PABLO NERUDA
ΔΥΟ ΕΡΑΣΤΕΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΕΝΑ ΨΩΜΙ ΖΥΜΩΝΟΥΝ
Δυὸ ἐραστὲς
εὐτυχισμένοι ἕνα ψωμὶ ζυμώνουν
μοναχά·
μιὰ σταγόνα φεγγαριοῦ στὰ χόρτα ἐπάνω
ἀφήνουν·
οἱ ἴσκιοι περπατοῦν καὶ γίνονται ἴσκιος ἕνας·
κι ἀφήνουν
μοναχὰ ἕναν ἄδειον ἥλιο στὸ κρεβάτι.
Ἀπ᾽ ὅλες
τὶς ἀλήθειες διάλεξαν ἁπλῶς τὴ μέρα·
δὲν
δέθηκαν μὲ νήματα, μὰ μ᾽ εὐωδιὲς καὶ μόσχους·
δὲν
κομματιάσαν τὴ γαλήνη οὔτ᾽ ἔσπασαν τὶς λέξεις.
Καὶ
διάφανος, καθάριος πύργος εἶναι ἡ εὐτυχία.
Μὲ τοὺς
δύο ἐραστὲς ταιριάζουν τὸ κρασὶ καὶ ὁ ἀέρας,
καὶ ἠ
νύχτα τὰ χρυσὰ τ᾽ ἀνθόφυλλά της τοὺς χαρίζει —
μὰ
δικαιοῦνται καὶ ἀνθοὺς ἀπ᾽ ὅλα τὰ λουλούδια.
Δυὸ ἐραστὲς
εὐτυχισμένοι δὲν φοβοῦνται χάρο·
πολλὲς
φορὲς γεννιοῦνται καὶ πεθαίνουν στὴ ζωή τους,
καὶ
κουβαλᾶν καὶ τὴν αἰωνιότητα τῆς φύσης.
Μετάφραση:
Γιῶργος Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου