ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ: ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ: ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

ΤΑΡΙΧΕΥΤΗΣ ΠΤΗΝΩΝ

 

Οι ιδέες έρχονται όλο πιο αραιά

σαν τα πουλιά που λιγοστέψαν

κι ούτε που μένουν, χάνονται

το ίδιο απρόσμενα όπως ήρθαν.

Μού ’ρχεται δύσκολο να καραδοκώ

με δίχτυα, ξόβεργες, απόχες

μες στη συμφόρηση των δρόμων

μήπως για μια στιγμή περάσουν.

 

 

ΤΟ ΤΡΙΑ ΚΑΡΟ

 

Εκείνη η αδιάκριτη ερώτηση «τί σκέφτεσαι;»

σαν έχεις ύφος κάπως σκεφτικό

δεν μ’ ενοχλεί όπως παλιότερα

αντίθετα μου δίνει ευχαρίστηση

με τις δυνατότητες που προσφέρει.

Μπορώ να επινοήσω διάφορες ιστορίες

πειστικά ειπωμένες σαν πραγματικές

μπορώ ύποπτη να παρουσιάσω την αλήθεια

έτσι που να φανεί σαν ψέμα

ή ακόμα μπορώ ν’ ανακαλύψω

πως δεν σκεφτόμουν απολύτως τίποτα.

Ελάχιστες ώρες στη ζωή μας

κυκλοφορούμε με διαφάνεια γυαλιού.

 

 

Η ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΛΕΟΝΤΩΝ

 

Τα λιοντάρια είχαν χαθεί από χρόνια

ούτε ένα δεν βρισκόταν σ’ όλη την Ελλάδα

ή μάλλον ένα μοναχικό, κυνηγημένο

κάπου είχε κρυφτεί στην Πελοπόννησο

χωρίς ν’ απειλεί πια κανέναν

ώσπου το σκότωσε κι αυτό ο Ηρακλής.

Ωστόσο η θύμηση των λιονταριών

ποτέ δεν έπαψε να τρομάζει

τρόμαζε η εικόνα τους σε θυρεούς και ασπίδες

τρόμαζε τ’ ομοίωμά τους στα μηνμεία των μαχών

τρόμαζε η ανάγλυφη μορφή τους

στο πέτρινο υπέρθυρο της πύλης.

Τρομάζει πάντα το βαρύ μας παρελθόν

τρομάζει η αφήγηση όσων έχουν συμβεί

καθώς τη χαράζει η γραφή στο υπέρθυρο

της πύλης που καθημερινά διαβαίνουμε.

 

 

ΡΟΔΑ ΑΕΙΘΑΛΗ

 

Η ομορφιά των γυναικών που άλλαξαν τη ζωή μας
βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις
δεν χάνεται, δεν σβήνει με τα χρόνια
όσο κι αν φθείρονται οι φυσιογνωμίες
όσο κι αν αλλοιώνονται τα σώματα.
Μένει στις επιθυμίες που κάποτε προκάλεσαν
στα λόγια που έφτασαν έστω αργά
στην εξερεύνηση δίχως ασφάλεια της σάρκας
στα δράματα που δεν έγιναν δημόσια
στα καθρεφτίσματα χωρισμών, στις ολικές ταυτίσεις.
Η ομορφιά των γυναικών που αλλάζουν τη ζωή
μένει στα ποιήματα που γράφτηκαν γι’ αυτές
ρόδα αειθαλή αναδίδοντας το ίδιο άρωμα τους
ρόδα αειθαλή, όπως αιώνες τώρα λένε οι ποιητές.