PABLO NERUDA
ΓΙΑ
ΤΗ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ
Τη Βενεζουέλα την
αγάπησα, μα δεν υπήρχε.
Τη γύρεψα σ’ όποια
ονόματα επιζούσαν·
φώναξα, ξαναφώναξα,
κανείς δεν μου απαντούσε,
δεν απαντούσε η πατρίδα η
βουλιαγμένη,
κι ας της είχε
παραχωρήσει ο χάρτης
όλα μα όλα της γεωγραφίας
τα σμαράγδια,
βουνά γεμάτα πουλιά
πλασμένα μόνο με χιόνι,
και μια γαλάζια φωτιά να
συνοδεύει τα νησιά της,
ν’ ακούει στους γοφούς
της το πετρέλαιο,
με μαλάματα να κεντάει τα
πουκάμισά της —
ο Ορινόκος ήταν ένα
ολόκληρο γράμμα αιώνιο
γραμμένο με καϊμάνους και
με ειδήσεις,
και στο τέλος, στο τέλος
αντιλαλούσε η Βενεζουέλα
σάμπως να ’ταν το
σιδεράδικο των σιδεράδικων
με καταρράχτες, με ταπίρ
και με διαμάντια
κι ανάσαινε εκεί με του
Σίμωνα Μπολιβάρ τα χνότα
(την ώρα που έφτανε στης
Χιλής τα μέρη ένας καβαλάρης
να μας τρελάνει με την
ορθογραφία του).
Και βγήκα, βγήκα,
περπάτησα τον κόσμο,
πόρτες εχτύπησα εχθρών
και φίλων
κι όλες οι χώρες είχαν
πάρει θέση
να με υποδεχθούν σαν
επισκέπτη, και ήταν
όπως τις είχα δει εγώ
παιδί στο χάρτη:
η Ασία πράσινη, η Αγγλία
σαρκοβόρα,
η Ισπανία να εγκαινιάζει
τάφους επί τάφων,
η Γαλλία αρωματική και
σχεδόν ημίγυμνη,
η Ελβετία σα ρολόι στους
τρελούς ανάμεσα,
η Γερμανία να δοκιμάζει
πυροβόλα όπλα,
η Ρωσία που άλλαξε και
όνομα και επώνυμο —
κι άρρωστος στη Ρώμη να
γιατρεύεται ο Θεός κατ’ οίκον,
όσο έψαχνα εγώ να βρω πού
βρίσκεται η Βενεζουέλα
και δεν την έβρισκα κι
έχανα τις μέρες και τον χρόνο μου,
ώσπου αντάμωσα τον Πικόν
Σάλας στην πόλη του Καράκας
και μου εξήγησε με
λεπτομέρειες τι όντως συνέβαινε.
Μετάφραση: Γιώργος
Κεντρωτής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου