ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

 

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ 

από την Αργεντινή... στο Cafe Lunatico...  στην Κέρκυρα

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

 

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΒΙΒΛΙΑ

ΑΣΚΗΣΗ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

 

GONZALO ROJAS

 

ΑΣΚΗΣΗ ΑΝΑΠΝΟΗΣ

 

        Τύχη

με τραύλισμα σέρνονται οι γραμμές του Ιλίου

όπου είναι ο κόσμος όλος γραμμένος,

με τραύλισμα και με μπαμπάλισμα

και με ασφυξία, ο κυματισμός

των πλοίων αξιώνει ρυθμό, τον Θεό

τον είδε ο Όμηρος.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΣΕ ΙΝΔΙΚΟ ΡΕΣΤΩΡΑΝ

 

ΣΕ ΙΝΔΙΚΟ ΡΕΣΤΩΡΑΝ

ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΑΥΓΕΡΗ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΛΗΤΩ ΑΛΕΞΑΚΗ

παλιές φοιτήτριες και νυν συναδέλφους

8 ΣΤΙΧΟΙ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΙ ΤΟΥ ΡΙΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΜΑΣ

 

MARIO MONTALBETTI

 

8 ΣΤΙΧΟΙ ΕΓΚΩΜΙΑΣΤΙΚΟΙ ΤΟΥ ΡΙΓΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΡΜΙΟΥ ΜΑΣ

 

Οι μεγαλόπρεπες πύλες του ναού του Μπέντο είναι κλειστές

 

τα δυνατά τους μαδέρια μαζεύουν τη δροσιά μες στις φλέβες τους

 

στις στολισμένες τους σπείρες γαντζώνονται δίκην μεντεσέδων άγρια ​​μπρούντζινα ζώα

 

τα μάνταλα είναι κρυφά και είναι φρουροί του εαυτού τους

 

ένα ξαφνικό σμάρι πουλιών κόβει τον ουρανό στη μέση

 

απολαύσεις και νύχτες πίσω από αυτές τις πόρτες μαντεύονται απ’ έξω

 

περιμένω καθισμένος κάτω από ώριμες ροδακινιές περιμένω

 

καθισμένος σαν σκύλος που δεν κουνάει την ουρά του

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

 

ΤΕΧΝΕΣ ΑΟΡΑΤΕΣ

 

ALEJANDRA PIZARNIK

 

ΤΕΧΝΕΣ ΑΟΡΑΤΕΣ

 

Εσύ που τραγουδάς όλους μου τους θανάτους.

Εσύ που τραγουδάς ό,τι δεν εμπιστεύεσαι

στου χρόνου τ’ όνειρο,

περίγραψε μου τον οίκο του κενού

πες μου λόγια ντυμένα φέρετρα

που κατοικούν στην αθωότητά μου μέσα.

 

Με όλους τους θανάτους μου

αφοσιώνομαι στον θάνατό μου

με μπουκετάκια παιδικών χρόνων

μ’ επιθυμίες μεθυσμένες

που δεν βγήκανε να περπατήσουνε ποτέ στο φως του ήλιου,

κι ούτε υπάρχει λέξη εωθινή

να δικαιώσει τον θάνατο,

ούτε και θεός υπάρχει

που να μπορείς να πεθάνεις χωρίς ούτ’ έναν μορφασμό.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΛΕΧΑΝΔΡΑ ΠΙΣΑΡΝΙΚ

 

ALEJANDRA PIZARNIK

 

FRAGMENTOS PARA DOMINAR EL SILENCIO

 

I

Las fuerzas del lenguaje son las damas solitarias, desoladas, que cantan a través de mi voz que escucho a lo lejos. Y lejos, en la negra arena, yace una niña densa de música ancestral. ¿Dónde la verdadera muerte? He querido iluminarme a la luz de mi falta de luz. Los ramos se mueren en la memoria. La yacente anida en mí con su máscara de loba. La que no pudo más e imploró llamas y ardimos.

 

II

Cuando a la casa del lenguaje se le vuela el tejado y las palabras no guarecen, yo hablo.

Las damas de rojo se extraviaron dentro de sus máscaras aunque regresarían para sollozar entre flores.

No es muda la muerte. Escucho el canto de los enlutados sellar las hendiduras del silencio. Escucho tu dulcísimo canto florecer mi silencio gris.

 

III

La muerte ha restituido al silencio su prestigio hechizante. Y yo no diré mi poema y yo he de decirlo. Aún si el poema (aquí, ahora) no tiene sentido, no tiene destino.

 

ΦΩΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΦΑΝΟΣΤΑΤΩΝ

 

JORGE TEILLIER

 

ΦΩΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΦΑΝΟΣΤΑΤΩΝ

 

Φώτα σπασμένων φανοστατών

μπορούν να λάμπουν πάνω σε πρόσωπα λησμονημένα,

να κάνουνε να κινηθεί σαν δέσμη πυρσών στον άνεμο

ο ίσκιος νεκρών πουλαριών,

να οδηγήσουν το τυφλό περπάτημα των νέων ριζών.

 

Μια ισχνή στήλη καπνού το μεσημέρι

μπορεί να διαρκέσει πιο πολύ κι από χίλιων χρόνων τις νύχτες,

το φως ενός σπασμένου φανοστάτη

έλαμψε πιο πολύ κι απ’ τον ήλιο στη δύση.

 

Κάποιο χέρι επάνω στα νερά

ανταμώνει με τα πρωινά που χάσαμε.

Στις κόρες των ματιών κάποιου παιδιού

και πάλι θα ζωγραφιστούνε οι ψαράδες

που τους έχουν καταπιεί παλιές τρικυμίες.

 

Όλο και κάποιος θ’ ακούσει τα βήματά μας

όταν τα πόδια μας θά ’ναι χώματος άμορφοι σβόλοι

όλο και κάποιος θα ονειρευτεί μαζί μας

όταν εμείς θα είμαστε κάτι λιγότερο και από όνειρο ακόμα,

στο δε νερό που βάλαμε τα χέρια μας

πάντοτε θα υπάρχει χέρι

να φανερώνει τα πρωινά που έχουμε χάσει.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.