ΒΙΟΙ

 

ARTHUR RIMBAUD

 

ΒΙΟΙ

 

Ι

Ω, οι απέραντες λεωφόροι της αγίας γης, του ναού οι εξώστες! Τι ν’  απέγινε ο βραχμάνος που μου εξήγησε τις Παροιμίες; Απ’ τον καιρό εκείνο και εφεξής, από κει κάτω, μπορώ να βλέπω ακόμα και τις γριές! Θυμάμαι τις ώρες από ήλιο και ασήμι κοντά στα ποτάμια, το χέρι της υπαίθρου χώρας στο αίμα μου και τις θωπείες μας να στέκονται όρθιες στων πιπεριών τις πεδιάδες. – Σμήνος άλικων περιστεριών εν πτήσει βροντοκοπά ολόγυρα απ’ τις σκέψεις μου. – Εξόριστος εδώ διέθετα μια σκηνή για να παίξω τα θεατρικά αριστουργήματα όλων των λογοτεχνιών του κόσμου. Θα σας παρουσίαζα τα πλούτη τ’ ανήκουστα. Αναδιφώ και μελετώ την ιστορία των θησαυρών που ανακαλύψατε. Τη συνέχεια τη βλέπω καθαρά. Η σοφία μου είναι αντικείμενο περιφρονήσεως – ακριβώς το ίδιο με το χάος. Αλλά τί είναι το δικό μου τίποτα μπροστά στη ναρκωτική έκπληξη που σας περιμένει;

 

ΙΙ

Είμαι εφευρέτης με εντελώς μεγαλύτερη αξία σε σύγκριση με όσους προηγήθηκαν εμού· είμαι και μουσικός που βρήκε κάτι σαν το κλειδί της αγάπης. Την παρούσα στιγμή είμαι ευπατρίδης και κύριος μιας τραχιάς εξοχής με ουρανό νηφάλιο, και δοκιμάζω να συγκινηθώ με την ανάμνηση της ζητιανιάς στα παιδικά μου χρόνια, των μαθημάτων στο σχολείο, της άφιξής μου φορώντας ξυλοπάπουτσα, των τσακωμών, των πεντέξι χηρειών και κάτι γάμων, όπου το πεισματάρικο κεφάλι μου μ’ εμπόδισε ν’ ανεβώ στη διαπασών που είχαν φτάσει οι συμμαθητές μου. Δεν μετανιώνω ούτε νοσταλγώ καθόλου το παλιό μου μερίδιο στη θεϊκή χαρά. Ο νηφάλιος αέρας τούτης της τραχιάς εξοχής τροφοδοτεί ακαταπαύστως τον φρικτό σκεπτικισμό μου. Επειδή όμως ο σκεπτικισμός αυτός δεν μπορεί πια να βρει εφαρμογή στην πράξη και επειδή, επιπλέον, είμαι αφοσιωμένος σε καινούργια ντράβαλα, περιμένω τη στιγμή που θα γίνω παράδειγμα μοχθηρότατου παράφρονος.

 

ΙΙΙ

Σε μια σοφίτα, όπου βρέθηκα κλεισμένος στα δώδεκά μου χρόνια, εικονογράφησα την ανθρώπινη κωμωδία. Σ’  ένα υπόγειο έμαθα ιστορία. Σε μια νυχτερινή γιορτή σε κάποια πόλη του Βορρά εγνώρισα όλες τις γυναίκες των παλιών ζωγράφων. Σε μια παλιά στοά του Παρισιού διδάχτηκα τις κλασικές επιστήμες. Σε μια μεγαλόπρεπη κατοικία, στεφανωμένη από ολόκληρη την Ανατολή, ολοκλήρωσα το τεράστιο έργο μου και ακολούθως πέρασα στην ένδοξή μου συνταξιοδότηση. Το αίμα μου το ανακάτεψα με αίματα άλλα. Απ’  το χρέος μου είμαι πλέον ελεύθερος. Τώρα δεν χρειάζεται να το σκέπτομαι καν. Στην πραγματικότητα βρίσκομαι πέραν του τάφου, σε άλλο κόσμο, όταν ούτε χρωστώ ούτε μου χρωστάνε.

 

Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.