Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

ΗΧΟΣ ΡΥΑΚΙΟΥ ΠΟΥ ΓΑΡΓΑΡΟΚΥΛΑΕΙ




ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ


ΣΟΝΕΤΤΟ ΔΕΚΑΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Ήχος ρυακιού που γαργαροκυλάει  
από λόφους με παχιό χώμα αφράτο
του γρασιδιού… το αεράκι που μιλάει
με το κλαδί το μόλις τώρα –νά ’το! –

πρωινό…. η γαλήνη που απλώνεται πλάι
μετά τη μπόρα γαλανή…. και, κάτω,
κρύφιο στρουθίο που λέει και προμηνάει
την αυγή καθαρότατη, δροσάτο

το αστέρι… μα και ό,τι φθαρτό άλλο τύχει
στην ανθρώπινη κράση, οπού βαρύνει
πλέα…, δε συγκρίνονται της φωνής σου οι ήχοι,

τι ως έστερξε και να γρικήσω ακόμα,
απώλεσε η ψυχή μου πάσα ειρήνη
και η καρδιά μου –κεράκι– έγινε λυώμα.



Από το βιβλίο: Διονύσις Σολωμός, «Ρίμες εξ απροόπτου / Rime improvvisate», μετάφραση Γιώργος Κεντρωτής & Νίκος Παπαδόπουλος, Εκδόσεις  Ύψιλον, Αθήνα 2004.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου