ΕΣΥ, ΑΣΚΗΜΟΥΛΑ ΜΟΥ, ΞΕΧΤΕΝΙΣΤΟ ΕΝΑ ΚΑΣΤΑΝΟ ΕΙΣΑΙ

 

PABLO NERUDA

 

ΕΣΥ, ΑΣΚΗΜΟΥΛΑ ΜΟΥ, ΞΕΧΤΕΝΙΣΤΟ ΕΝΑ ΚΑΣΤΑΝΟ ΕΙΣΑΙ

 

Ἐσύ, ἀσκημούλα μου, ξεχτένιστο ἕνα κάστανο εἶσαι·

ἐσύ, ὀμορφούλα μου, εἶσαι ὡραία σὰν καλὸς ἀγέρας·

ἐσύ, ἀσκημούλα μου, δυὸ στόματα βαστᾶς στὸ στόμα·

ἐσύ, ὀμορφούλα μου, γλυκὰ ἔχεις χείλη σὰν καρπούζια.

 

Ἐσύ, ἄσκημή μου, ποῦ ’χεις κρύψει, πές, τὰ ἁβρά σου στήθη;

Εἶναι μικρὰ-μικρὰ σὰν κοῦπες γεμισμένες στάρι.

Πῶς θά ’θελα νὰ δῶ τὸ στῆθος σου μὲ δυὸ φεγγάρια —

κυρίαρχη νά ’σαι μὲ αὐτὰ στοὺς πύργους τῶν γιγάντων!

 

Ἡ θάλασσα δὲν ἔχει νύχια σὰν καὶ τὰ δικά σου —

εἶσαι ὀμορφάσχημη, κι ἐγὼ ἄστρο τὸ ἄστρο, ἄνθος τὸ ἄνθος,

κύμα τὸ κύμα, ἀγάπη μου, ἐμέτρησα τὸ κορμί σου.

 

Καὶ σ’ ἀγαπῶ, ἀσκημούλα μου, γιὰ τὴ χρυσή σου μέση,

καὶ γιὰ τὴ ζάρα σου, ὀμορφούλα μου, στὸ μέτωπό σου:

λαμπρὴ καὶ κατασκότεινή μου ἀγἀπη, σ’ ἀγαπάω.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.