ΔΑΙΜΟΝΙΟ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΔΑΙΜΟΝΙΟ

 

Είναι η στοργή και το παρόν, αφού αυτό ακριβώς άνοιξε το σπίτι στο αφρισμένο καταχείμωνο και στον παφλασμό του θέρους, αυτό εξάγνισε τα ποτά και τα τρόφιμα, αυτό είναι η γοητεία των φευγαλέων τόπων και η υπερβαίνουσα τ’ ανθρώπινα τρυφή των στάσεων για μια κάποια αναψυχή. Είναι η στοργή και το μέλλον, η δύναμη και η αγάπη που εμείς, όρθιοι καταμεσίς φαινομένων οργής και ανίας, τα βλέπουμε όλα τούτα να διαβαίνουν διασχίζοντας τον ουρανό με τις θύελλές του κάτω απ’ τις σημαίες της έκστασης.

Είναι ο έρως, μέτρο τέλειο και επανεπινοημένο, λόγος θαυμαστός και απρόβλεπτος, όπως άλλωστε και η αιωνιότητα: μοιραίων ιδιοτήτων μηχανή αγαπημένη. Δέος μας κατέλαβε όλους και για τη δική του και για τη δική μας παραχώρηση: ω ηδονή της υγείας μας, κύμα των ικανοτήτων μας ορμητικό, στοργή ανάκατη μ’ εγωισμό και πάθος γι’ αυτό… γι’ αυτό που πάντα θα μας αγαπά μες στην απέραντη ζωή του...

Εμείς να το θυμόμαστε, κι αυτό να ταξιδεύει... Και αν η Λατρεία φεύγει, εάν αναχωρεί, ηχεί η υπόσχεσή του, ναι, αντηχεί: «Μακριά απ’ αυτές τις δεισιδαιμονίες, απ’ αυτά τα γέρικα σώματα, απ’ αυτά τα νοικοκυριά κι απ’ αυτές τις εποχές. Τούτη δω η εποχή έχει πια βουλιάξει, καταποντιστεί!»

Δεν θα φύγει, κι ούτε θα ξανακατεβεί απ’ τον ουρανό, κι ούτε θ’ απολυτρώσει τον γυναικείο θυμό, την ανδρική χαρά και όλα τ’ αμαρτήματα: ακριβώς επειδή τούτο έχει πια συντελεσθεί, αφού έχει ήδη υπάρξει και έχει αγαπηθεί.

Ω, οι πνοές του, τα κεφάλια του, οι διαδρομές του· η τρομερή ταχύτητα της τελειότητας των σχημάτων και της δράσης.

Ω, του πνεύματος η γονιμότητα και η απεραντοσύνη του σύμπαντος!

Το σώμα του! Η ονειρεμένη αποδέσμευση, η συντριβή της χάρης που διασταυρώνεται με μορφές νεότευκτης βίας!

Η όψη του, η όψη του! όλες οι αρχαίες γονυκλισίες και οι μόχθοι που τις ανακάλεσαν στο πέρασμά του.

Η μέρα του, το φως της! Η καθαίρεση όλων των ηχηρών και ακατασίγαστων μαρτυρίων μέσα στην όσο πιο έντονη μουσική.

Το βήμα του! Αποδημίες ακόμα πιο τεράστιες κι από τις αρχαίες εισβολές.

Ω, αυτό και εμείς! Η υπερηφάνεια ακόμα πιο οικεία κι από τα απολεσθέντα ελέη.

Ω, κόσμε! Και των νέων συμφορών το καθαρό και άμεικτο άσμα!

Μας γνώριζε όλους, και όλους μας μάς αγαπούσε. Γι’ αυτό λοιπόν –από κάβο σε κάβο, από του πόλου την αντάρα ίσαμε το κάστρο, από το πλήθος ίσαμε κάτω-κάτω στο γιαλό, στο περιγιάλι, από ματιά σ’ άλλη ματιά, μ’ εξαντλημένες δυνάμεις και με κατάκοπα συναισθήματα– να μην ξεχάσουμε τούτη δω τώρα τη χειμωνιάτικη νύχτα να το καλέσουμε και να το ξαναδούμε, και να το ξαναδιώξουμε, και κάτω απ’ τις παλίρροιες και πάνω από τις χιόνινες ερήμους, ν’ ακολουθήσουμε τα οράματά του, τις ανάσες του, το σώμα του, το φως της μέρας του.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.