ΠΟΛΕΙΣ (2)

 

ARTHUR RIMBAUD

ΠΟΛΕΙΣ (2)

Η επίσημη ακρόπολη υπερβαίνει και τις πιο κολοσσιαίες αντιλήψεις της σύγχρονης βαρβαρότητας. Είναι αδύνατο να εκφράσεις το θαμπό φως, που βγαίνει απ’ αυτόν τον αμετάβλητα γκρίζο ουρανό, απ’ την αυτοκρατορική λαμπρότητα των κτιρίων και απ’ το αιώνιο χιόνι του εδάφους. Άπαντα τα κλασικά θαύματα της αρχιτεκτονικής έχουν αναπαραχθεί με μια μοναδική γεύση μεγαλείου. Παρακολουθώ εκθέσεις ζωγραφικής σε χώρους είκοσι φορές μεγαλύτερους από το Χάμπτον Κορτ. ‘Αλλά ω, οποία ζωγραφική! Ένας Νορβηγός Ναβουχοδονόσορ έχτισε τις σκάλες των υπουργείων· οι υφιστάμενοι του υπαλληλικού προσωπικού, που μπόρεσα να δω, είναι ήδη πιο αλαζονικοί κι από τους ***, ενώ στη θέα των κολοσσιαίων κατασκευών και εκείνων που τις εποπτεύουν εγώ έτρεμα σύγκορμος. Με την ομαδοποίηση των κτιρίων σε πλατείες, αυλές και κλειστούς εξώστες οι αμαξάδες έχουν πλέον οριστικώς  εκνικηθεί. Τα πάρκα παριστάνουν την πρωτόγονη φύση που έχει δουλευτεί με τρόπο το παράπαν υπέροχο. Η άνω συνοικία έχει μέρη ανεξήγητα: ένας θαλασοβραχίονας, χωρίς πλεούμενα, στρώνει το τραπεζομάντηλό του από γαλάζιο χιονόνερο ανάμεσα σε προκυμαίες γεμάτες γιγάντιους πολυέλαιους. Μια γεφυρούλα οδηγεί σε μια κρυφή πύλη ακριβώς κάτω από τον τρούλο του Ιερού Παρεκκλησίου. Ο εν λόγω τρούλος είναι ατσάλινη καλλιτεχνική αρματωσιά με διάμετρο περίπου δεκαπέντε χιλιάδες πόδια. 

Στα μπρούντζινα διάσελα, σε κάποια σημεία τους, στις εξέδρες και στις σκάλες που περιστρέφονται στις λαϊκές αγορές και στους πυλώνες, έφτασα να πιστέψω ότι θα κατάφερνα να μετρήσω το βάθος της πόλης! Ιδού όμως το θαύμα που αδυνατούσα να κατανοήσω: σε ποιο επίπεδο βρίσκονται οι άλλες συνοικίες πάνω ή κάτω απ’ την ακρόπολη; Για τον όποιον ξένο της εποχής μας η αναγνώριση είναι παντελώς αδύνατη. Η συνοικία των εμπόρων είναι μια κυκλική πλατεία με ενιαίο ρυθμό, με στοές και καμάρες. Καταστήματα δεν βλέπεις – το χιόνι όμως στο χαλικόστρωτο είναι πολλές φορές και βαθιά πατημένο. Κάτι βαθύπλουτοι, τόσο σπάνιοι  όσο και οι περιπατητές τα κυριακάτικα πρωινά  στο Λονδίνο, κατευθύνονται προς μιαν άμαξα φορτωμένη διαμάντια. Ευάριθμα κόκκινα  ντιβάνια, βελούδινα όλα: σερβίρουν πολικά ποτά – η τιμή τους ξεκινά από τις οκτακόσιες και φτάνει έως και τις οκτώ χιλιάδες ρουπίες. Στη σκέψη ότι ψάχνω για θέατρα σ’ αυτόν τον χώρο, τον κυκλικό, λέω στον εαυτό μου ότι σε τούτα τα καταστήματα πρέπει να παίζονται μερικά μάλλον σκοτεινά δράματα. Φαντάζομαι ότι υπάρχει αστυνομική δύναμη. Αλλά ο νόμος πρέπει να είναι τόσο αλλόκοτος, που παύω την προσπάθειά μου να σχηματίσω γνώμη για τους εδώ τυχοδιώκτες.

Το προάστιο, κομψό όσο κι ένας ωραίος παριζιάνικος δρόμος, έχει την εύνοια μιας αύρας φωτός. Το δημοκρατικό στοιχείο αριθμεί μερικές εκατοντάδες ψυχές. Ούτ’ εκεί είναι τα σπίτια ευθυγραμμισμένα• το προάστιο χάνεται κατά τρόπο παράξενο στην εξοχή, στην «Κομητεία» που γεμίζει την αιώνια δύση των δρυμών και των οργιαζουσών, των άσωτων φυτειών, όπου διάφοροι άγριοι ευπατρίδες κυνηγούν τα χρονικά τους κάτω από ’να φως εξόχως τεχνητό που τό ’χουν φτιάξει άλλοι.

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.