ΤΕΧΝΕΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ, ΙΙ

PABLO NERUDA

 

ΤΕΧΝΕΣ ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ, ΙΙ

 

Τίποτα ἐγὼ δὲν ἀνακάλυψα,

τὰ πάντα εἶχαν ἤδη ἀνακαλυφθεῖ,

ὅταν ἐπέρασα ἀπ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο.

Ἂν ξανάρθω ἀπὸ τοῦτα ᾽δῶ τὰ μέρη,

ζητῶ ἀπὸ τοὺς ἀνιχνευτὲς καὶ ἀπὸ τοὺς ἐξερευνητὲς

νὰ μοῦ φυλάξουν κάτι,

ἕνα ἡφαίστειο ἀνώνυμο,

ἕνα μαδριγάλι ἄγνωστο,

κάποιου μυστικοῦ ποταμιοῦ τὴ ρίζα.

 

Ὑπῆρξα ἀνέκαθεν τόσο περιπετειώδης,

ποὺ δὲν εἶχα ποτέ μου οὔτε μιὰ περιπέτεια,

καὶ τὰ πράγματα ποὺ ἀνακάλυψα

βρίσκονταν μέσα σ᾽ ἐμένα τὸν ἴδιο,

κι ἔτσι ἐξαπάτησα

τὸν Χουάν, τὸν Πέδρο καὶ τὴ Μαρία,

γιατὶ μὲ τὸ τόσο πολὺ ποὺ προσπάθησα,

ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι μου δὲν βγῆκα ἐν τέλει.

 

Μὲ φθόνο ἀμείωτο παρακολούθησα

τὴν ἀκατάπαυστη γονιμοποίηση,

τὸν κύκλο τῶν δορυφοροειδῶν,

τὴν προσθήκη τῶν σκελετῶν,

στὴ δὲ ζωγραφικὴ εἶδα νὰ περνᾶνε

τόσες καὶ τόσες γοητευτικὲς μανιέρες,

ποὺ μόλις ἐγὼ γινόμουν μόδα,

ἡ μόδα μου εἶχε ἤδη περάσει.

 

Μετάφραση: Γιῶργος Κεντρωτής.