ΞΑΝΑΓΥΡΝΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΦΤΩΧΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

PABLO NERUDA

 

ΞΑΝΑΓΥΡΝΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΦΤΩΧΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

Ενώ ανεβαίνει κατακόρυφα η δάφνη από τις νίκες

της Κούβας κι αστράφτει σ’ ολόκληρο τον κόσμο,

μια σαΐτα τρυπάει εμένα την ψυχή μου

κι η έγνοια μου για το Πουέρτο Ρίκο γυρνάει πάλι.

Φτωχό Λιμάνι, γιατί —πες μου— δεν έχεις φωνή;

Και τώρα που οι λαοί μας τραγούδησαν ,

γιατί έχει ξαφνικά γίνει σαν ανοιχτή πληγή

τούτη η θανάσιμη της σιωπής σου αλυσίδα;

Όταν έφτασε η ελευθερία στην Κούβα,

κυμάτιζαν με ρίγος οι μπαντιέρες στον άνεμο,

ναι — έλειπε όμως μια μπαντιέρα αδερφική:

έλειπαν του λαού σου τα χρώματα.

Όταν όλα τα έθνη έψελναν τον ύμνο της,

τον βγαλμένο μέσ’ από νίκες κι από βάσανα,

το καθένα τους έλεγε κι από μια στροφή του.

Μα εσύ χαμήλωσες τα μάτια και δεν μίλαγες.

Ο Μουνιός «ο Ψεύτης» έστειλε τηλεγράφημα

αποδοχής κι από το φόβο του είχε αλλάξει χρώμα,

μα έμενε φυλακισμένη η φωνή η δικιά σου

κι η φτωχή καρδιά σου ήταν ριγμένη στα σίδερα.

Πάτησε το πόδι του ο Βορειοαμερικάνος

πάνω στον Μουνιός υπαγορεύοντάς του ένα διάταγμα

και κάτω απ’ αυτό το διάταγμα κι απ’ αυτά τα πόδια

μπόχα βγάζει θανάτου το λεγόμενο «Κράτος-Μέλος».

Κι ο Μουνιός, «το Μέλος», ανεβοκατεβαίνει τώρα

τους διαδρόμους της συνεταιρισμένης Νομαρχίας

για να χαρίσει στο φτωχό Πουέρτο Ρίκο

ένα φέρετρο γεμάτο ματωμένα δολάρια.

Αχ, φτωχό και πλούσιο Πουέρτο Ρίκο,

με του μαρτυρίου σου, αχ, τα καρφιά, σταυρωμένο

απ’ τους προδότες γιούς σου που ανέβασαν και κρέμονται

στου δολαρίου το σταυρό τα κόκαλά σου.

Ωστόσο εγώ την καινούργια τη μέρα σου αναγγέλλω·

της δικιάς σου ώρας τον ερχομό εγώ αναγγέλλω:

στο χώμα θα κυλιστούν οι μισθοφόροι

και θα στεφανωθούν τα βάσανά σου,

θ’ αποκατασταθεί στο ακέραιο η τιμή σου,

η ίδια σου η φωνή, η γνήσια σου σκέψη.

Θα πετάξεις από πάνω σου του Σικάγου το έμβλημα

και θα μεγαλώνει στον άνεμο η δική σου η μπαντιέρα.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.