Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

ΒΙΟΛΙ




ΡΗΓΑΣ ΓΚΟΛΦΗΣ


ΒΙΟΛΙ

Το δοξάρι σου μαχαίρι.
Το βιολί σου, εγώ.
Σφάζε... Το σκληρό σου χέρι
ξέρω να οδηγώ.

Δάκρυ του βιολιού τον ήχο
στάζ΄ η δοξαριά.
Το κυλά η ψυχή στο στίχο
μ’ άυλη μαστοριά.

Μες στης τέχνης σου το κύμα
που αρμενίζεις, πας,
μιας ξωθιάς παίρνεις το σκήμα
και μ’ αεροχτυπάς.

Α! τ’ αλάλητο τραγούδι
αφίλητο φιλί!
Σα μπουμπούκι για λουλούδι
γύρο απ' το βιολί…

Το μαχαίρι σου μού αγγίζει
την καρδιά. Πονώ.
Τα’ άλικο αίμα μου φλογίζει
τον πικρό ουρανό.

Πλανεμένο το φεγγάρι
μοίρεται βουβά.
Το παθητικό δοξάρι
εντός μου το τραβά.

Της ζωής λυγά τα τέλια
μιας θυσίας ορμή.
Στα θλιμμένα χαμογέλια
ποιά χαρά θερμή!

Μες στης νύχτας την αχνάδα
–θεία παρηγοριά–
σα μιαν άσβηστη λαμπάδα
τρέμ’ η δοξαριά.

Κ’ ύστερα, μηνώντας πάλι
την ανατολή,
νέα πνοή απ’ το μυρογιάλι
ο ήχος στο βιολί.

Μες στ’ αψά τα μεσημέρια
τί δροσιά ο σκοπός!...
Φωτοπάλατα, λημέρια,
κόσμος χαρωπός.

Τα χινόπωρα, οι χειμώνες
κ’ η καλοκαιριά,
ποιά πλημμύρα στους αιώνες,
ποιά φυρονεριά!

Το δοξάρι σου να λείψει –
πάει μου κι ο σφυγμός…
Όλα η μοίρα ας τα συντρίψει!
Κι ο βαθύς λυγμός

της στερνής, που θα σωπάσει,
μαύρης δοξαριάς,
– χάρος, αέρας μες στην πλάση,
νότος και βοριάς.



Από το βιβλίο: Ρήγας Γκόλφης, «Ποιήματα», επιμέλεια – εισαγωγή – σχόλια Κώστας Στεργιόπουλος, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 2002, σελ. 258-260.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου