PABLO NERUDA
ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΤΖΑΜΙΑ, ΑΓΚΑΘΙΑ,
ΑΡΡΩΣΤΪΕΣ ΒΑΡΙΕΣ ΚΑΙ ΘΡΗΝΟΙ
Σπασμένα
τζάμια, ἀγκάθια, ἀρρώστϊες βαριὲς καὶ θρῆνοι
τῶν
εὐτυχῶν πολιορκοῦν τὸ μέλι μέρα-νύχτα
καὶ
δὲν φτουρᾶν μπροστά τους τείχη, πύργοι καὶ ταξίδια·
ἡ
δυστυχία σκίζει ὅσων κοιμοῦνται τὴ γαλήνη.
Πάει
κι ἔρχεται ὁ πόνος, τὰ κουτάλια του ἑτοιμάζει —
εἶναι
κανεὶς ποὺ νὰ μὴν ξέρει αὐτὸ τὸ πηγαινέλα;
Γενέθλια
δὲν ὑπάρχουν — μήτε στέγη μήτε φράχτης·
τὸ
δεδομένο αὐτὸ νὰν τό ’χουμε ὑπόψη πρέπει.
Μὰ
καὶ στὸν ἔρωτα δὲν πρέπουν μάτια σφαλισμένα,
κλίνες
βαθιὲς μακριὰ ἀπ’ τὸν λαβωμένο ποὺ βρομάει
κι ἀπ’
ὅποιον βῆμα-βῆμα τὴ μπαντιέρα του ἀνεβάζει.
Γιατὶ
ἡ ζωὴ παιδεύει σὰν χολέρα ἢ σὰν ποτάμι
κι ἀνοίγει
τοῦνελ μ’ αἵματα, ἀπ’ ὅπου μᾶς βιγλίζουν
τὰ
μάτια μιᾶς ἀπέραντης φαμίλιας μαρτυρίων.
Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου