ΕΝΑΡΞΙΣ ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΝ

Δ Ι Α Κ Ο Π Ε Σ !

Θα τα ξαναπούμε τον Σεπτέμβριο.

ΤΟ ΕΧΕΙ ΠΕΙ ΚΑΙ Ο ΒΑΚΩΝ!

BERTOLT BRECHT


Ο ΔΙ' ΕΠΑΓΩΓΗΣ ΕΡΩΣ

      Αφιερώνεται στον Φραγκίσκο Βάκωνα,
      τον εισηγητή της επαγωγικής μεθόδου
      στις Φυσικές Επιστήμες.

Πειράματα είχε ως βάση ο μέγας Βάκων. Σιμώνει
νομίζω πια ο καιρός να βρει στον έρωτα μια θέση
το πείραμα· όθεν θα διαπιστωθεί αν θα μας αρέσει
να χουφτωνόμαστε όντας τυλιγμένοι στο σεντόνι.

Το χέρι μου, που ανέβηκε στου στήθους σου τα μέρη,
σ’ αρέσει; – πές μου… αχ, και να τό ’ξερα! Μπορεί στο βύθος
του κόλπου να μη φτάσει· ας βρει τουλάχιστον το στήθος!
Κι ο κόλπος μάλλον θα βρεθεί – μά μόνο με το χέρι;!

Εδώ ούτε «θέλω» ούτε «αποκρούω» χωράνε· κι ούτε, πάλι,
σημαίνουν δα στο πείραμα την τελευταία τη λέξη.
Χαρά θα πρέπει, αφού χ α ι ρ ό μ α σ τ ε, να μας διατρέξει

παντού, μιας και χαρά γεννούν οι πόθοι μας μεγάλη.
Οι πιθανότητες α υ τ ό ς να μπεί να ζευγαρώσει
ισούνται με όσες έχει α υ τ ή ζευγάρι του να νιώσει.



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΛΕΝΤ ΖΕΠΠΕΛΙΝ

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ LED ZEPPELIN


STAIRWAY TO HEAVEN

There's a lady who's sure all that glitters is gold
And she's buying a stairway to heaven
(And) when she gets there she knows if the stores are all closed
With a word she can get what she came for

Ooh ooh ooh...ooh...ooh ooh ooh
And she's buying a stairway to heaven

There's a sign on the wall but she wants to be sure
'Cause you know sometimes words have two meanings
In the tree by the brook there's a songbird who sings
Sometimes all of our thoughts are misgiven

Oooh...It makes me wonder
Oooh...It makes me wonder

There's a feeling I get when I look to the west
And my spirit is crying for leaving
In my thoughts I have seen rings of smoke through the trees
And the voices of those who stand looking

Oooh...It makes me wonder
Oooh...And it makes me wonder

And it's whispered that soon, if we all called the tune
Then the piper will lead us to reason
And a new day will dawn for those who stand long
And the forest will echo with laughter

Woe woe woe woe woe oh
If there's a bustle in your hedgerow
Don't be alarmed now
It's just a spring clean for the May Queen
Yes there are two paths you can go by
but in the long run
There's still time to change the road you're on

And it makes me wonder...ohhh ooh woe

Your head is humming and it won't go -- in case you don´t know
The piper's calling you to join him
Dear lady can you hear the wind blow and did you know
Your stairway lies on the whispering wind

And as we wind on down the road
Our shadows taller than our souls
There walks a lady we all know
Who shines white light and wants to show
How everything still turns to gold
And if you listen very hard
The tune will come to you at last
When all are one and one is all, yeah
To be a rock and not to roll
Ooooooooooooh

And she's buying a stairway to heaven

ΑΡΤΩ!

ANTONIN ARTAUD (1896-1948)


PETIT POÈME DES POISSONS DE LA MER

Je me suis penché sur la mer
Pour communiquer mon message
Aux poissons:
«Voilà ce que je cherche et que je veux savoir.»

Les petits poissons argentés
Du fond des mers sont remontés
Répondre à ce que je voulais.

La réponse des petits poissons était:
«Nous ne pouvons pas vous le dire
Monsieur
PARCE QUE»
Là la mer les a arrêtés.

Alors j'ai écarté la mer
Pour les mieux fixer au visage
Et leur ai redit mon message:
«Vaut-il mieux être que d'obéir?»

Je le leur redis une fois, je leur dis une seconde
Mais j'eus beau crier à la ronde
Ils n'ont pas voulu entendre raison!

Je pris une bouilloire neuve
Excellente pour cette épreuve
Où la mer allait obéir.

Mon coeur fit hamp, mon coeur fit hump
Pendant que j'actionnais la pompe
À eau douce, pour les punir.

Un, qui mit la tête dehors
Me dit: «Les petits poissons sont tous morts.»

«C'est pour voir si tu les réveilles,
Lui criai-je en plein dans l'oreille,
Va rejoindre le fond de la mer.»

Dodu Mafflu haussa la voix jusqu'à hurler en déclamant ces trois derniers vers,
et Alice pensa avec un frisson: «Pour rien au monde je n'aurai voulu être ce messager!»

Celui qui n'est pas ne sait pas
L'obéissant ne souffre pas.

C'est à celui qui est à savoir
Pourquoi l'obéissance entière
Est ce qui n'a jamais souffert

Lorsque l'être est ce qui s'effrite
Comme la masse de la mer.

Jamais plus tu ne seras quitte,
Ils vont au but et tu t'agites.
Ton destin est le plus amer.

Les poissons de la mer sont morts
Parce qu'ils ont préféré à être
D'aller au but sans rien connaître
De ce que tu appelles obéir.

Dieu seul est ce qui n'obéit pas,
Tous les autres êtres ne sont pas
Encore, et ils souffrent.

Ils souffrent ni vivants ni morts.
Pourquoi?

Mais enfin les obéissants vivent,
On ne peut pas dire qu'ils ne sont pas.

Ils vivent et n'existent pas.
Pourquoi?

Pourquoi? Il faut faire tomber la porte
Qui sépare l'Être d'obéir!

L'Être est celui qui s'imagine être
Être assez pour se dispenser
D'apprendre ce que veut la mer...

Mais tout petit poisson le sait!
Il y eut une longue pause.
«Est-ce là tout? demanda Alice timidement.»


Το ποίημα και το πορτραίτο του Αρτώ μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Carmen Electra.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΤΖΟΥΖΕΠΠΕ ΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟ

LIBERO BOVIO


ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο GIUSEPPE DI STEFANO

TU CA NON CHIAGNE

Comm'è bella 'a muntagna stanotte,
Bella accussi nun l'aggio vista maie!
N'anema pare rassegnata e stanca
Solt' 'a cuperta 'e chesta luna janca.

Tu, ca nun chiagne,
e chiagnere me faie,
Tu, stanotte, addò staie?
Voglio a te!
Voglio a te!
Quest'uocchie te vonno
N'atra vota vedè!

Comm'è calma 'a muntagna stanotte
cchiù calma 'e mò nun l'aggio vista maie!
E tutto dorme, e tutto dorme o more,
e i sulo veglio

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ ΝΙΡΒΑΝΑ

αφιερωμένο στον γιό μου Δημήτρη


ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ ΟΙ NIRVANA


SMELLS LIKE TEEN SPIRIT

Load up on guns
Bring your friends
Its fun to lose
And to pretend
She’s overboard
Myself assured
I know I know
A dirty word

Hello (x 16)

With the lights out its less dangerous
Here we are now
Entertain us
I feel stupid and contagious
Here we are now
Entertain us
A mulatto
An albino
A mosquito
My libido
Yea

I’m worse at what I do best
And for this gift I feel blessed
Our little group has always been
And always will until the end

Hello (x 16)

With the lights out its less dangerous
Here we are now
Entertain us
I feel stupid and contagious
Here we are now
Entertain us
A mulatto
An albino
A mosquito
My libido
Yea

And I forget
Just what it takes
And yet I guess it makes me smile
I found it hard
Its hard to find
Oh well, whatever, never mind

Hello (x 16)

With the lights out its less dangerous
Here we are now
Entertain us
I feel stupid and contagious
Here we are now
Entertain us
A mulatto
An albino
A mosquito
My libido
Yea

ΑΓΡΙΟΦΡΑΟΥΛΑ

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ


ΑΡΧΟΜΕΝΟ ΣΟΥΡΟΥΠΟ

Είναι αρχόμενο σούρουπο· φέγγει ένα φως ιλαρόν
και είναι (εσπέρας προκείμενον) Σάββατο· στου ήλιου τη δύση,
όπου ευπρέπειαν (και λούσα!...) ενεδύσατο – και είμαι παρών,
τώρα που η Σουλαμίτις εδιάλεξε να τραγουδήσει.

Θά ’ν’ δε η διαδικασία κεκλεισμένων, βεβαίως, των θυρών,
για μια ομήγυρη ευάριθμη, πολλά εκλεκτή, που έχει κλείσει…
Κατά Λέρμοντοφ, ήρωας σωστός των δικών μας καιρών
(κυνισμού κράμα και άδολης καλαισθησίας, μα και φύσει

πικαρέσκο, παράτολμο πρόσωπο – λέει) δεν συνάδει
με εξωκλήσια και ευχές εκτενείς και τροπάρια τερπνά.
Λάθος! Όχι! Ταιριάζουν οι δυο όψεις, γιατί είναι σαν μέρα

θερινή –όπως καληώρα– και ηλιόλουστη, όπου έρχεται βράδι
και δροσίζει· κι η αρμύρα σ’ αγριοφράουλα, βλέπεις, γυρνά,
κι ευωδίζουν τα σύμπαντα και σφύζει όλη η πλάση πέρα.



Από το βιβλίο: Νίκος Παπαδόπουλος, «In modo misto genuino (Ποιήματα 1964-2005)», ύψιλον / βιβλία, Αθήνα 2005, σελ. 39.

ΓΙΟΖΕΦ ΧΑΫΝΤΝ: ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΤΡΟΜΠΕΤΑ ΚΑΙ ΟΡΧΗΣΤΡΑ

JOSEPH HAYDN: ΚΟΝΤΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΤΡΟΜΠΕΤΑ ΚΑΙ ΟΡΧΗΣΤΡΑ


ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
Τρομπέτα: Tom Bergeron.
O Shinik Hahm διευθύνει τη Yale Philharmonia.
Sprague Hall, 29 Φεβρουαρίου 2008.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ
Τρομπέτα: Flávio Gabriel.
Ο Isaac Karabtchevsky διευθύνει την Orquestra Sinfônica de Porto Alegre.

ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ
Τρομπέτα:
Tine Thing Helseth.
Norwegian Chamber Orchestra.

ΑΝΤΟΝΙΟ ΓΑΜΟΝΕΔΑ!

ANTONIO GAMONEDA


VERANO 1966

Cuando me extiendo junto al mar,
existe el agua y su palpitación
y un cielo azul cuya profundidad
es demasiado grande para mí.

Sentir el mar, su lentitud viviente,
es la magnificencia y el olvido,
pero sentir la vida de los camaradas
en ser el camarada de uno mismo.

El cielo inmóvil tiene su razón, lo sé,
pero la razón que hay en nosotros
existirá aún cuando este cielo
hay sido borrado por el viento y el frío.



Το ποίημα μαζί με το πορτραίτο του ποιητή μάς τά έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Paz Vega, με τη διπλή παράκληση να τα αναρτήσουμε και να μεταφράσουμε το ποίημα. Η πρώτη παράκληση εκτελέστηκε ήδη. Για τη δεύτερη θα δούμε τί μπορούμε να κάνουμε καλοκαιριάτικα.

ΜΙΛΟΝΓΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΣΙΝΤΟ ΤΣΙΚΛΑΝΑ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ ΤΟ DUO MATE AMARGO

JORGE LUIS BORGES

JACINTO CHICLANA

Me acuerdo, fue en balvanera,
En una noche lejana,
Que alguien dejó caer el nombre
De un tal Jjacinto Chiclana.
Algo se dijo también
De una esquina y un cuchillo.
Los años no dejan ver
El entrevero y el brillo.

¡quién sabe por qué razón
Me anda buscando ese nombre!
Me gustaría saber
Cómo habrá sido aquel hombre.
Alto lo veo y cabal,
Con el alma comedida;
Capaz de no alzar la voz
Y de jugarse la vida.

Nadie con paso más firme
Habrá pisado la tierra.
Nadie habrá habido como él
En el amor y en la guerra.
Sobre la huerta y el patio
Las torres de balvanera
Y aquella muerte casual
En una esquina cualquiera.

Sólo dios puede saber
La laya fiel de aquel hombre.
Señores, yo estoy cantando
Lo que se cifra en el nombre.
Siempre el coraje es mejor.
La esperanza nunca es vana.
Vaya, pues, esta milonga
Para Jacinto Chiclana.


**************************


ΧΑΘΙΝΤΟ ΤΣΙΚΛΑΝΑ

Θυμάμαι, ήταν στην Μπαλβανέρα,
μια νύχτα ψυχρή, πλάνα,
που κάποιος να πέσει άφησε
κάποιον Χαθίντο Τσικλάνα.
Κάποιοι μιλούν ψιθυριστά
για μια γωνιά κι ένα μαχαίρι,
μα με τα χρόνια μόνο φαίνεται
η λάμψη απ’ ένα χέρι.

Ποιος ξέρει νά βρει το γιατί
που τ’ όνομα εκείνου ψάχνω.
Ας ήξερα πώς ήτανε
και τίνος ήταν σπλάχνο.
Ψηλό εμπρός μου τον θωρώ,
έντιμο και μετρημένο,
ατρόμητο πάντα στη ζωή
και ποτέ του νικημένο.

Όπως αυτός άλλος κανείς
τη γη τόσο γερά πατούσε.
Σε πόλεμο και σ’ έρωτα
κανείς όπως αυτός νικούσε.
Πάνω στις πλάκες μιας αυλής,
στις πύλες της Μπαλβανέρα,
ο χάρος πρόσμενε θρασύς
τη νύχτα κι όχι μέρα.

Μόνο ο Θεός να πει μπορεί
τη φύση την πιστή αυτού του άντρα,
γι’ αυτό κι εγώ δεν τραγουδώ
παρά για τη χρυσή αυτή χάντρα.
Το θάρρος πάντα βοηθά
μα και η ελπίδα η πλάνα,
μόνο που χάθηκαν τα δυό
για το σοφό Τσικλάνα.


Μετάφραση: Έλενα Σταγκουράκη.

Η ΛΕΞΗ... Η ΛΕΞΗ... Η ΛΕΞΗ...

ΠΑΝΑΓΟΣ ΠΕΠΠΑΣ


ΠΕΝΤΕ ΤΡΙΠΤΥΧΑ

‘Όλα έχουν τη σημαία τους:

Ο δρόμος τη γυναίκα
η γυναίκα τα μαλλιά
η νύχτα τη σελήνη
το φως την ευχέρεια
η λέξη τα χείλη.

Άρα έχουν και πατρίδα:

Ο δρόμος το βλέμμα
η γυναίκα τη γόνδολα
η νύχτα τον εαυτό της
το φως το μάτι του ορφανού
η λέξη την ψυχή του Φειδιππίδη.

Δηλαδή, ένα συνεσταλμένο ελάφι
τρέχει στις προεκτάσεις.


Από το βιβλίο: Πανάγος Πέππας, «Ημερίδα», Εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2007, σελ. 26.

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΤΑΟΥΑΛΠΑ ΓΙΟΥΠΑΝΚΙ

ΤΡΑΓΟΥΔΑΕΙ Ο ATAHUALPA YUPANQUI


EL POETA

Tú crees que eres distinto,
porque te dicen poeta,
y tienes un mundo aparte,
más allá de las estrellas.

Tú crees que eres distinto,
porque te dicen poeta,
y tienes un mundo aparte,
más allá de las estrellas.

De tanto mirar la luna,
ya nada sabes mirar.
Eres como un pobre ciego,
que no sabe a dónde va.

Vete a mirar los mineros,
los hombres en el trigal,
y cántale a los que luchan,
por un pedazo de pan.

Poeta de ciertas rimas:
vete a vivir a la selva,
y aprenderás muchas cosas,
del hachero y sus miserias.

Poeta de ciertas rimas:
vete a vivir a la selva,
y aprenderás muchas cosas,
del hachero y sus miserias.

Vive junto con el pueblo;
no lo mires desde afuera,
que lo primero es el hombre,
y lo segundo, poeta.

De tanto mirar la luna,
ya nada sabes mirar.
Eres como un pobre ciego,
que no sabe a dónde va.

Vete a mirar los mineros,
los hombres en el trigal,
y cántale a los que luchan,
por un pedazo de pan.

ΘΕΡΒΑΝΤΕΣ!

MIGUEL DE CERVANTES (1547-1616)


LA SENORA ORIANA A DULCINEA DEL TOBOSO

 ¡ Oh quién tuviera, hermosa Dulcinea,
por más comodidad y más reposo,
a Miraflores puesto en el Toboso,
y trocara su Londres con tu aldea !

 ¡ Oh quién de tus deseos y librea
alma y cuerpo adornara, y del famoso
caballero, que hiciste venturoso,
mirara alguna desigual pelea !

 ¡ Oh quién tan castamente se escapara
del señor Amadís, como tú hiciste
del comedido hidalgo Don Quijote !

 Que así envidiada fuera, y no envidiara,
y fuera alegre al tiempo que fue triste,
y gozara los gustos sin escote.


Το σονέττο μάς το έστειλε η εικονιζόμενη φίλη του ιστολογίου κ. Alessandra Ambrosio.

ΜΕΘΥΣΚΟΝΤΕΣ

VÍTĚZSLAV NEZVAL


ΠΟΙΗΤΙΚΗ, ΙΙ

Ζούμε σε καιρούς οπού το δυνατό αδύνατο είναι
ανέφικτο σήμερα τριάντα χρόνους ποιήματα να γράψεις
τη μια στιγμή πρέπει να επινοούμε ύστερ’ απ’ την άλλη
να σώζουμε ό,τι ακόμη σώζεται
λεπτό να μην έχουμε στασιό και ησυχία
Ζήτω η φαμίλια του Αρλεκίνου
εσείς
παρά τις κακουχίες
τον κόσμο ελκυστικό κρατάτε
εμείς θά ’πρεπε ποιήματα να γράφουμε ελαστικά
      μπας και χαρούμε λίγο μια σταλιά
πλήθος πράγματα θά ’πρεπε εμείς να διαψεύσουμε
      μπας και δειχθούμε εν τέλει τρελοί τελείως
Ανακαλύψεις! Πολύ δύσκολο την σήμερον ημέρα
μέγας να γίνεις εφευρέτης
το ξέρετε καλά το χωνέψατε
τέσσερα να ζήσουμε θα πρέπει χρόνια
μες στην αμέριμνη μαγεία
πεντάρα για τους φυσικούς νόμου μη χαραμίζοντας
για να γίνουμε όντως θαύμα αμιγές
απ’ όπου μετά
ολόκληρον θα σέρνουμε τον βίο μας
σαν σκέλεθρο
και πέντε θα πρέπει χρόνια απερίσπαστοι
έως τρυγός να πιούμε τη ζωή
και τις υπόλοιπες ημέρες να ρεμβάζουμε
μεθύσκοντες
εν μέθη διατελούντες διαρκεί
διότι η δική μας ειμαρμένη
είναι με τον Λι-Τάι Πο δεμένη


            1925



Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η ΚΟΝΣΙΛΙΑ ΛΙΤΣΑΡΝΤΙ

LIBERO BOVIO


ΤΡΑΓΟΥΔΑ Η CONSIGLIA LICCIARDI

REGINELLA

Te si' fatta na vesta scullata,
nu cappiello cu 'e nastre e cu 'e rrose...
stive 'mmiez'a tre o quatto sciantose
e parlave francese...è accussí?

Fuje ll'autriere ca t'aggio 'ncuntrata
fuje ll'autriere a Tuleto, 'gnorsí...

T'aggio vuluto bene a te!
Tu mm'hê vuluto bene a me!
Mo nun ce amammo cchiù,
ma ê vvote tu,
distrattamente,
pienze a me!...

Reginè', quanno stive cu mico,
nun magnave ca pane e cerase...
Nuje campávamo 'e vase, e che vase!
Tu cantave e chiagnive pe' me!

E 'o cardillo cantava cu tico:
"Reginella 'o vò' bene a stu rre!"

T'aggio vuluto bene a te!
Tu mm'hê vuluto bene a me!
Mo nun ce amammo cchiù,
ma ê vvote tu,
distrattamente,
pienze a me!...

Oje cardillo, a chi aspiette stasera?
nun 'o vvide? aggio aperta 'a cajóla!
Reginella è vulata? e tu vola!
vola e canta...nun chiagnere ccá:

T'hê 'a truvá na padrona sincera
ch'è cchiù degna 'e sentirte 'e cantá...

T'aggio vuluto bene a te!
Tu mm'hê vuluto bene a me!
Mo nun ce amammo cchiù,
ma ê vvote tu,
distrattamente,
pienze a me!...


Στίχοι: Libero Bovio.
Μουσική: Gaetano Lama.