PIER PAOLO PASOLINI
ΠΟΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗ;
Το «αναπτυξιακό μοντέλο» είναι αυτό που επιθυμεί η
καπιταλιστική κοινωνία, η οποία πλησιάζει στο αποκορύφωμά της. Η πρόταση άλλων αναπτυξιακών
μοντέλων σημαίνει αποδοχή αυτού του πρώτου μοντέλου. Σημαίνει επιθυμία να το
βελτιώσουμε, να το τροποποιήσουμε, να το διορθώσουμε. Όχι! Δεν πρέπει να
αποδεχτούμε αυτό το «αναπτυξιακό μοντέλο»! Και δεν αρκεί να απορρίψουμε αυτό το
«αναπτυξιακό μοντέλο». Πρέπει να απορρίψουμε την «ανάπτυξη». Αυτή την
«ανάπτυξη»: επειδή είναι ανάπτυξη καπιταλιστική. Ξεκινά από αρχές που όχι μόνο
είναι εσφαλμένες (βέβαια, δεν είναι καθόλου εσφαλμένες: από μόνες τους, είναι
τέλειες, είναι οι καλύτερες από όλες τις πιθανές αρχές), αλλά είναι και
καταραμένες. Προϋποθέτουν με τρόπο και λόγο θριαμβευτικό μια καλύτερη και,
επομένως, εντελώς αστική κοινωνία. Οι κομμουνιστές που αποδέχονται αυτή την
«ανάπτυξη», θεωρώντας ότι η ολοκληρωτική εκβιομηχάνιση και ο τρόπος ζωής που συνέπεται
είναι αποτελέσματα μη αναστρέψιμα, δεν χωράει αμφιβολία ότι ως ρεαλιστές θα συνεργάζονταν
στην προοπτική της, αν η διάγνωση ήταν απολύτως σωστή και βέβαιη. Ωστόσο, δεν
είναι απαραίτητα αλήθεια —και τώρα πλέον υπάρχουν στοιχεία— ότι αυτού του
είδους η «ανάπτυξη» πρέπει να συνεχιστεί
όπως ξεκίνησε. Η πιθανότητα μιας «ύφεσης», πράγματι, υπάρχει. Πέντε χρόνια
«ανάπτυξης» έχουν μετατρέψει τους Ιταλούς σε έθνος νευρωτικών ηλιθίων. Πέντε
χρόνια φτώχειας και εξαθλίωσης μπορούν να τους επαναφέρουν στην πτωχή ανθρώπινη
φύση τους. Και τότε —τουλάχιστον οι κομμουνιστές— θα μπορέσουν να διδαχθούν και
να μάθουν από τη βιωμένμη εμπειρία τους. Και, αφού θα πρέπει να ξεκινήσουν από
την αρχή με μιαν «ανάπτυξη», αυτή η «ανάπτυξη» θα πρέπει να είναι εντελώς
διαφορετική από ό,τι ήταν. Και όχι να καταπιάνονται να προτείνουν νέα «μοντέλα»
για την «ανάπτυξη» όπως είναι τώρα!
(Απόσπασμα από το «Appunto per una poesia in lappone» στο «La meglio gioventù» (1974)
Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου