ΑΛΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2021

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΣΑΠΦΩΣ

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΣΑΠΦΩΣ

Ίδιος θεός μού φαίνεται πως είναι

εκείνος ο άντρας που απέναντί σου

κάθεται, και όπως του μιλάς, κοντά σου

ν’ ακούσει γέρνει,

και τρυφερά σαν του γελάς, το γέλιο

στα στήθη την καρδιά του συνταράζει·

κι εγώ σαν κάνω να σε δω, απ’ το στόμα

φωνή δεν βγαίνει,

η γλώσσα μου μού πιάνεται· μια θέρμη

λεπτή στο δέρμα μου όλο τρέχει επάνω,

τα μάτια μου θαμπώνονται, τ’ αφτιά μου

βουίζουνε, και

ιδρώτας κρύος το κορμί μου λούζει,

με πιάνουν ρίγη, και πιο πράσινη απ’ τις

χλόες γίνομαι, κοντεύω να πεθάνω –

το δείχνω, δές το!

Τα πάντα αντέχονται όμως – κι ο φτωχός […]

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Κάποιος έμπορος απ’ την Αβάνα μού ’χε στείλει κάποτε ένα πούρο με χρυσή κορδέλα μεν, πλην όμως ελαφρώς καπνισμένο. Οι ποιητές, στο τραπέζι, είπαν ότι τό ’χε κάνει για να με λοιδορήσει, αλλά ο γερο-Κινέζος, που μας είχε καλεσμένους, είπε ότι έτσι το συνήθιζαν στην Αβάνα, όταν ήθελαν να εκφράσουν σε κάποιον τιμή μεγάλη. Έδειξα δύο εξαιρετικά ποιήματα που κάποιος σοφός φίλος μου μού τά ’χε μεταφράσει, και μάλιστα μου τά ’χε γράψει και στο χαρτί, ακριβώς επειδή με είχε δει να τα θαυμάζω κατά την προφορική μετάφρασή τους. Οι ποιητές είπαν ότι τα εν λόγω ποιήματα ήσαν πασίγνωστα και ότι δεν άξιζαν μία. Ο γερο-Κινέζος είπε ότι ήταν αδύνατον να τα γνωρίζουν, καθώς δεν υπήρχαν παρά μόνο σε ένα και μοναδικό χειρόγραφο και δη συντεταγμένα στην πεχλεβική, γλώσσα την οποία και αγνοούσαν. Οι ποιητές, τότε, ξέσπασαν σε κάτι πολύ δυνατά γέλια κάνοντας σαν παιδιά, ο δε γερο-Κινέζος μάς κοιτούσε όντας περίλυπος.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.