PABLO NERUDA
ΕΠΑΝΩ ΣΤΗ
ΜΑΥΡΟΝΗΣΟ, ΤΟΥ ΝΟΤΟΥ Η ΜΠΟΡΑ ΠΕΦΤΕΙ
Ἐπάνω
στὴ Μαυρόνησο, τοῦ Νότου ἡ μπόρα πέφτει
σὰν
νά ᾽ναι μόνο μιὰ σταλαγματιὰ βαριά, καθάρια·
ἡ
θάλασσα νὰ τὴ δεχτεῖ τὰ κρύα της φύλλα ἀνοίγει·
ἡ γῆ
τὴ μοίρα τὴν ὑγρὴ μαθαίνει κάποιας κούπας.
Ψυχή
μου, στὸ φιλί σου τὸ γλυκό, γλυφὸ νεράκι
τῶν ἡμερῶν
μας δῶσε μου· καὶ τῆς στεριᾶς τὸ μέλι
μὲ
μόσχους κι εὐωδιὲς ποὺ ἐμούσκεψαν τὰ οὐράνια χείλη·
τῆς
θάλασσας τὴν ἅγια ὑπομονὴ μὲς στὸν χειμώνα.
Φωνάζουν,
μᾶς καλοῦν — ἀνοίγουν μόνες τους οἱ πόρτες·
στὰ
τζάμια τους μιλάει σὰν μέλισσα ἡ βροχή, κουβέντες
λέει·
κι ὁ οὐρανὸς κατηφορίζει καὶ ἀκουμπᾶ τὶς ρίζες.
Μὲ αὐτὸν
τὸν τρόπο πλέκει καὶ ξεπλέκει οὐράνια δίχτυα
ἡ
μέρα: μὲ ψιθύρους, χρόνο, ἁλάτι, περιπάτους,
μὲ
μιὰ γυναίκα κι ἕναν ἄντρα, στὴν ψυχρὴ τὴ γῆ μας.
Μετάφραση: Γιῶργος
Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου