποδα
πνιγμένα –τί οδύνη– στο αίμα.

Και ένιωσα, όσο τουλάχιστον μπόρεσα
–μάρτυς μου οι σωροί των δύσβατων λευκών χαρτιών–
συμπόνια και ευσπλαχνία
δια τους επαίτες των λεπτών αισθημάτων
αυτούς τους λύκους της σαρκοβόρου λύπης
με τα κροκοδείλια δάκρυα, επιδερμικούς
τιμωρούς των λέξεων που δεν εσπάραξαν
ποτέ στα φυλλοκάρδια για τον έρωτα
τα μάγια και του βίου τα βάσανα
το χρώμα του δύοντος ηλίου την ώρα
που η ψυχή αποτραβιέται στο ύψωμα
με τα κυπαρίσσια και των μνημάτων τα ευγενικά λιθάρια
και ν' αρμοστεί παλεύει με λέξεις παρθένες
πένθιμα και κατακόρυφα.

              18.7.1994


Από το βιβλίο: Αποστόλης Ζώτος, «Αμύθητα χέρια», εκδόσεις στιγμή, Αθήνα 1999.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου